Artykuł 36

1. Państwa członkowskie zapewniają, by urzędnicy, którzy mogą mieć kontakt z ofiarami, tacy jak funkcjonariusze policji i pracownicy sądu, otrzymywali zarówno ogólne, jak i specjalistyczne szkolenie oraz ukierunkowane informacje na poziomie odpowiednim do ich kontaktów z ofiarami, mające umożliwić tym specjalistom identyfikowanie przypadków przemocy wobec kobiet lub przemocy domowej, zapobieganie im i reagowanie na nie oraz traktowanie ofiar w sposób uwzględniający doznane urazy i płeć oraz dostosowany do potrzeb dziecka.

2. Państwa członkowskie promują lub oferują szkolenia adresowane do pracowników służby zdrowia, służb socjalnych i pracowników sektora edukacji, którzy mogą mieć kontakt z ofiarami, aby umożliwić im identyfikację przypadków przemocy wobec kobiet lub przemocy domowej oraz kierowanie ofiar do specjalistycznych służb wsparcia.

3. Uwzględniając niezależność sądów oraz różnice w organizacji sądownictwa w Unii, państwa członkowskie podejmują środki niezbędne do zapewniania, by sędziom i prokuratorom uczestniczącym w postępowaniach karnych i postępowaniach przygotowawczych zapewniano zarówno ogólne, jak i specjalistyczne szkolenia w odniesieniu do celów niniejszej dyrektywy i odpowiednio do funkcji pełnionych przez tych sędziów i prokuratorów. Takie szkolenia są oparte na prawach człowieka, ukierunkowane na ofiary oraz wyczulone na aspekt płci, potrzeby osób z niepełnosprawnościami i dzieci.

4. Bez uszczerbku dla niezależności zawodów prawniczych, państwa członkowskie zalecają, by osoby odpowiedzialne za szkolenie prawników udostępniały zarówno ogólne, jak i specjalistyczne szkolenia uwrażliwiające prawników na potrzeby ofiar i szkolenia pokazujące, jak traktować ofiary w sposób uwzględniający przebyte traumy, uwzględniający aspekt płci i dostosowany do dzieci.

5. Właściwi pracownicy opieki zdrowotnej, w tym pediatrzy, ginekolodzy, położnicy, położne i pracownicy udzielający wsparcia psychologicznego, muszą przejść ukierunkowane szkolenie w zakresie określania fizycznych, psychicznych i seksualnych konsekwencji okaleczania żeńskich narządów płciowych oraz zajmowania się tymi konsekwencjami z uwzględnieniem aspektu kulturowego.

6. Osoby pełniące funkcje nadzorcze w miejscu pracy, zarówno w sektorze publicznym, jak i prywatnym, otrzymują szkolenie w zakresie rozpoznawania molestowania seksualnego w miejscu pracy, zapobiegania mu i reagowania na nie, gdy stanowi ono przestępstwo na mocy prawa krajowego. Te osoby i pracodawcy otrzymują informacje o wpływie przemocy wobec kobiet i przemocy domowej na pracę oraz o ryzyku przemocy ze strony osób trzecich.

7. Działania szkoleniowe, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, obejmują szkolenie w zakresie skoordynowanej wielodyscyplinarnej współpracy w celu umożliwienia kompleksowego i odpowiedniego postępowania w skierowanych do tych podmiotów przypadkach przemocy wobec kobiet lub przemocy domowej.

8. Bez uszczerbku dla wolności i pluralizmu mediów państwa członkowskie zachęcają organizacje pracowników mediów, organy samoregulacyjne ds. mediów i przedstawicieli branży lub inne odpowiednie niezależne organizacje do opracowywania działań szkoleniowych dla mediów i wspierają takie działania, aby zwalczać stereotypowe przedstawianie kobiet i mężczyzn, seksistowskie wizerunki kobiet i obwinianie ofiar w mediach, dążąc do zmniejszenia ryzyka przemocy wobec kobiet lub przemocy domowej.

Działania szkoleniowe, o których mowa w akapicie pierwszym mogą być prowadzone przez odpowiednie organizacje społeczeństwa obywatelskiego, organizacje pozarządowe współpracujące z ofiarami, partnerów społecznych i inne zainteresowane strony.

9. Państwa członkowskie zapewniają, aby organy właściwe do przyjmowania zgłoszeń przestępstw od ofiar były odpowiednio przeszkolone, tak by ułatwiały i wspomagały zgłaszanie takich przestępstw oraz aby unikały wtórnej wiktymizacji.

10. Działania szkoleniowe, o których mowa w ust. 1–5 niniejszego artykułu, muszą być uzupełnione odpowiednimi działaniami następczymi, w tym w zakresie cyberprzestępstw, o których mowa w art. 5–8, oraz by oparte były na specyfice przemocy wobec kobiet i przemocy domowej. Takie działania szkoleniowe mogą obejmować szkolenia na temat identyfikowania i zaspokajania szczególnych potrzeb w zakresie ochrony i wsparcia ofiar, które są narażone na zwiększone ryzyko przemocy w wyniku doświadczania dyskryminacji krzyżowej.

11. Środki, o których mowa w ust. 1–9, są wdrażane bez uszczerbku dla niezależności sądów, samoorganizacji zawodów regulowanych i różnic w organizacji sądownictwa w całej Unii.