Artykuł 37

1. Urząd ustanawia i utrzymuje elektroniczny rejestr unijny do celów zarządzania oznaczeniami geograficznymi produktów rzemieślniczych i przemysłowych. Musi on być łatwo dostępny publicznie i w formacie nadającym się do odczytu maszynowego.

2. Po uprawomocnieniu się decyzji o rejestracji oznaczenia geograficznego zgodnie z art. 29 lub 30 Urząd wprowadza do rejestru unijnego następujące dane:

a) nazwę zarejestrowaną jako chronione oznaczenie geograficzne (zwaną dalej „chronionym oznaczeniem geograficznym”);

b) rodzaj produktu, dla którego zarejestrowano oznaczenie geograficzne;

c) nazwę/imię i nazwisko wnioskodawcy, w imieniu którego zarejestrowano oznaczenie geograficzne;

d) odesłanie do decyzji w sprawie rejestracji oznaczenia geograficznego;

e) kraj lub kraje pochodzenia produktu, dla którego zarejestrowano oznaczenie geograficzne.

3. Oznaczenia geograficzne państw trzecich, które są chronione w Unii na mocy umowy międzynarodowej, której Unia jest umawiającą się stroną, mogą być wprowadzane do rejestru unijnego, jeżeli tak zadecyduje Komisja. W takim przypadku Komisja przyjmuje akt wykonawczy, w następstwie którego Urząd wprowadza oznaczenia geograficzne do rejestru unijnego. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 68 ust. 2.

4. Oznaczenie geograficzne jest wprowadzone do rejestru unijnego z zastosowaniem pisowni w oryginalnym alfabecie. W przypadku gdy oryginalna pisownia nie używa znaków w alfabecie łacińskim, oznaczenie geograficzne jest transkrybowane na alfabet łaciński i do rejestru unijnego wprowadzane są obie wersje oznaczenia geograficznego, które mają równoważny status.

5. Urząd przechowuje dokumentację związaną z rejestracją oznaczenia geograficznego w formie cyfrowej lub papierowej przez okres ważności oznaczenia geograficznego, a w przypadku odrzucenia wniosku lub unieważnienia rejestracji– przez 10 lat po takim odrzuceniu lub unieważnieniu.

6. Koszty funkcjonowania rejestru unijnego pokrywane są z budżetu operacyjnego Urzędu.

7. Komisja może przyjmować akty wykonawcze określające architekturę informatyczną i prezentację rejestru unijnego. Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 68 ust. 2.