Artykuł 116a

1. Państwa członkowskie podejmują kroki niezbędne do zatrzymania niezgodnego z prawem stosowania chronionych określeń tradycyjnych, o których mowa w niniejszym rozporządzeniu.

2. Państwa członkowskie wyznaczają właściwe organy odpowiedzialne za sprawdzanie zgodności ze specyfikacją produktu dotyczącą nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych oraz za weryfikację zgodności z definicją i warunkami stosowania określeń tradycyjnych i egzekwowanie warunków stosowania określeń tradycyjnych. W tym celu stosuje się art. 4 ust. 2 i 4 oraz art. 5 ust. 1, 4 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/625 (

*3

).

3. Na terenie Unii właściwy organ, o którym mowa w ust. 2 niniejszego artykułu, lub co najmniej jedna z jednostek upoważnionych zdefiniowanych w art. 3 pkt 5 rozporządzenia (UE) 2017/625 działających jako jednostki certyfikujące produkty na podstawie kryteriów określonych w tytule II rozdział III tego rozporządzenia przeprowadza raz w roku weryfikację zgodności ze specyfikacją produktu, zarówno w trakcie produkcji wina, jak i w trakcie rozlewu lub po rozlewie wina, oraz sprawdza zgodność z definicją przewidzianą w art. 112 niniejszego rozporządzenia i, w odpowiednich przypadkach, warunkami stosowania określenia tradycyjnego, o którym mowa w art. 115 ust. 3 niniejszego rozporządzenia.

Każdy podmiot gospodarczy, który chce uczestniczyć w dowolnej działalności objętej specyfikacją produktu dotyczącą produktu noszącego nazwę pochodzenia lub oznaczenie geograficzne, powiadamia właściwy organ lub jednostki upoważnione, o których mowa w akapicie pierwszym. Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz podmiotów gospodarczych, które prowadzą działalność podlegającą co najmniej jednemu obowiązkowi przewidzianemu w specyfikacji produktu dotyczącej nazwy pochodzenia lub oznaczenia geograficznego wprowadzonego do unijnego rejestru oznaczeń geograficznych pochodzących z ich terytorium.

4. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:

a) powiadomień, które państwa członkowskie mają przekazywać Komisji;

b) przepisów regulujących działalność organu odpowiedzialnego za weryfikację zgodności ze specyfikacją produktu dotyczącą chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych, w tym w przypadkach, gdy obszar geograficzny jest położony w państwie trzecim, i za weryfikację zgodności z definicją zamieszczoną w art. 12 oraz, w stosownych przypadkach, warunków stosowania określeń tradycyjnych;

c) działań, jakie mają być realizowane przez państwa członkowskie w celu zapobiegania niezgodnemu z prawem stosowaniu chronionych określeń tradycyjnych;

d) przeprowadzenia kontroli w celu skontrolowania zgodności ze specyfikacją produktu, jakie mają być przeprowadzane przez państwa członkowskie, w tym badań.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 229 ust. 2.

12) w art. 120 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„h)

skróty »ChNP« lub »ChOG«, odpowiadające określeniom »chroniona nazwa pochodzenia« lub »chronione oznaczenie geograficzne«.”;

13) w art. 166a wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1.

Z zastrzeżeniem art. 167 i 167a niniejszego rozporządzenia, na wniosek organizacji producentów lub zrzeszenia organizacji producentów uznanych na mocy art. 152 ust. 1 lub art. 161 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, organizacji międzybranżowej uznanej na mocy art. 157 ust. 1 niniejszego rozporządzenia, grupy producentów, o której mowa w art. 32 rozporządzenia (UE) nr 2024/1143, uznanej grupy producentów, o której mowa w art. 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, państwa członkowskie mogą ustanowić, na czas określony, wiążące przepisy regulujące podaż produktów rolnych, o których mowa w art. 1 ust. 2 niniejszego rozporządzenia, objętych chronioną nazwą pochodzenia lub chronionym oznaczeniem geograficznym na mocy art. 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) 2024/1143 lub na mocy art. 93 ust. 1 lit. a) i b) niniejszego rozporządzenia. Gdy istnieje uznana grupa producentów, o której mowa w art. 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, grupa producentów, o której mowa w art. 32 tego rozporządzenia, nie ma takiego prawa.”;

b) ust. 4 lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

mogą być wiążące nie dłużej niż przez trzy lata, chyba że wniosek składa uznana grupa producentów, o której mowa w art. 33 rozporządzenia (UE) 2024/1143, w której to sytuacji okres ten może wynosić do sześciu lat, ale może zostać przedłużony w następstwie złożenia nowego wniosku, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu;”;

14) w art. 231 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3.

Art. 113a nie ma zastosowania do wniosków o ochronę określenia tradycyjnego przedłożonych Komisji przed dniem 13 maja 2024 r.”.