Załącznik IV

A. METODA POBIERANIA PRÓBEK

W celu określenia wilgotności chmielu oraz, w razie konieczności, zawartości ciał obcych, stosuje się następującą procedurę pobierania próbek szyszek chmielowych:

1. Pobieranie próbek

a) Chmiel pakowany

Pobrać próbkę chmielu w ilości proporcjonalnej do wagi paczki z ilości paczek określonych w art. 7 ust. 3. Należy pobrać wystarczająco dużo szyszek, by zapewnić reprezentatywność próbki.

b) Chmiel luzem

Aby stworzyć próbkę, pobrać porcje o równej wielkości z pięciu do dziesięciu miejsc stosu, z powierzchni, jak również z różnych głębokości. Możliwie najszybciej umieścić próbkę w pojemniku. Aby uniknąć szybkiego pogorszenia się jakości próbki, należy pobrać tyle chmielu, aby przy zamknięciu pojemnika był on silnie zgnieciony.

Próbka musi ważyć co najmniej 250 g.

2. Mieszanie

Aby próbki były reprezentatywne dla przesyłek, należy je starannie wymieszać.

3. Pobieranie podpróbek

Po wymieszaniu należy pobrać jedną lub kilka reprezentatywnych próbek i umieścić je w hermetycznym i wodoszczelnym pojemniku – na przykład metalowym pudełku, szklanym słoiku lub plastikowej torebce –, chyba że próbkę pobrano wyłącznie w celu przeprowadzenia kontroli pod kątem występowania ciał obcych.

4. Przechowywanie

Z wyłączeniem czasu transportu, próbki należy przechowywać w niskiej temperaturze. Należy zadbać, aby otwarcie pojemnika w celu przeprowadzenia badania czy analizy nastąpiło dopiero po ogrzaniu go do temperatury pokojowej.

B. METODA KONTROLI WILGOTNOŚCI CHMIELU

1. Metoda (i)

Próbek przeznaczonych do badania wilgotności nie można wcześniej mielić. Nie należy ich wystawiać na działanie powietrza dłużej niż jest to niezbędne do przeniesienia z pojemnika, w którym są przechowywane do pojemnika do ważenia (zaopatrzonego w pokrywkę).

Aparat

Waga o czułości do 0,005 gram.

Piec suszarniczy podgrzewany elektrycznie z termostatem o temperaturze do 105–107 °C (jego działanie należy sprawdzić przy użyciu testu siarczanu miedzi).

Naczynia metalowe o średnicy 70–100 mm i głębokości 20–30 mm, zaopatrzone w dobrze dopasowane pokrywki.

Zwykły eksykator, o kształcie umożliwiającym umieszczenie w nim pojemników i zawierający substancję wysuszającą, taką jak na przykład żel krzemionkowy z kolorowym wskaźnikiem nasycenia.

Metoda

Przenieść 3–5 g chmielu do naczynia z pokrywką i zamknąć przed ważeniem. Zważyć jak najszybciej. Zdjąć pokrywkę i umieścić naczynie w piecu suszarniczym dokładnie na godzinę. Ponownie nałożyć pokrywkę, schładzać naczynie w eksykatorze przez co najmniej 20 minut, a następnie zważyć je.

Obliczenia

Obliczyć ubytek wagi wyrażony procentowo w stosunku do wagi chmielu przed badaniem. Maksymalne dopuszczalne odchylenie dla jednego pomiaru wynosi 1 %.

2. Metoda (ii)

Metoda wykorzystująca albo wagę elektroniczną, która suszy chmiel przy pomocy promieniowania podczerwonego lub ogrzanym powietrzem, albo elektryczny przyrząd pomiarowy, na którym wartość wilgotności badanej próby wyświetlana jest na podziałce.

C. METODA KONTROLI ZAWARTOŚCI CIAŁ OBCYCH

1. Określanie zawartości liści, łodyg i odpadków chmielu

Pięć próbek o wadze po 100 g (lub jedną o wadze 250 g) przesiewa się przez sito o rozmiarze oczek 2–3 mm. Należy wybrać lupulinę, odpadki i ziarna, a ziarna oddzielić ręcznie. Przesiane próbki odstawia się na bok. Zawartość sita o rozmiarze oczek 2–3 mm przenieść na sito o rozmiarze oczek 8–10 mm i ponownie przesiać.

Szyszki chmielu, liście, łodygi i ciała obce wybiera się ręcznie z sita, natomiast liście szyszek, ziarna, lupulina, odpady oraz pewna ilość liści i łodyg przechodzi przez sito. Wszystko należy posortować ręcznie i podzielić na następujące grupy:

a) liście i łodygi;

b) chmiel (liście szyszek, szyszki chmielu i lupulina);

c) odpady;

d) nasiona.

Ponieważ dokładne oddzielenie odpadów od lupuliny jest bardzo trudne, należy, przy pomocy sita o gęstości 0,8 mm, określić w przybliżeniu wzajemne proporcje odpadów i lupuliny.

Przy szacowaniu zawartości lupuliny należy mieć na uwadze, że gęstość lupuliny jest czterokrotnie większa niż gęstość odpadów.

Należy zważyć poszczególne grupy i określić zawartość procentową każdej grupy w wadze próbki pierwotnej.

2. Określanie zawartości nasion

Próbkę o wadze 25 g umieszcza się w metalowym pojemniku z pokrywką, a następnie podgrzewa w piecu suszarniczym przez dwie godziny w temperaturze 115 °C w celu zneutralizowania kleistej substancji żywicznej.

Osuszoną próbkę należy owinąć w tkaninę bawełnianą luźno tkaną i energicznie pocierać – lub ubijać mechanicznie – tak aby oddzielić ziarna od chmielu. Wysuszony i rozbity na drobne cząstki chmiel należy oddzielić od ziaren chmielu przy użyciu młynka lub sita metalowego o gęstości 1 mm.

Pozostałe elementy oddziela się przez zastosowanie pochyłej powierzchni pokrytej papierem ściernym albo przy użyciu innych urządzeń pozwalających na osiągnięcie takiego samego rezultatu, to znaczy pozwalających zatrzymać szypułki i inne substancje i przepuścić ziarna.

Należy zważyć ziarna i określić zawartość ziarna wyrażoną procentowo w stosunku do wagi pierwotnej próbki.