Artykuł 7

1. Państwa członkowskie mogą swobodnie organizować swoje systemy przyjmowania zgodnie z niniejszą dyrektywą. Osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową mogą swobodnie przemieszczać się po terytorium danego państwa członkowskiego.

2. O ile wszystkie osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową skutecznie korzystają ze swoich praw wynikających z niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie mogą przydzielić im miejsce zakwaterowania na swoim terytorium do celów zarządzania swoimi systemami azylowymi i systemami przyjmowania.

3. Podczas przydzielania lub ponownego przydzielania miejsca zakwaterowania osobom ubiegającym się o ochronę międzynarodową państwa członkowskie uwzględniają obiektywne czynniki, w tym jedność rodziny, o której mowa w art. 14, oraz szczególne potrzeby w zakresie przyjmowania osób ubiegających się o ochronę międzynarodową.

4. Zapewnianie świadczeń materialnych w ramach przyjmowania przez państwa członkowskie może być uzależnione od rzeczywistego pobytu osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w miejscu zakwaterowania przydzielonym im zgodnie z ust. 2.

5. Państwa członkowskie mogą również wprowadzić mechanizmy oceny i zaspokajania potrzeb swoich systemów przyjmowania, w tym mechanizmy do celu weryfikacji rzeczywistego pobytu osób ubiegających się o ochronę międzynarodową w miejscu zakwaterowania przydzielonym im zgodnie z ust. 2.

6. Państwa członkowskie zobowiązują osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową do podania właściwym organom ich aktualnego adresu, numeru telefonu, pod którym można się z nimi skontaktować, oraz adresu poczty elektronicznej, jeżeli go posiadają. Państwa członkowskie zobowiązują również osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową, aby jak najszybciej powiadamiały takie właściwe organy o każdej zmianie adresu, numeru telefonu lub adresu poczty elektronicznej.

7. Państwa członkowskie nie są zobowiązane do podejmowania decyzji administracyjnych do celów niniejszego artykułu.