Artykuł 20

1. W przypadku gdy państwa członkowskie zapewniają miejsce zakwaterowania w formie rzeczowej, zapewniają one, aby takie miejsce zakwaterowania zapewniało osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową odpowiedni poziom życia zgodnie z art. 19 ust. 2, a także niezbędne wsparcie uwzględniające szczególne potrzeby tej osoby w zakresie przyjmowania. Zapewniane miejsce zakwaterowania przyjmuje jedną z następujących form lub ich połączenie:

a) obiektów wykorzystywanych do celów zakwaterowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową na czas rozpatrywania ich wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, z którym wystąpili na granicy lub w strefach tranzytowych;

b) ośrodków dla cudzoziemców;

c) domów prywatnych, mieszkań, hoteli lub innych obiektów zaadaptowanych na potrzeby zakwaterowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

2. Bez uszczerbku dla wszelkich szczególnych warunków zatrzymania przewidzianych w art. 12 i 13, w odniesieniu do miejsca zakwaterowania, o którym mowa w ust. 1 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, państwa członkowskie zapewniają:

a) osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową – gwarancję ochrony ich życia rodzinnego;

b) osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową – możliwość kontaktowania się z krewnymi, doradcami prawnymi lub innymi doradcami oraz z osobami reprezentującymi UNHCR i inne odpowiednie organizacje i podmioty krajowe, międzynarodowe oraz pozarządowe;

c) członkom rodzin, doradcom prawnym lub innym doradcom, osobom reprezentującym UNHCR oraz odpowiednie organizacje pozarządowe uznawane przez dane państwo członkowskie – dostęp miejsca zakwaterowania w celu zapewnienia wsparcia osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową; ograniczenia dotyczące takiego dostępu mogą być nałożone wyłącznie ze względu na bezpieczeństwo tych obiektów oraz osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

3. Zapewniając świadczenia materialne w ramach przyjmowania, państwa członkowskie biorą pod uwagę kwestie związane z płcią i wiekiem oraz sytuację osób ubiegających się o ochronę międzynarodową o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania.

4. Zapewniając miejsce zakwaterowania zgodnie z ust. 1, państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki w celu zapewnienia, w miarę możliwości, zapobiegania napaściom oraz przemocy, w tym przemocy seksualnej, przemocy ze względu na płeć, rasę lub religię.

5. W przypadku umieszczenia kobiet będących osobami ubiegającymi się o ochronę międzynarodową w ośrodkach dla cudzoziemców państwa członkowskie zapewniają im oraz ich małoletnim dzieciom oddzielne pomieszczenia sanitarne oraz bezpieczne miejsce w tych ośrodkach.

6. Państwa członkowskie zapewniają, w miarę możliwości, zakwaterowanie pozostających na utrzymaniu pełnoletnich osób ubiegających się o ochronę międzynarodową o szczególnych potrzebach w zakresie przyjmowania razem z pełnoletnimi bliskimi krewnymi, którzy już przebywają w tym samym państwie członkowskim i którzy są za nich odpowiedzialni zgodnie z prawem lub praktyką danego państwa członkowskiego.

7. Państwa członkowskie zapewniają, aby przenoszenie osób ubiegających się o ochronę międzynarodową z jednego miejsca zakwaterowania do innego miało miejsce tylko wtedy, gdy jest to niezbędne. Państwa członkowskie zapewniają osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową możliwość poinformowania swoich doradców prawnych lub doradców o przeniesieniu oraz o ich nowym adresie.

8. Osoby zapewniające świadczenia materialne w ramach przyjmowania, w tym osoby zapewniające opiekę zdrowotną i edukację w ośrodkach dla cudzoziemców, muszą być odpowiednio przeszkolone oraz muszą być związane przepisami dotyczącymi poufności przewidzianymi w prawie krajowym w odniesieniu do wszelkich informacji uzyskanych w trakcie wykonywania ich pracy.

9. Państwa członkowskie mogą włączyć osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową w zarządzanie zasobami materialnymi oraz niematerialnymi aspektami życia w ośrodku dla cudzoziemców poprzez organ doradczy lub radę reprezentującą mieszkańców. Bez uszczerbku dla art. 17 państwa członkowskie mogą także zezwolić osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową na wolontariat poza ośrodkiem dla cudzoziemców, z zastrzeżeniem warunków określonych w prawie krajowym.

10. W należycie uzasadnionych przypadkach oraz na rozsądny, możliwie najkrótszy okres, państwa członkowskie mogą wyjątkowo zapewnić świadczenia materialne w ramach przyjmowania inne niż przewidziane w niniejszym artykule, w przypadku gdy:

a) zgodnie z art. 25 wymagana jest ocena szczególnych potrzeb w zakresie przyjmowania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową;

b) zwykle dostępne zasoby kwaterunkowe są tymczasowo wyczerpane lub, z powodu nieproporcjonalnej liczby osób do zakwaterowania lub w przypadku katastrof spowodowanych przez człowieka lub klęsk żywiołowych, zazwyczaj dostępne zasoby kwaterunkowe są czasowo niedostępne.

Inne świadczenia materialne w ramach przyjmowania, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, w każdym przypadku muszą zapewniać wszystkim osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową pełny dostęp do opieki zdrowotnej zgodnie z art. 22 oraz poziom życia zgodny z prawem Unii, w tym z Kartą, a także z zobowiązaniami międzynarodowymi.

W przypadku gdy państwo członkowskie zapewnia inne świadczenia materialne w ramach przyjmowania zgodnie z akapitem pierwszym niniejszego ustępu, to państwo członkowskie niezwłocznie informuje o tym Komisję i Agencję ds. Azylu, zgodnie z art. 32 ust. 2 dotyczącym uruchomienia planu kryzysowego. To państwo członkowskie informuje również Komisję i Agencję ds. Azylu, gdy tylko ustaną przyczyny zapewniania tych innych świadczeń materialnych w ramach przyjmowania.