Artykuł 39

1. Zakazany jest wywóz z Unii następujących rodzajów odpadów przeznaczonych do odzysku w państwach, do których nie ma zastosowania decyzja OECD:

a) odpadów wymienionych jako niebezpieczne w części 1 załącznika V do niniejszego rozporządzenia;

b) odpadów wymienionych jako niebezpieczne w wykazie odpadów, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2008/98/WE;

c) odpadów, o których mowa w art. 4 ust. 3, oraz odpadów wymienionych w części 2 załącznika V do niniejszego rozporządzenia;

d) odpadów tworzyw sztucznych sklasyfikowanych w pozycji B3011;

e) odpadów wymienionych w załączniku III lub załączniku IIIB oraz mieszanin odpadów wymienionych w załączniku IIIA, które są zanieczyszczone innymi materiałami w stopniu wystarczająco zwiększającym ryzyko związane z odpadami, aby uznać je za odpowiednie do poddania procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody, biorąc po uwagę niebezpieczne właściwości określone w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE, lub uniemożliwiającym odzysk odpadów w sposób racjonalny ekologicznie;

f) odpadów lub mieszanin odpadów zawierających trwałe zanieczyszczenia organiczne lub zanieczyszczonych nimi w ilościach równych dopuszczalnej wartości stężenia określonej w załączniku IV do rozporządzenia (UE) 2019/1021 lub przekraczających tę wartość;

g) odpadów niebezpiecznych niesklasyfikowanych w jednej pozycji w załączniku V do niniejszego rozporządzenia lub w wykazie odpadów, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2008/98/WE;

h) mieszanin odpadów niebezpiecznych oraz mieszanin odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne niesklasyfikowanych w jednej pozycji w załączniku V do niniejszego rozporządzenia lub w wykazie odpadów, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2008/98/WE;

i) odpadów zgłoszonych przez państwo przeznaczenia jako niebezpieczne na podstawie art. 3 konwencji bazylejskiej;

j) odpadów, których przywóz został zakazany przez państwo przeznaczenia;

k) odpadów, co do których właściwy organ wysyłki ma podstawy, aby sądzić, że gospodarowanie tymi odpadami w danym państwie przeznaczenia nie będzie odbywać się w sposób racjonalny ekologicznie, jak określono art. 59;

2. Ust. 1 niniejszego artykułu nie ma zastosowania do odpadów, które podlegają obowiązkowi odbioru na podstawie art. 22 lub 25.

3. Państwa członkowskie mogą – w wyjątkowych przypadkach – postanowić, na podstawie dokumentów potwierdzających przekazanych przez zgłaszającego, że określone rodzaje odpadów niebezpiecznych wymienione w załączniku V do niniejszego rozporządzenia lub w wykazie odpadów, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2008/98/WE, są wyłączone z zakazu wywozu, o którym mowa w ust. 1, w przypadku gdy nie wykazują którejkolwiek z właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE, biorąc pod uwagę kryteria i mające zastosowanie wartości graniczne oraz stężenia graniczne na potrzeby klasyfikacji odpadów jako niebezpieczne, jak określono w tym załączniku. W przypadku gdy niebezpieczna właściwość odpadu została oceniona na podstawie przeprowadzonego badania oraz przy wykorzystaniu stężeń substancji niebezpiecznych, jak określono w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE, decydujące znaczenie mają wyniki badania.

4. Fakt, że odpady nie zostały wymienione jako niebezpieczne w załączniku V lub w wykazie odpadów, o którym mowa w art. 7 dyrektywy 2008/98/WE, lub że zostały wymienione w załączniku V część 1 wykaz B, nie wyklucza zaliczenia takich odpadów – w wyjątkowych przypadkach – do odpadów niebezpiecznych i tym samym objęcia ich zakazem wywozu, jeżeli wykazują one którąkolwiek z właściwości wymienionych w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE, biorąc pod uwagę kryteria i mające zastosowanie wartości graniczne oraz stężenia graniczne na potrzeby klasyfikacji odpadów jako niebezpieczne, jak określono w tym załączniku. W przypadku gdy niebezpieczna właściwość odpadów została oceniona na podstawie przeprowadzonego badania oraz przy wykorzystaniu stężeń substancji niebezpiecznych, jak określono w załączniku III do dyrektywy 2008/98/WE, decydujące znaczenie mają wyniki badania.

5. W przypadkach, o których mowa w ust. 3 i 4, zainteresowany właściwy organ informuje przewidziany właściwy organ miejsca przeznaczenia przed podjęciem decyzji o wyrażeniu zgody na planowane przemieszczenia do tego państwa. Państwa członkowskie powiadamiają o takich przypadkach Komisję przed końcem każdego roku kalendarzowego. Komisja przekazuje te informacje wszystkim państwom członkowskim, Sekretariatowi konwencji bazylejskiej, w przypadku gdy informacje te odnoszą się do kodu wymienionego w konwencji bazylejskiej, oraz Sekretariatowi OECD, w przypadku gdy informacje te odnoszą się do kodu wymienionego w decyzji OECD. Komisja może formułować uwagi na podstawie przekazanych informacji oraz jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 80 w celu zmiany załącznika V.