Załącznik VI

A. Metody referencyjne oceny stężeń dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu, pyłu zawieszonego (PM10 i PM2,5), benzenu, tlenku węgla, arsenu, kadmu, ołowiu, rtęci, niklu, wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, ozonu i innych zanieczyszczeń w powietrzu i wskaźników depozycji

1. Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku siarki w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku siarki w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14212:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia ditlenku siarki za pomocą fluorescencji w nadfiolecie”.

2. Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru dwutlenku azotu i tlenków azotu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14211:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia ditlenku azotu i tlenku azotu za pomocą chemiluminescencji”.

3. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM10 w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM10 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”.

4. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM2,5 w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru PM2,5 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”.

5. Referencyjna metoda poboru próbek i pomiaru arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14902:2005 „Jakość powietrza atmosferycznego –Standardowa metoda oznaczania Pb, Cd, As i Ni we frakcji PM10 pyłu zawieszonego”.

6. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru benzenu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14662, części 1 (2005), 2 (2005) i 3 (2016) „Jakość powietrza atmosferycznego — standardowa metoda pomiaru stężeń benzenu”.

7. Metoda referencyjna pomiaru tlenku węgla w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru tlenku węgla w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14626:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia tlenku węgla za pomocą niedyspersyjnej spektroskopii w podczerwieni”.

8. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru benzo(a)pirenu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15549:2008 „Jakość powietrza – Standardowa metoda oznaczania stężenia benzo(a)pirenu w powietrzu atmosferycznym”. W związku z brakiem znormalizowanej metody EN w przypadku innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa art. 9 ust. 8, państwa członkowskie mogą stosować znormalizowane metody krajowe lub metody ISO, takie jak norma ISO 12884.

9. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru całkowitej rtęci w stanie gazowym w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru stężenia całkowitej rtęci w stanie gazowym w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15852:2010 „Jakość powietrza atmosferycznego – standardowa metoda oznaczania rtęci gazowej całkowitej”.

10. Metoda referencyjna pobierania próbek i analizy depozycji arsenu, kadmu, ołowiu, niklu, rtęci i wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych

Metoda referencyjna określania depozycji arsenu, kadmu, ołowiu i niklu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15841:2009 „Jakość powietrza atmosferycznego – Standardowa metoda oznaczania arsenu, kadmu, ołowiu i niklu w depozycji atmosferycznej”.

Metoda referencyjna określania depozycji rtęci odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15853:2010 „Jakość powietrza atmosferycznego – Standardowa metoda oznaczania depozycji rtęci”.

Metoda referencyjna określania depozycji benzo(a)pirenu i innych wielopierścieniowych węglowodorów aromatycznych, o których mowa w art. 9 ust. 8, odpowiada metodzie opisanej w normie EN 15980:2011 „Jakość powietrza – Oznaczanie depozycji benzo[a]antracenu, benzo[b]fluorantenu, benzo[j]fluorantenu, benzo[k]fluorantenu, benzo[a]pirenu, dibenzo[a,h]antracenu i indeno[1,2,3-cd]pirenu”.

11. Metoda referencyjna pomiaru ozonu w powietrzu

Metoda referencyjna pomiaru ozonu w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 14625:2012 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru stężenia ozonu z wykorzystaniem fotometrii w nadfiolecie”.

12. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru węgla elementarnego i węgla organicznego w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek węgla elementarnego i węgla organicznego w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru węgla elementarnego i węgla organicznego w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 16909:2017 „Powietrze atmosferyczne – Pomiar węgla elementarnego (EC) i węgla organicznego (OC) osadzonego na filtrze”.

13. Metoda referencyjna pobierania próbek i pomiaru NO3

-, SO4

2-, Cl-, NH4

+, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 w powietrzu

Metoda referencyjna pobierania próbek NO3

-, SO4

2-, Cl-, NH4

+, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 12341:2023 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa grawimetryczna metoda pomiarowa do określania stężeń masowych frakcji PM10 lub PM2,5 pyłu zawieszonego”. Metoda referencyjna pomiaru NO3

-, SO4

2-, Cl-, NH4

+, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 w powietrzu odpowiada metodzie opisanej w normie EN 16913:2017 „Powietrze atmosferyczne – Standardowa metoda pomiaru NO3

-, SO4

2-, Cl-, NH4

+, Na+, K+, Mg2+, Ca2+ w PM2,5 osadzonym na filtrze”.

