Artykuł 4

1. Czynnik uruchamiający związany z wystąpieniem określonego zdarzenia w przyszłości określa się zgodnie z ust. 2 lub ust. 4 niniejszego artykułu, w zależności od efektywnej liczby ekspozycji („N”) w puli, obliczonej zgodnie z art. 259 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, na datę zamknięcia transakcji.

2. Jeżeli N wynosi mniej niż 100, strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej ustalają wartość progową dla liczby największych sekurytyzowanych ekspozycji wobec poszczególnych dłużników obliczonej zgodnie z ust. 3.

Czynnik uruchamiający związany z wystąpieniem określonego zdarzenia w przyszłości występuje wtedy, gdy w dowolnym momencie liczba największych sekurytyzowanych ekspozycji wobec poszczególnych dłużników, obliczona zgodnie z ust. 3, spada poniżej wartości progowej określonej zgodnie z akapitem pierwszym.

3. Aby określić liczbę największych sekurytyzowanych ekspozycji wobec poszczególnych dłużników, o której mowa w ust. 2, strony uczestniczące w sekurytyzacji podejmują poniższe kroki w następującej kolejności:

a) konsolidują wiele ekspozycji wobec tego samego dłużnika i traktują je jako jedną ekspozycję;

b) uszeregowują skonsolidowane ekspozycje wobec poszczególnych dłużników według ich pozostającej do spłaty kwoty, w porządku malejącym;

c) sumują pozostające do spłaty kwoty skonsolidowanych ekspozycji wobec poszczególnych dłużników, zaczynając od największej ekspozycji, w porządku malejącym;

d) sumowanie, o którym mowa w lit. c), zostaje zakończone przed dodaniem kolejnej ekspozycji, w wyniku którego łączna kwota byłaby wyższa niż suma pozostających do spłaty kwot najbardziej uprzywilejowanej transzy chronionej i podporządkowanych jej transz.

4. Jeżeli N wynosi co najmniej 100, strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej ustalają wartość progową dla wzrostu pomiędzy stosunkiem pozostającej do spłaty kwoty koszyków wyższego ryzyka kredytowego, ustalonej zgodnie z ust. 8, podzielonej przez łączną pozostającą do spłaty kwotę wszystkich ekspozycji sekurytyzowanych („współczynnik koszyków wyższego ryzyka kredytowego”), oraz odpowiednim współczynnikiem na datę zamknięcia transakcji.

Czynnik uruchamiający związany z wystąpieniem określonego zdarzenia w przyszłości występuje wtedy, gdy w dowolnym momencie przekroczona zostaje wartość progowa określona zgodnie z akapitem pierwszym.

5. Strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej jasno określają w dokumentacji transakcji kryteria przypisywania ekspozycji do koszyków ryzyka kredytowego.

Do celów akapitu pierwszego strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej określają, w umowie dotyczącej ochrony kredytowej, rozróżnienie między poszczególnymi koszykami ryzyka kredytowego w oparciu o:

a) klasy, o których mowa w art. 170 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – w przypadku gdy jednostka inicjująca stosuje metodę wewnętrznych ratingów zgodnie z przepisami części trzeciej tytuł II rozdział 3 tego rozporządzenia w celu określenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego dla ekspozycji sekurytyzowanych wobec przedsiębiorstw, z wyjątkiem ekspozycji z tytułu kredytowania specjalistycznego, o których mowa w lit. b), instytucji oraz rządów centralnych i banków centralnych;

b) klasy, o których mowa w art. 170 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – w przypadku gdy jednostka inicjująca stosuje metodę wewnętrznych ratingów zgodnie z przepisami części trzeciej tytuł II rozdział 3 tego rozporządzenia w celu określenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego dla ekspozycji sekurytyzowanych, które są traktowane jako ekspozycje z tytułu kredytowania specjalistycznego, do których zastosowanie mają metody określone w art. 153 ust. 5 tego rozporządzenia;

c) kategorie lub pule, o których mowa w art. 170 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – w przypadku gdy jednostka inicjująca stosuje metodę wewnętrznych ratingów zgodnie z przepisami części trzeciej tytuł II rozdział 3 tego rozporządzenia w celu określenia wymogów w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka kredytowego dla ekspozycji sekurytyzowanych, które są traktowane jako ekspozycje detaliczne;

d) mające zastosowanie ramy rachunkowości stosowane przez jednostkę inicjującą w jej sprawozdaniach finansowych – we wszystkich pozostałych przypadkach.

6. Strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej przypisują następujące ekspozycje do koszyków wyższego ryzyka kredytowego spośród koszyków ryzyka kredytowego określonych zgodnie z ust. 5:

a) wszystkie ekspozycje, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, o których mowa w art. 178 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

b) wszystkie ekspozycje wobec dłużnika o obniżonej wiarygodności kredytowej;

c) wszystkie pozostałe ekspozycje wiążące się z wyższym ryzykiem kredytowym zgodnie z umową dotyczącą ochrony kredytowej, inne niż ekspozycje, o których mowa w lit. a) i b).

Strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej wyłączają z przypisania, o którym mowa w akapicie pierwszym, wszystkie ekspozycje, które były przedmiotem zdarzenia kredytowego w ramach umowy dotyczącej ochrony kredytowej i w odniesieniu do których dokonano okresowej lub końcowej płatności z tytułu ochrony kredytowej, która zmniejszyła łączną kwotę transzy chronionej i innych transz jej podporządkowanych.

7. W przypadku gdy ekspozycje sekurytyzowane obejmują więcej niż jedną z grup ekspozycji, o których mowa w ust. 5 lit. a)–d), strony umowy dotyczącej ochrony kredytowej przypisują ekspozycje do koszyków wyższego ryzyka kredytowego dla każdej z tych grup określonych zgodnie z ust. 5.

8. Do celów ust. 4 pozostającą do spłaty kwotą koszyków wyższego ryzyka kredytowego jest suma pozostających do spłaty kwot wszystkich ekspozycji sekurytyzowanych przypisanych do koszyków zgodnie z ust. 6 i 7.