Artykuł 22

1. Organy nadzorcze, o których mowa w art. 51 rozporządzenia (UE) 2016/679, lub Europejski Inspektor Ochrony Danych, o którym mowa w art. 52 rozporządzenia (UE) 2018/1725, są właściwe do monitorowania stosowania art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia w zakresie swoich odpowiednich kompetencji. Art. 58 rozporządzenia (UE) 2016/679 i art. 58 rozporządzenia (UE) 2018/1725 stosuje się odpowiednio. Rozdział VII rozporządzenia (UE) 2016/679 ma zastosowanie do działań objętych art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia.

2. Europejska Rada Ochrony Danych, o której mowa w art. 68 rozporządzenia (UE) 2016/679, z własnej inicjatywy lub na wniosek Komisji przygotowuje wytyczne, aby pomóc organom nadzorczym, o których mowa w rozporządzeniu (UE) 2016/679, w ocenie zgodności z wymogami niniejszego rozporządzenia.

3. Państwa członkowskie wyznaczają, w stosownych przypadkach, właściwe organy w celu nadzorowania przestrzegania przez dostawców usług pośrednich w rozumieniu rozporządzenia (UE) 2022/2065 obowiązków określonych w art. 7–17 i 21 niniejszego rozporządzenia. Właściwe organy wyznaczone na podstawie rozporządzenia (UE) 2022/2065 mogą być również jednym z właściwych organów wyznaczonych do nadzorowania przestrzegania przez pośredników internetowych obowiązków określonych w art. 7–17 i 21 niniejszego rozporządzenia. Koordynator ds. usług cyfrowych, o którym mowa w art. 49 rozporządzenia (UE) 2022/2065, w każdym państwie członkowskim jest odpowiedzialny za zapewnienie koordynacji na szczeblu krajowym w odniesieniu do dostawców usług pośrednich zgodnie z definicją zawartą w rozporządzeniu (UE) 2022/2065. Artykuł 49, art. 58 ust. 1–4 i art. 60 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2022/2065 mają zastosowanie w kwestiach związanych ze stosowaniem niniejszego rozporządzenia w odniesieniu do dostawców usług pośrednich. Artykuł 51 rozporządzenia (UE) 2022/2065 stosuje się odpowiednio w odniesieniu do uprawnień właściwych organów wyznaczonych na podstawie niniejszego ustępu.

4. Każde państwo członkowskie wyznacza co najmniej jeden właściwy organ odpowiedzialny za stosowanie i egzekwowanie aspektów niniejszego rozporządzenia nieobjętych przepisami ust. 1 i 3 niniejszego artykułu. Te właściwe organy mogą różnić się od organów, o których mowa w ust. 1 i 3 niniejszego artykułu, i mogą być tymi samymi organami, o których mowa w art. 30 dyrektywy 2010/13/UE. Każdy właściwy organ wyznaczony na podstawie niniejszego ustępu strukturalnie posiada pełną niezależność zarówno od samego sektora, jak i od wszelkich zewnętrznych interwencji lub nacisków politycznych. Przy zachowaniu pełnej niezależności skutecznie monitoruje i stosuje niezbędne i proporcjonalne środki, aby zapewnić nadzór nad niniejszym rozporządzeniem oraz jego przestrzeganie i egzekwowanie.

5. Przy wykonywaniu zadań wynikających z niniejszego rozporządzenia właściwe organy, o których mowa w ust. 4, są uprawnione do:

a) żądania dostępu do danych, dokumentów lub wszelkich niezbędnych informacji, w szczególności od danego sponsora lub dostawców usług reklamy politycznej, które właściwe organy mają wykorzystywać wyłącznie do celów monitorowania i oceny zgodności z niniejszym rozporządzeniem, zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi ochrony danych osobowych i ochrony informacji poufnych;

b) wydawania ostrzeżeń skierowanych do dostawców usług reklamy politycznej w związku z nieprzestrzeganiem przez nich obowiązków wynikających z niniejszego rozporządzenia;

c) nakazania zaprzestania naruszeń i zobowiązania sponsorów lub dostawców usług reklamy politycznej do podjęcia kroków niezbędnych do zapewnienia zgodności z niniejszym rozporządzeniem;

d) nakładania lub zwrócenia się do organu sądowego o nałożenie grzywien, kar finansowych lub innych środków finansowych, w zależności od przypadku;

e) w stosownych przypadkach – do nałożenia okresowej kary pieniężnej lub zwrócenia się do organu sądowego w ich państwie członkowskim o jej nałożenie;

