Artykuł 30

1. Wysokość dodatkowych należności celnych przywozowych dla każdego z rodzajów melasy, o których mowa w art. 27, oraz produktów cukrowniczych, o których mowa w art. 26, ustala się na podstawie ceny przywozowej CIF danej przesyłki zgodnie z art. 33.

W przypadku melasy cena przywozowa CIF danej przesyłki jest przeliczana na cenę melasy o standardowej jakości poprzez korektę, o której mowa w art. 32.

W przypadku cukru białego lub surowego cena przywozowa CIF danej przesyłki jest przeliczana odpowiednio na cenę równoważną cukru o standardowej jakości, określonej odpowiednio w pkt B II oraz pkt III załącznika III do rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, lub odpowiednio na cenę równoważną dla produktu objętego kodem CN 1702 90 95 .

2. Jeżeli cena przywozowa CIF za 100 kilogramów przesyłki jest wyższa niż mająca zastosowanie cena reprezentatywna CIF ustalona zgodnie z art. 24 i 25, importer przedstawia organom celnym państwa członkowskiego przywozu co najmniej następujące dowody:

a) umowę kupna lub dokument równoważny;

b) umowę ubezpieczenia przesyłki;

c) fakturę;

d) świadectwo pochodzenia (o ile dotyczy),

e) umowę przewozu;

f) konosament — w przypadku transportu morskiego.

W celu zweryfikowania ceny przywozowej CIF danej przesyłki organy państwa członkowskiego przywozu mogą zażądać dodatkowych informacji lub dokumentów uznanych za niezbędne.

3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, importer wnosi zabezpieczenie, o którym mowa w art. 89–100 rozporządzenia (UE) nr 952/2013, równe różnicy między wysokością dodatkowej należności celnej przywozowej, obliczonej na podstawie ceny reprezentatywnej CIF mającej zastosowanie do danego produktu, a wysokością dodatkowej należności celnej przywozowej obliczonej na podstawie ceny przywozowej CIF danej przesyłki.

4. Importer ma dwa miesiące od momentu sprzedaży omawianych produktów, przy obowiązującym terminie dziewięciu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia do dopuszczenia do swobodnego obrotu, na udowodnienie, że partia towaru została rozdysponowana na warunkach potwierdzających prawidłowość informacji, o których mowa w ust. 2. Niedotrzymanie któregokolwiek z tych terminów pociąga za sobą utratę złożonego zabezpieczenia. Na odpowiednio uzasadniony wniosek importera termin dziewięciu miesięcy może jednak zostać przedłużony przez organy celne o maksymalnie trzy miesiące. Jeżeli produkty są objęte procedurą końcowego przeznaczenia, stosuje się art. 254 rozporządzenia (UE) nr 952/2013.

Zabezpieczenie złożone zgodnie z ust. 3 jest zwalniane w stopniu, w jakim zostały udowodnione, w sposób zgodny z wymogami organów celnych, warunki rozdysponowania towaru. W przeciwnym wypadku zabezpieczenie ulega przepadkowi poprzez uiszczenie dodatkowych należności celnych przywozowych.

5. Jeżeli przy weryfikacji organy celne stwierdzą, że wymogi niniejszego artykułu nie zostały spełnione, ściągają należne należności celne zgodnie z art. 105 rozporządzenia (UE) nr 952/2013. Kwota należności celnych, która ma zostać odzyskana lub pozostaje do odzyskania, obejmuje odsetki narosłe od daty dopuszczenia do swobodnego obrotu do daty odzyskania należności. Stosowana jest stopa procentowa obowiązująca w odniesieniu do ściągania należności na mocy prawa krajowego