Artykuł 14

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby co najmniej odbiorcy gazu ziemnego będący gospodarstwami domowymi, a także mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa o przewidywanym rocznym zużyciu poniżej 100 000 kWh mieli nieodpłatny dostęp do co najmniej jednego narzędzia porównywania ofert dostawców, w tym ofert w formie pakietów. Odbiorcy są informowani o dostępności takich narzędzi na rachunkach, wraz z rachunkami lub w inny sposób. Takie narzędzia co najmniej:

a) są niezależne od uczestników rynku i zapewniają równe traktowanie przedsiębiorstw gazu ziemnego w wynikach wyszukiwania;

b) zawierają jasną i widoczną informację o właścicielach narzędzi i o osobie fizycznej lub prawnej obsługującej i kontrolującej te narzędzia, oraz informację o tym, jak te narzędzia są finansowane;

c) określają i prezentują jasne i obiektywne kryteria porównania, łącznie z usługami;

d) używają prostego i jednoznacznego języka;

e) dostarczają dokładne i aktualne informacje oraz określają datę ostatniej aktualizacji informacji;

f) dzięki swej czytelności, funkcjonalności, jasności i rzeczowości są dostępne dla osób niepełnosprawnych;

g) obejmują skuteczną procedurę zgłaszania nieprawidłowych informacji o opublikowanych ofertach;

h) dokonują porównań, ograniczając zakres wymaganych danych osobowych do niezbędnych do przeprowadzenia porównań;

i) wyraźnie wskazują, czy cena jest stała czy zmienna, oraz czas trwania obowiązywania umowy.

Państwa członkowskie zapewniają, by co najmniej jedno narzędzie obejmowało cały rynek gazu ziemnego. W przypadku gdy rynek jest objęty przez kilka narzędzi, narzędzia te uwzględniają jak najpełniejszy zakres ofert dotyczących gazu ziemnego obejmujących znaczną część rynku, a jeżeli narzędzia te nie obejmują całości rynku, informują o tym jasno przed wyświetleniem wyników.

Dostawcy i właściwi pośrednicy przekazują swoje odpowiednie oferty do co najmniej jednego narzędzia porównywania cen, które obejmuje cały rynek.

Dostawcy zapewniają, aby informacje przekazywane do operatora narzędzia porównywania ofert były dokładne i aktualne.

2. Operatorami narzędzi mogą być dowolne podmioty, w tym spółki prywatne i organy lub jednostki publiczne.

3. Państwa członkowskie mogą wprowadzić wymóg, by narzędzia, o których mowa w ust. 1, obejmowały kryteria porównawcze odnoszące się do charakteru usług oferowanych przez dostawców, w tym jednolitą cenę jednostkową, wszystkie opłaty i informacje na temat zniżek oraz, w stosownych przypadkach, efektywności środowiskowej.

Przy ustalaniu kryteriów, państwa członkowskie konsultują się z odpowiednimi zainteresowanymi stronami.

4. Państwa członkowskie wyznaczają właściwy organ odpowiedzialny za przyznawanie znaków zaufania narzędziom porównywania ofert, które spełniają wymogi wymienione w ust. 1, oraz za zapewnianie, by narzędzia porównywania ofert opatrzone takim znakiem zaufania pozostawały zgodne z tymi wymogami. Ten właściwy organ musi być niezależny od wszelkich uczestników rynku i operatorów narzędzi porównywania ofert.

5. W odniesieniu do każdego narzędzia porównywania ofert uczestników rynku można ubiegać się o znak zaufania, o którym mowa w ust. 4, dobrowolnie i na niedyskryminacyjnych zasadach.

6. Na zasadzie odstępstwa od ust. 4 i 5 państwa członkowskie mogą postanowić, że nie wprowadzą systemu wydawania znaków zaufania w odniesieniu do narzędzi porównywania ofert, jeżeli jednostka publiczna lub organ publiczny oferuje narzędzie porównywania ofert spełniające wymogi określone w ust. 1.