Artykuł 14

1. Jeśli wzór przemysłowy jest już zarejestrowany, prawo z wzoru przemysłowego uznaje się za nieważne w każdej z następujących sytuacji:

a) wzór przemysłowy nie jest wzorem przemysłowym w rozumieniu art. 2 pkt 3;

b) wzór przemysłowy nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 3–8;

c) wzór przemysłowy został zarejestrowany z naruszeniem art. 13 ust. 1 lit. c) lub art. 13 ust. 2;

d) na podstawie decyzji właściwego sądu lub organu uprawnionemu do prawa do wzoru przemysłowego nie przysługuje to prawo na mocy prawa państwa członkowskiego;

e) wzór przemysłowy koliduje z wcześniejszym wzorem przemysłowym, który został publicznie udostępniony przed datą zgłoszenia lub po tej dacie, lub – jeśli zastrzeżono pierwszeństwo – przed datą pierwszeństwa wzoru przemysłowego lub po tej dacie, i który chroniony jest od daty wcześniejszej niż data zgłoszenia lub, w przypadku zastrzeżenia pierwszeństwa, data pierwszeństwa wzoru przemysłowego:

(i) jako zarejestrowany unijny wzór przemysłowy lub z tytułu zgłoszenia unijnego wzoru przemysłowego do rejestracji, pod warunkiem jego rejestracji;

(ii) z tytułu prawa z rejestracji wzoru przemysłowego w danym państwie członkowskim lub z tytułu zgłoszenia w celu uzyskania takiego prawa, pod warunkiem jego rejestracji;

(iii) z tytułu prawa do wzoru przemysłowego zarejestrowanego na mocy międzynarodowych uzgodnień obowiązujących w danym państwie członkowskim lub z tytułu zgłoszenia w celu uzyskania takiego prawa, pod warunkiem jego rejestracji;

f) w późniejszym wzorze przemysłowym użyto oznaczenia odróżniającego, a prawo Unii lub prawo danego państwa członkowskiego, którym podlega to oznaczenie, upoważniają uprawnionego do prawa do tego oznaczenia do zakazania takiego użycia;

g) wzór przemysłowy stanowi nieuprawnione użycie utworu chronionego przez prawo autorskie danego państwa członkowskiego.

2. Jeżeli wzór przemysłowy jest już zarejestrowany, państwa członkowskie mogą przewidzieć, że prawo z wzoru przemysłowego podlega unieważnieniu, jeżeli wzór przemysłowy zawiera całkowite lub częściowe odtworzenie elementów należących do dziedzictwa kulturowego, które są przedmiotem interesu narodowego.

3. Na podstawy unieważnienia przewidziane w ust. 1 lit. a) i b) może powoływać się:

a) każda osoba fizyczna lub prawna; lub

b) każda grupa lub każdy podmiot utworzone do celów reprezentacji interesów wytwórców, producentów, usługodawców, handlowców lub konsumentów, jeżeli na mocy przepisów je regulujących posiadają one zdolność pozywania lub bycia pozwanymi we własnym imieniu.

4. Na podstawę unieważnienia przewidzianą w ust. 1 lit. c) mogą powoływać się wyłącznie osoba lub podmiot, których dotyczy niewłaściwe użycie.

5. Na podstawę unieważnienia przewidzianą w ust. 1 lit. d) może powoływać się wyłącznie osoba, której przysługuje prawo z wzoru przemysłowego na mocy prawa danego państwa członkowskiego.

6. Na podstawy unieważnienia przewidziane w ust. 1 lit. e), f) i g) może powoływać się wyłącznie:

a) zgłaszający w celu uzyskania wcześniejszego prawa lub uprawniony do wcześniejszego prawa;

b) osoba, która zgodnie z prawem Unii lub prawa danego państwa członkowskiego jest uprawniona do wykonywania praw; lub

c) licencjobiorca upoważniony przez uprawnionego do wcześniejszego prawa.

7. Prawo z rejestracji wzoru przemysłowego nie może zostać unieważnione w przypadku, gdy zgłaszający wzór przemysłowy w celu uzyskania prawa, o którym mowa w ust. 1 lit. e), f) i g), lub uprawniony do prawa, o którym mowa w ust. 1 lit. e)–g), wyraźnie zezwolili na rejestrację wzoru przemysłowego przed złożeniem wniosku o unieważnienie lub powództwa wzajemnego.

8. Prawo ze wzoru przemysłowego może zostać unieważnione nawet po dacie jego wygaśnięcia lub zrzeczenia się tego prawa.