f) w stosownych przypadkach – wprowadzania środków zaradczych proporcjonalnych do naruszenia i niezbędnych do skutecznego zaniechania naruszeniu lub zwrócenia się do organu sądowego w ich państwie członkowskim o wprowadzenie takich środków;

g) opublikowania oświadczenia, w którym zostaną wskazane osoby fizyczne i prawne odpowiedzialne za naruszenie obowiązku przewidzianego w niniejszym rozporządzeniu oraz charakter tego naruszenia;

h) prowadzenia kontroli lub zwrócenia się do organu sądowego o nakazanie kontroli lub zezwolenie na kontrolę we wszelkich obiektach, których dostawcy usług reklamy politycznej używają do celów związanych z działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub zawodową, lub do żądania tego od innych organów publicznych w celu zbadania, zajęcia, wykonania lub uzyskania kopii bądź wyciągów z informacji w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od nośnika.

6. Państwa członkowskie zapewniają, aby właściwe organy krajowe dysponowały wszelkimi środkami niezbędnymi do wykonywania zadań powierzonych im na mocy niniejszego rozporządzenia, w tym wystarczającymi zasobami technicznymi, finansowymi i kadrowymi, aby odpowiednio nadzorować przestrzeganie przepisów przez sponsorów i dostawców usług reklamy politycznej podlegających ich kompetencji na mocy niniejszego rozporządzenia.

7. Państwa członkowskie zapewniają skuteczną i zorganizowaną współpracę i koordynację na poziomie krajowym między wszystkimi odpowiednimi właściwymi organami, o których mowa w ust. 1–4, w celu ułatwienia szybkiej i bezpiecznej wymiany informacji na tematy związane z wykonywaniem zadań i uprawnień w zakresie nadzoru i egzekwowania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, w tym przez powiadamianie o wykrytych naruszeniach mających znaczenie dla innych organów, wymianę ustaleń i wiedzy specjalistycznej oraz przez współpracę w zakresie stosowania i egzekwowania odpowiednich przepisów.

8. Krajowe punkty kontaktowe wyznaczone przez państwa członkowskie zgodnie z ust. 9 akapit drugi spotykają się okresowo na poziomie Unii w ramach sieci krajowych punktów kontaktowych. Sieć krajowych punktów kontaktowych służy jako platforma regularnej wymiany informacji oraz zorganizowanej współpracy między krajowymi punktami kontaktowymi a Komisją w zakresie wszystkich aspektów niniejszego rozporządzenia. Sieć krajowych punktów kontaktowych ułatwia w szczególności współpracę na poziomie unijnym w zakresie stosowania i egzekwowania niniejszego rozporządzenia, a we współpracy z odpowiednimi zainteresowanymi stronami ułatwia przygotowanie wytycznych mających na celu wspieranie sponsorów i dostawców usług reklamy politycznej w spełnianiu wymogów niniejszego rozporządzenia. Posiedzenia przedstawicieli sieci krajowych punktów kontaktowych odbywają się co najmniej dwa razy w roku, a także w razie potrzeby na odpowiednio uzasadniony wniosek Komisji lub państwa członkowskiego. Sieć ściśle współpracuje z europejską siecią współpracy w zakresie wyborów, Europejską Grupą Regulatorów ds. Audiowizualnych Usług Medialnych oraz innymi odpowiednimi sieciami lub organami, aby ułatwić szybką i bezpieczną wymianę informacji na temat kwestii związanych z egzekwowaniem niniejszego rozporządzenia i nadzorem nad nim. Komisja uczestniczy w posiedzeniach przedstawicieli sieci krajowych punktów kontaktowych i zapewnia wsparcie administracyjne.

9. Jeżeli dane państwo członkowskie wyznacza więcej niż jeden właściwy organ, wówczas państwo to musi zadbać o to, aby odpowiednie zadania tych organów zostały wyraźnie określone, a organy te ściśle i skutecznie ze sobą współpracowały podczas realizacji tych zadań.

Każde państwo członkowskie wyznacza jeden właściwy organ na krajowy punkt kontaktowy na szczeblu unijnym na potrzeby wszystkich aspektów niniejszego rozporządzenia.

Krajowe punkty kontaktowe wspierają i ułatwiają skuteczną współpracę między właściwymi organami krajowymi oraz z krajowymi punktami kontaktowymi innych państw członkowskich. Państwa członkowskie podają do wiadomości publicznej dane kontaktowe swoich krajowych punktów kontaktowych. W razie potrzeby dane państwa członkowskie przekazują sieci krajowych punktów kontaktowych nazwy pozostałych właściwych organów oraz przypisane im zadania.