Artykuł 12

1. Każde państwo członkowskie przyjmuje środki niezbędne do ustanowienia swojej jurysdykcji w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 3–9, w przypadku gdy:

a) przestępstwo zostało w całości lub części popełnione na jego terytorium; lub

b) sprawca jest jego obywatelem.

2. Państwo członkowskie informuje Komisję w przypadku gdy podejmie decyzję o rozszerzeniu swojej jurysdykcji na przestępstwa, o których mowa w art. 3–9, popełnione poza jego terytorium, w przypadku gdy:

a) przestępstwo zostało popełnione wobec jego obywatela lub wobec osoby mającej miejsce zwykłego pobytu na jego terytorium; lub

b) sprawca ma miejsce zwykłego pobytu na jego terytorium.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby ich jurysdykcja ustanowiona w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 5–9, obejmowała sytuacje, w których przestępstwo zostało popełnione za pomocą ICT, do których dostęp uzyskano z ich terytorium, niezależnie od tego, czy dostawca usług pośrednich ma siedzibę na ich terytorium.

4. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b) niniejszego artykułu, każde państwo członkowskie zapewnia, aby jego jurysdykcja ustanowiona w odniesieniu do przestępstw, o których mowa w art. 3 i 4, nie była zależna od tego, że czyn, o którym mowa w tych artykułach podlega karze jako przestępstwo w państwie, w którym został popełniony.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 lit. b), państwa członkowskie przyjmują środki niezbędne do zapewnienia, aby wykonywanie ich jurysdykcji nie było zależne od warunku, że oskarżenie może zostać wniesione wyłącznie w następstwie zgłoszenia dokonanego przez ofiarę w miejscu popełnienia przestępstwa lub w następstwie zawiadomienia złożonego przez państwo, w którym przestępstwo zostało popełnione.