Artykuł 61

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby decydenci polityczni, FIU, podmioty sprawujące nadzór, w tym AMLA, i inne właściwe organy, a także organy podatkowe posiadali skuteczne mechanizmy umożliwiające im współpracę i koordynację działań na poziomie krajowym w zakresie opracowywania i wdrażania strategii i działań mających na celu zwalczanie prania pieniędzy i finansowania terroryzmu oraz zapobieganie niewykonaniu ukierunkowanych sankcji finansowych i uchylaniu się od nich, w tym również w celu wypełnienia obowiązków spoczywających na nich zgodnie z art. 8.

2. W odniesieniu do informacji o beneficjentach rzeczywistych uzyskanych przez właściwe organy na podstawie rozdziału IV rozporządzenia (UE) 2024/1624 i rozdziału II sekcja 1 niniejszej dyrektywy państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy były w stanie terminowo i nieodpłatnie przekazywać takie informacje właściwym będącym ich odpowiednikami organom innych państw członkowskich lub państw trzecich.

3. Państwa członkowskie nie zakazują wymiany informacji ani pomocy pomiędzy właściwymi organami a ich odpowiednikami do celów niniejszej dyrektywy ani nie nakładają nieuzasadnionych lub nadmiernie restrykcyjnych warunków takiej wymiany informacji lub pomocy. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy nie rozpatrywały odmownie wniosków o pomoc na podstawie następujących przesłanek:

a) uznano, że wniosek dotyczy także kwestii podatkowych;

b) prawo krajowe wymaga, by podmioty zobowiązane przestrzegały zasad zachowania tajemnicy lub poufności, z wyjątkiem przypadków, gdy żądane informacje są chronione zasadą poufności wymiany informacji między prawnikiem a klientem lub tajemnicą zawodową określoną prawem, zgodnie z art. 70 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2024/1624;

c) w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, prowadzone jest śledztwo, dochodzenie, postępowanie lub analiza FIU, chyba że udzielenie pomocy zaszkodziłoby takiemu śledztwu, dochodzeniu, postępowaniu lub analizie FIU;

d) charakter lub status właściwego organu występującego z wnioskiem różni się od charakteru lub statusu właściwego organu, będącego jego odpowiednikiem, do którego skierowano wniosek.