Artykuł 17

1. Bez uszczerbku dla art. 3 dyrektywy 2010/13/UE, na wniosek krajowych władz lub organów regulacyjnych z co najmniej dwóch państw członkowskich, Europejska Rada Usług Medialnych koordynuje stosowane przez zainteresowane krajowe władze lub organy regulacyjne stosowne środki związane z rozpowszechnianiem lub dostępem do usług medialnych pochodzących spoza Unii lub świadczonych przez dostawców usług medialnych mających siedzibę poza Unią, które to usługi niezależnie od sposobu ich dystrybuowania lub udostępniania są skierowane lub docierają do grup docelowych w Unii, w przypadku gdy takie usługi medialne powodują uszczerbek dla bezpieczeństwa publicznego lub stwarzają poważne i groźne ryzyko takiego uszczerbku z uwagi na między innymi kontrolę, jaką mogą sprawować nad nimi państwa trzecie.

2. Europejska Rada Usług Medialnych, w porozumieniu z Komisją, może wydawać opinie na temat odpowiednich środków, o których mowa w ust. 1. Właściwe zainteresowane organy krajowe, w tym krajowe władze lub organy regulacyjne, dokładają wszelkich starań, aby uwzględnić, bez uszczerbku dla swoich uprawnień wynikających z prawa krajowego, opinie Europejskiej Rady Usług Medialnych.

3. Państwa członkowskie zapewniają, aby zainteresowane krajowe władze lub organy regulacyjne nie były pozbawione możliwości uwzględnienia opinii wydanej przez Europejską Radę Usług Medialnych na podstawie ust. 2 przy rozważaniu podjęcia przeciwko dostawcy usług medialnych środków, o których mowa w ust. 1.

4. Europejska Rada Usług Medialnych, w porozumieniu z Komisją, sporządza wykaz kryteriów do stosowania przez krajowe władze lub organy regulacyjne przy wykonywaniu ich uprawnień regulacyjnych wobec dostawców usług medialnych, o których mowa w ust. 1. Krajowe władze lub organy regulacyjne dokładają wszelkich starań, aby uwzględniać te kryteria.