Artykuł 1

W dyrektywie 2009/21/WE wprowadza się następujące zmiany:

1) art. 1 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Celem niniejszej dyrektywy jest:

a) zapewnienie skutecznego i spójnego wypełniania przez państwa członkowskie ich zadań i obowiązków jako państw bandery; oraz

b) poprawa bezpieczeństwa, warunków życia i pracy oraz zapobieganie zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków podnoszących banderę państwa członkowskiego.”

;

2) art. 2 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 2

Zakres stosowania

Niniejszą dyrektywę stosuje się do administracji państwa członkowskiego, którego banderę podnosi statek, w odniesieniu do statków podlegających certyfikacji i wykonujących wszelkie rodzaje rejsów międzynarodowych.”

;

3) w art. 3 wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

»statek« oznacza statek lub jednostkę, do których stosuje się co najmniej jedną konwencję, podnoszące banderę państwa członkowskiego i w odniesieniu do których wymagane jest posiadanie certyfikatu;”

;

b) lit. e) otrzymuje brzmienie:

„e)

»audyt IMO« oznacza audyt przeprowadzony zgodnie z przepisami rezolucji A.1067(28) w sprawie ram i procedur dotyczących mechanizmu audytu państw członkowskich IMO, w jej aktualnym brzmieniu, przyjętej przez Międzynarodową Organizację Morską (IMO);”

;

c) dodaje się litery w brzmieniu:

„f)

»konwencje« oznaczają konwencje wraz z protokołami i zmianami do nich, które nadają obowiązkowy charakter stosowaniu kodeksu III, oraz powiązane kodeksy o charakterze obowiązkowym w ich aktualnym brzmieniu;

g) »kodeks III« oznacza rezolucję A.1070(28) (zwaną dalej »Kodeksem Implementacji Instrumentów IMO«), przyjętą przez IMO, część 2, w jej aktualnym brzmieniu, z wyłączeniem pkt 16, 18, 19, 20.3, 21, 29, 30, 31, 32, 34, 38, 39, 40 i 41 tej części;

h) »inspektor państwa bandery przeprowadzający przeglądy« oznacza pracownika sektora publicznego, który pracuje wyłącznie dla właściwego organu państwa członkowskiego i jest należycie upoważniony przez ten organ, który to pracownik jest odpowiedzialny za przeglądy, weryfikacje i audyty dotyczące statków i armatorów objętych odpowiednimi obowiązkowymi instrumentami międzynarodowymi lub który przeprowadza takie przeglądy, weryfikacje i audyty, spełniając przy tym wymóg niezależności ustanowiony w art. 8 ust. 1;

i) »inspektor państwa bandery przeprowadzający inspekcje« oznacza:

(i) pracownika sektora publicznego, który pracuje wyłącznie dla właściwego organu państwa członkowskiego i jest należycie upoważniony przez ten organ, lub

(ii) osobę, która nie jest zatrudniona na wyłączność, i która jest należycie upoważniona przez właściwy organ państwa członkowskiego, pracującą na zasadzie doraźnej lub na podstawie umowy z właściwym organem państwa członkowskiego,

która może przeprowadzać inspekcje państwa bandery oraz która spełnia wymogi dotyczące kwalifikacji i niezależności ustanowione w art. 8 ust. 1;

j) »pozostały personel, który uczestniczy w przeprowadzaniu przeglądów« oznacza osoby należycie upoważnione przez administrację państwa członkowskiego lub przez uznaną organizację występującą w jego imieniu, które mogą towarzyszyć inspektorom państwa bandery przeprowadzającym przeglądy w przeprowadzaniu przeglądów określonych przez administrację i które spełniają wymogi w zakresie komunikacji, kwalifikacji i niezależności ustanowione w art. 8 ust. 1;

k) »inspekcja państwa bandery« oznacza inspekcję, której skutkiem nie jest certyfikacja, przeprowadzaną w celu sprawdzenia, czy rzeczywisty stan statku i stan załogi odpowiadają certyfikatom znajdującym się na pokładzie tego statku.”

