Artykuł 53

1. Nazwa kwalifikuje się do zarejestrowania jako gwarantowana tradycyjna specjalność, jeżeli opisuje ona produkt, który:

a) otrzymano z zastosowaniem sposobu produkcji, przetwarzania lub składu odpowiadającego tradycyjnej praktyce w odniesieniu do tego produktu; lub

b) wytworzono z surowców lub składników, które są tradycyjnie stosowane.

2. Aby nazwa mogła zostać zarejestrowana jako gwarantowana tradycyjna specjalność, musi ona:

a) być tradycyjnie stosowana w odniesieniu do danego produktu; lub

b) wskazywać na tradycyjny charakter danego produktu.

3. Jeżeli w procedurze sprzeciwu na podstawie art. 61 wykazano, że nazwa jest również używana w innym państwie członkowskim lub w państwie trzecim, aby rozróżnić porównywalne produkty lub produkty mające tę samą lub podobną nazwę, w decyzji o rejestracji podjętej zgodnie z art. 64 ust. 3 lit. b) można przewidzieć, że nazwie gwarantowanej tradycyjnej specjalności towarzyszy oświadczenie „wytworzono zgodnie z tradycją”, bezpośrednio po którym umieszczona jest nazwa kraju lub regionu.

4. Nazwy nie można zarejestrować, jeżeli odnosi się ona jedynie do właściwości o charakterze ogólnym mających zastosowanie wobec szeregu produktów, lub do właściwości przewidzianych w określonym prawodawstwie unijnym.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania zgodnie z art. 87 aktów delegowanych uzupełniających niniejsze rozporządzenie poprzez ustanawianie dodatkowych przepisów wyjaśniających kryteria kwalifikowalności określone w niniejszym artykule.