Artykuł 11

1. Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu ustanowienia terminu przedawnienia umożliwiającego prowadzenie postępowań przygotowawczych, wnoszenie i popieranie oskarżeń, przeprowadzanie rozpraw sądowych i wydawanie orzeczeń w sprawie przestępstw, o których mowa w art. 3 i 4, w dostatecznie długim okresie po ich popełnieniu, w celu skutecznego ścigania takich przestępstw.

Państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu ustanowienia terminu przedawnienia umożliwiającego wykonanie kar, nałożonych prawomocnym wyrokiem skazującym za przestępstwa, o których mowa w art. 3 i 4 przez wystarczający okres czasu po tym skazaniu.

2. Termin przedawnienia, o którym mowa w ust. 1 akapit pierwszy jest następujący:

a) co najmniej dziesięć lat od popełnienia przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej dziesięciu lat;

b) co najmniej pięć lat od popełnienia przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej pięciu lat;

c) co najmniej trzy lata od popełnienia przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat.

3. Termin przedawnienia, o którym mowa w ust. 1 akapit drugi jest następujący:

a) co najmniej dziesięć lat od daty prawomocnego wyroku skazującego w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności na okres dłuższy niż pięć lat, lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności, w przypadku przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej dziesięciu lat;

b) co najmniej pięć lat od daty prawomocnego wyroku skazującego w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności na okres dłuższy niż jeden rok, lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności, w przypadku przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej pięciu lat; oraz

c) co najmniej trzy lata od daty prawomocnego wyroku skazującego w następujących przypadkach:

(i) kara pozbawienia wolności na okres do jednego roku, lub alternatywnie

(ii) kara pozbawienia wolności, w przypadku przestępstwa podlegającego maksymalnej karze pozbawienia wolności w wymiarze co najmniej trzech lat.

4. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1 i 2 państwa członkowskie mogą ustanowić termin przedawnienia krótszy niż dziesięć lat, ale nie krótszy niż pięć lat, pod warunkiem że bieg przedawnienia może zostać przerwany lub zawieszony w przypadku określonych działań.