;

4) art. 4 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Przed wydaniem zezwolenia na eksploatację statku, któremu przyznano prawo do podnoszenia bandery danego państwa członkowskiego, państwo to zapewnia, aby statek ten odpowiadał wymaganiom obowiązujących zasad i przepisów międzynarodowych, w tym norm w zakresie bezpieczeństwa oraz kwestii społecznych i środowiskowych. Środki mogą być podejmowane przez uznaną organizację występującą w imieniu danego państwa członkowskiego, o ile została ona należycie upoważniona do tego przez właściwy organ. W szczególności, w stosownych przypadkach, zainteresowane państwo członkowskie lub uznana organizacja działająca w jego imieniu weryfikuje zapisy dotyczące bezpieczeństwa statku, korzystając, o ile są dostępne, ze sprawozdań z inspekcji państwa bandery i z certyfikatów państwa bandery znajdujących się w jego własnej bazie danych lub – w przypadku państw członkowskich, które zdecydowały się użycie bazy danych o statkach, o której mowa w art. 6a, w tej bazie danych. W razie konieczności zainteresowane państwo członkowskie kontaktuje się z poprzednim państwem bandery w celu ustalenia, czy jakiekolwiek nieusunięte niezgodności lub kwestie związane z bezpieczeństwem, stwierdzone przez poprzednie państwo bandery, nie zostały jeszcze usunięte lub rozwiązane.”

;

5) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 4a

Bezpieczeństwo statków podnoszących banderę państwa członkowskiego

1. W odniesieniu do żeglugi międzynarodowej państwa członkowskie w pełni stosują obowiązkowe przepisy dotyczące państwa bandery ustanowione w konwencjach zgodnie z ustanowionymi w nich warunkami oraz w odniesieniu do statków, o których w nich mowa.

2. Państwa członkowskie podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia przestrzegania przez statki uprawnione do podnoszenia ich bandery międzynarodowych zasad, przepisów i norm określonych w konwencjach; środki te obejmują:

a) zapewnienie, aby inspektor przeprowadzający przeglądy zatrudniony przez uznaną organizację mógł wykonywać te same zadania co inspektorzy państwa bandery przeprowadzający przeglądy, gdy zostanie do tego upoważniony przez właściwy organ państwa członkowskiego; oraz

b) wykonywanie inspekcji państwa bandery w celu sprawdzenia, czy rzeczywisty stan statku odpowiada certyfikatom znajdującym się na pokładzie tego statku.

Inspekcje państwa bandery, o których mowa w akapicie pierwszym lit. b), mogą być przeprowadzane z zastosowaniem podejścia opartego na analizie ryzyka, które uwzględnia następujące kryteria:

(i) zapisy niezgodności i braków stwierdzonych w wyniku ustawowych przeglądów, audytów i weryfikacji przeprowadzonych przez państwo bandery;

(ii) odpowiednie sprawozdania z dochodzeń w sprawie wypadków;

(iii) zawiadomienia o zatrzymaniu lub zakazie działalności wydane przez organ kontroli przeprowadzanej przez państwo portu;

(iv) przekroczenie ustanowionego przez każde państwo członkowskie wskaźnika niezgodności w ramach systemu kontroli przeprowadzanej przez państwo portu;

(v) zapisy niezgodności dokonane w wyniku inspekcji państwa bandery przeprowadzonych zgodnie z ustawodawstwem krajowym uznanym za właściwe przez każde państwo członkowskie;

(vi) inne istotne informacje uznane za niezbędne przez państwo członkowskie.

Państwa członkowskie stosujące podejście oparte na analizie ryzyka zapewniają, aby statki, w odniesieniu do których nie ma wystarczających danych do obliczenia stopnia ryzyka, były poddawane inspekcji nie rzadziej niż raz na 5 lat.

Państwa członkowskie niestosujące podejścia opartego na analizie ryzyka przeprowadzają inspekcje państwa bandery, korzystając z własnych procedur, instrukcji i odpowiednich informacji zgodnie z kodeksem III. Zapewniają one, aby każdy statek był poddawany inspekcji nie rzadziej niż raz na 5 lat.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby wszelkie niezgodności wymagające środków naprawczych, obejmujące kwestie dotyczące bezpieczeństwa oraz kwestie społeczne i środowiskowe, potwierdzone lub wykryte w drodze inspekcji państwa bandery zgodnie z ust. 2 lit. b) zostały usunięte w stosownych ramach czasowych określonych przez państwo bandery.

4. Po zakończeniu inspekcji państwa bandery inspektor państwa bandery przeprowadzający inspekcje sporządza protokół z jej ustaleń.