Artykuł 25

1. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące sankcji lub w razie potrzeby innych środków mające zastosowanie do sponsorów lub dostawców usług reklamy politycznej w przypadku naruszenia art. 5–17, 20 i 21 i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich terminowego wykonywania.

Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Ustalając przepisy dotyczące sankcji, państwa członkowskie uwzględniają zasady regulujące wolność prasy i wolność wypowiedzi w innych mediach oraz zasady i kodeksy regulujące zawód dziennikarza.

2. Maksymalna wysokość kar finansowych, jakie można nałożyć, jest obliczana na podstawie potencjału gospodarczego podmiotu podlegającego sankcjom i wynosi:

a) 6 % rocznego dochodu lub budżetu sponsora lub dostawcy usług reklamy politycznej, stosownie do przypadku i w zależności od tego, która z tych wartości jest wyższa; lub

b) 6 % rocznego światowego obrotu sponsora lub dostawcy usług reklamy politycznej w poprzednim roku finansowym.

3. Państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach do dnia 10 stycznia 2026 r., a także powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.

4. Przy podejmowaniu decyzji o rodzaju sankcji i ich wysokości należy w każdym przypadku odpowiednio uwzględnić m.in.:

a) charakter, wagę, powtarzalność i czas trwania naruszenia;

b) to, czy naruszenie ma charakter umyślny czy wynika z zaniedbania;

c) wszelkie działania podjęte w celu złagodzenia wszelkich szkód;

d) wszelkie istotne wcześniejsze naruszenia oraz wszelkie inne czynniki obciążające lub łagodzące mające zastosowanie do okoliczności sprawy;

e) stopień współpracy z właściwym organem; oraz

f) w stosownych przypadkach, wielkość i potencjał gospodarczy podmiotu podlegającego sankcjom.

5. Naruszenia art. 5, 7, 11, 12, 13, 15, 16 i 18 uznaje się za szczególnie poważne, jeżeli dotyczą one reklamy politycznej publikowanej lub rozpowszechnianej w ostatnim miesiącu poprzedzającym wybory lub referendum i skierowanej do obywateli państwa członkowskiego, w którym organizowane są dane wybory lub referendum. Państwa członkowskie mogą również nakładać okresowe kary pieniężne, aby nakłonić sponsorów, dostawców usług reklamy politycznej i wydawców do zaniechania poważnego i powtarzającego się naruszania niniejszego rozporządzenia.

6. Za naruszenia obowiązków określonych w art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia organy nadzorcze, o których mowa w art. 51 rozporządzenia (UE) 2016/679, mogą w zakresie swoich kompetencji nakładać kary pieniężne zgodnie z art. 83 rozporządzenia (UE) 2016/679 i do wysokości, o której mowa w art. 83 ust. 5 tego rozporządzenia.

7. Za naruszenia obowiązków określonych w art. 18 i 19 niniejszego rozporządzenia Europejski Inspektor Ochrony Danych, o którym mowa w art. 52 rozporządzenia (UE) 2018/1725, może w zakresie swoich kompetencji nakładać kary pieniężne zgodnie z art. 66 rozporządzenia (UE) 2018/1725 do wysokości, o której mowa w art. 66 ust. 3 tego rozporządzenia.

8. Państwa członkowskie co roku składają Komisji sprawozdania na temat sankcji nałożonych w celu egzekwowania przepisów niniejszego rozporządzenia, zwłaszcza na temat rodzaju zastosowanych sankcji oraz wysokości kar pieniężnych i kar finansowych. Komisja uwzględnia te informacje przy sporządzaniu sprawozdania wymaganego na mocy art. 27.