Artykuł 12

1. Określony w art. 6 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) 2017/2402 obowiązek stałego zatrzymywania istotnego udziału gospodarczego netto w sekurytyzacji uznaje się za wypełniony wyłącznie wówczas, gdy przy uwzględnianiu ekonomicznego charakteru transakcji spełnione są oba następujące warunki:

a) zatrzymany istotny udział gospodarczy netto nie podlega żadnemu ograniczeniu ryzyka kredytowego ani zabezpieczeniu zatrzymanych pozycji sekurytyzacyjnych lub zatrzymanych ekspozycji;

b) podmiot zatrzymujący nie sprzedaje, nie przenosi ani w inny sposób nie zrzeka się całości lub części praw, korzyści lub obowiązków wynikających z zatrzymanego udziału gospodarczego netto.

Na zasadzie odstępstwa od lit. a) podmiot zatrzymujący może zabezpieczyć udział gospodarczy netto, jeżeli zabezpieczenie to nie jest zabezpieczeniem przed ryzykiem kredytowym wynikającym z zatrzymanych pozycji sekurytyzacyjnych lub zatrzymanych ekspozycji.

2. Podmiot zatrzymujący może wykorzystywać zatrzymane ekspozycje lub pozycje sekurytyzacyjne jako zabezpieczenie do celów finansowania zabezpieczonego, co obejmuje w stosownych przypadkach mechanizmy finansowania, które przewidują sprzedaż, przeniesienie lub inny sposób zrzeczenia się całości lub części praw, korzyści lub obowiązków wynikających z zatrzymanego udziału gospodarczego netto, o ile takie wykorzystywanie jako zabezpieczenie nie powoduje przeniesienia ekspozycji na ryzyko kredytowe wynikające z tych zatrzymanych ekspozycji lub pozycji sekurytyzacyjnych na stronę trzecią.

3. Ust. 1 lit. b) nie ma zastosowania w żadnym z następujących przypadków:

a) w przypadku niewypłacalności podmiotu zatrzymującego;

b) jeżeli podmiot zatrzymujący, z przyczyn prawnych niezależnych od niego i od jego wspólników lub udziałowców, nie jest w stanie dalej działać jako podmiot zatrzymujący;

c) w sytuacji zatrzymania na zasadzie skonsolidowanej, o którym mowa w art. 14.