Artykuł 21

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby mienie będące przedmiotem nakazu zabezpieczenia mogło zostać przekazane lub sprzedane przed wydaniem prawomocnego nakazu konfiskaty gdy wystąpi co najmniej jeden z następujących przypadków:

a) mienie podlegające zabezpieczeniu jest mieniem łatwo psującym się lub szybko traci na wartości;

b) koszty przechowywania lub utrzymania mienia są nieproporcjonalnie wysokie w stosunku do jego wartości rynkowej;

c) zarządzanie mieniem wymaga specjalnych warunków i wiedzy fachowej, która nie jest łatwo dostępna.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby przy wydawaniu nakazu sprzedaży przyspieszonej uwzględniane były interesy osoby, której dotyczy nakaz, w tym to, czy mienie, które ma zostać sprzedane, jest łatwo zastępowalne. Z wyjątkiem przypadków, w których osoba, której dotyczy nakaz, uciekła lub nie można ustalić miejsca jej pobytu, państwa członkowskie zapewniają, aby osoba ta została powiadomiona i, z wyjątkiem przypadków pilnych, miała możliwość bycia wysłuchaną przed dokonaniem sprzedaży mienia. Osobie, której dotyczy nakaz, należy umożliwić zwrócenie się z wnioskiem o sprzedaż mienia.

3. Dochody uzyskane ze sprzedaży przyspieszonej zabezpiecza się do czasu wydania przez sąd orzeczenia o konfiskacie.