Artykuł 9

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby – w przypadku gdy niemożliwe jest jednoczesne zapobieżenie wszystkim zidentyfikowanym negatywnym skutkom, ich złagodzenie, usunięcie lub zminimalizowanie w pełnym zakresie – przedsiębiorstwa hierarchizowały negatywne skutki zidentyfikowane zgodnie z art. 8 w celu wypełnienia obowiązków określonych w art. 10 lub 11.

2. Hierarchizacja, o której mowa w ust. 1, opiera się na dotkliwości i prawdopodobieństwie wystąpienia negatywnych skutków.

3. Po zaradzeniu w rozsądnym terminie najdotkliwszym i najbardziej prawdopodobnym negatywnym skutkom zgodnie z art. 10 lub 11 przedsiębiorstwo podejmuje działania zaradcze w stosunku do mniej dotkliwych i mniej prawdopodobnych negatywnych skutków.

4. W przypadku gdy decyzje o priorytetowym traktowaniu są podejmowane zgodnie z niniejszym artykułem, sam fakt, że nie zajęto się mniej znaczącym negatywnym skutkiem, nie naraża przedsiębiorstwa na sankcje na podstawie art. 27.