Artykuł 39

1. Do celów niniejszego rozdziału każdy podmiot gospodarczy, który chce uczestniczyć w dowolnym działaniu objętym specyfikacją produktu noszącego oznaczenie geograficzne, powiadamia właściwe organy, jednostki upoważnione lub osoby fizyczne, o których mowa w ust. 3 lit. a) i b). Państwa członkowskie sporządzają i aktualizują wykaz podmiotów gospodarczych, które prowadzą działalność podlegającą co najmniej jednemu obowiązkowi przewidzianemu w specyfikacji produktu dotyczącej produktu noszącego oznaczenie geograficzne wprowadzone do unijnego rejestru oznaczeń geograficznych pochodzących z ich terytorium.

2. Producenci są odpowiedzialni za kontrole własne, które zapewniają zgodność produktów noszących oznaczenia geograficzne ze specyfikacją produktu przed wprowadzeniem produktu do obrotu.

3. Oprócz kontroli własnych, o których mowa w ust. 2, przed wprowadzeniem do obrotu produktu objętego oznaczeniem geograficznym i pochodzącego z Unii kontrolę zgodności ze specyfikacją produktu przeprowadzane jest przez:

a) co najmniej jeden właściwy organ w rozumieniu art. 3 pkt 3 rozporządzenia (UE) 2017/625; lub

b) co najmniej jedną jednostkę upoważnioną lub osobę fizyczną, którym przekazano niektóre zadania związane z kontrolami urzędowymi, jak określono w tytule II rozdział III rozporządzenia (UE) 2017/625.

4. W odniesieniu do oznaczeń geograficznych, które odnoszą się do produktów pochodzących z państw trzecich, kontrolę zgodności ze specyfikacją danego produktu przed jego wprowadzeniem do obrotu jest dokonywana przez:

a) jeden lub kilka właściwych organów wyznaczonych przez państwo trzecie; lub

b) co najmniej jedną jednostkę certyfikującą produkty.

5. W przypadku gdy jedno z działań objętych specyfikacją produktu jest przeprowadzone przez co najmniej jeden podmiot gospodarczy w kraju innym niż kraj pochodzenia oznaczenia geograficznego, w specyfikacji produktu określa się przepisy dotyczące kontroli zgodności tych podmiotów gospodarczych. Jeżeli odpowiednie działanie ma miejsce w Unii, podmioty gospodarcze powiadamiają o tym właściwe organy państwa członkowskiego, w którym dane działanie ma miejsce, i podlegają oni kontroli.

6. W przypadku gdy państwo członkowskie stosuje art. 9 ust. 2, kontrolę zgodności ze specyfikacją produktu zapewnia organ inny niż ten, który uznaje się za grupę producentów zgodnie z tym ustępem.

7. Koszty kontroli zgodności ze specyfikacją produktu mogą ponosić podmioty gospodarcze, które podlegają tym kontrolom. Państwa członkowskie mogą pobierać opłaty lub należności w celu całkowitego lub częściowego pokrycia kosztów kontroli urzędowych i innych czynności urzędowych.

8. Komisja przyjmuje akty wykonawcze dotyczące:

a) informacji, które państwa trzecie mają przekazywać Komisji, w tym dotyczące nazw i adresów właściwych organów i jednostek certyfikujących produkty;

b) ustalenia dotyczące monitorowania i weryfikacji działań przewidzianych w ust. 5.

Te akty wykonawcze przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 88 ust. 2.