14. Metody pobierania próbek i pomiaru lotnych związków organicznych będących prekursorami ozonu, metanu, UFP, BC, zróżnicowania wielkości cząstek ultradrobnych, amoniaku, rtęci dwuwartościowej w postaci pyle zawieszonym i w stanie gazowym, kwasu azotowego, lewoglukozanu i potencjału utleniającego pyłu zawieszonego

W związku z brakiem znormalizowanej metody EN pobierania próbek i pomiaru lotnych związków organicznych będących prekursorami ozonu, metanu, UFP, BC, zróżnicowania wielkości cząstek ultradrobnych, amoniaku, rtęci dwuwartościowej w postaci pyłu zawieszonego i w stanie gazowym, kwasu azotowego, lewoglukozanu i potencjału utleniającego pyłu zawieszonego państwa członkowskie mogą wybrać, jakie metody pobierania próbek i pomiaru stosować, zgodnie z załącznikiem V i z uwzględnieniem celów pomiaru, w tym celów określonych w załączniku VII, stosownie do przypadku, w sekcji 3 pkt A i sekcji 4 pkt A. Jeżeli są dostępne, można stosować znormalizowane referencyjne metody pomiaru: międzynarodowe, EN lub krajowe lub specyfikacje techniczne CEN.

B. Wykazywanie równoważności

1. Państwo członkowskie może zastosować dowolną inną metodę, jeżeli potrafi wykazać, iż daje ona wyniki równoważne z wynikami dowolnej z metod referencyjnych, o których mowa w pkt A niniejszego załącznika, lub, w przypadku pyłu zawieszonego, dowolną inną metodę, jeżeli zainteresowane państwo członkowskie potrafi wykazać, że metoda ta jest zgodna z metodą referencyjną, taką jak pomiar automatyczny, który spełnia wymogi normy EN 16450:2017 „Powietrze atmosferyczne – Automatyczne systemy pomiarowe do pomiarów stężenia pyłu zawieszonego (PM10; PM2,5)”. W takim przypadku wyniki uzyskane za pomocą takiej innej metody są korygowane, aby uzyskane wyniki były równoważne z tymi, które otrzymano by przy zastosowaniu metody referencyjnej.

2. Komisja może wymagać od państwa członkowskiego przygotowania i przedstawienia sprawozdania w odniesieniu do wykazania równoważności zgodnej z ppkt 1.

3. Oceniając dopuszczalność sprawozdania, o którym mowa w ppkt 2, Komisja stosuje się do swoich wytycznych dotyczących wykazywania równoważności. Jeżeli państwa członkowskie stosują tymczasowe wskaźniki do wykazania przybliżonej równoważności, przybliżoną równoważność potwierdza się lub zmienia zgodnie z tymi wytycznymi.

4. Państwa członkowskie zapewniają, aby w stosownych przypadkach korekta była również stosowana z mocą wsteczną do wcześniej uzyskanych danych pomiarowych w celu uzyskania odpowiedniego poziomu porównywalności danych.

C. Normalizacja

W przypadku zanieczyszczeń gazowych, objętość musi być znormalizowana przy temperaturze 293 K i ciśnieniu atmosferycznym 101,3 kPa. W przypadku pyłu zawieszonego i substancji analizowanych w pyle zawieszonym (np. arsen, kadm, ołów, nikiel, benzo(a)piren) objętość próbek odnosi się do warunków otoczenia pod względem temperatury i ciśnienia atmosferycznego w dniu pomiaru.

D. Wzajemne uznawanie danych

Przy wykazywaniu, że sprzęt spełnia wymogi dotyczące skuteczności na potrzeby metod referencyjnych wyszczególnionych w pkt A niniejszego załącznika, właściwe organy i instytucje wyznaczone na podstawie art. 5 przyjmują sprawozdania z badań sporządzone w innych państwach członkowskich, pod warunkiem że laboratoria badawcze są akredytowane zgodnie z właściwą normą zharmonizowaną dla laboratoriów badawczych i wzorcujących.

Szczegółowe sprawozdania z badań oraz wszelkie wyniki tych badań udostępnia się innym właściwym organom lub wyznaczonym instytucjom. Sprawozdania z badań muszą wykazywać, że sprzęt spełnia wszystkie wymogi dotyczące skuteczności, w tym w przypadku, gdy pewne warunki środowiskowe i dotyczące lokalizacji są szczególne dla danego państwa członkowskiego i wykraczają poza warunki, w odniesieniu do których sprzęt ten został już zbadany i otrzymał homologację typu w innym państwie członkowskim.

E. Referencyjne modelowanie jakość powietrza

W związku z brakiem normy EN dotyczącej celów w zakresie jakości modelowania państwa członkowskie mogą wybrać, jakie modelowanie stosować, zgodnie z pkt F załącznika V.