Artykuł 32

1. Każde państwo członkowskie opracowuje plan kryzysowy w porozumieniu z organami lokalnymi i regionalnymi, społeczeństwem obywatelskim oraz organizacjami międzynarodowymi, stosownie do przypadku. W planie kryzysowym określa się środki, które należy podejmować w celu zapewnienia odpowiedniego przyjmowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową zgodnie z niniejszą dyrektywą, w przypadkach gdy państwo członkowskie zmaga się z nieproporcjonalną liczbą osób ubiegających się o ochronę międzynarodową, w tym małoletnich bez opieki. Plan kryzysowy obejmuje również środki mające na celu możliwie najszybsze zaradzenie sytuacjom, o których mowa w art. 20 ust. 10 lit. b).

2. Plan kryzysowy, o którym mowa w ust. 1, uwzględnia szczególne uwarunkowania krajowe, przy użyciu wzoru, który zostanie opracowany przez Agencję ds. Azylu, oraz musi być przekazany Agencji ds. Azylu do dnia 12 kwietnia 2025 r. Plan ten w razie potrzeby poddaje się przeglądowi z uwagi na zmianę uwarunkowań, co najmniej co trzy lata, a w przypadku jego aktualizacji, przekazuje się go Agencji ds. Azylu. Państwa członkowskie informują Komisję i Agencję ds. Azylu w przypadku uruchomienia planu kryzysowego.

3. Na wniosek Agencji ds. Azylu, państwa członkowskie przekazują jej informacje dotyczące swoich planów kryzysowych, o których mowa w ust. 1, a Agencja ds. Azylu pomaga państwom członkowskim, za ich zgodą, w opracowaniu i przeglądzie ich planów kryzysowych.