Załącznik X

Część A

Szczegółowe wymogi dotyczące osób trzecich przeprowadzających audyty

1. Osobę trzecią przeprowadzającą audyty zgodnie z art. 46 uznaje się za niezależną od zgłaszającego lub osoby, która organizuje przemieszczanie, a także od poddawanej audytowi instalacji, jeżeli udokumentowano, że:

a) nie jest częścią tych podmiotów ani nie znajduje się pod ich kontrolą;

b) ustanowiła i stosuje procedury gwarantujące jej bezstronność, w tym:

(i) stałą ocenę zagrożeń dla swojej bezstronności;

(ii) identyfikację, wyeliminowanie i ograniczenie zagrożeń dla bezstronności wynikających z nacisków finansowych, handlowych i innych;

(iii) ocenę zagrożeń dla jej bezstronności wynikających ze stosunków między jej personelem;

c) jest ustrukturyzowana i zarządzana w sposób zapewniający niezależność i bezstronność, w tym:

(i) można ją wyraźnie zidentyfikować w ramach podmiotu prawnego, jeżeli ten podmiot prawny prowadzi również działania niezwiązane z inspekcjami;

(ii) ma przepisy dotyczące sprawozdawczości z prowadzonych działań audytowych;

(iii) jej personel ma jasno określone obowiązki w zakresie przeprowadzania audytów.

2. Uznaje się, że osoba trzecia przeprowadzająca audyty zgodnie z art. 46 ma odpowiednie kwalifikacje w dziedzinie audytów oraz przetwarzania odpadów, jeżeli ma wystarczającą liczbę wykwalifikowanych pracowników, bezpośrednio lub za pośrednictwem podwykonawstwa, którzy są regularnie szkoleni, oraz jeżeli jej personel zaangażowany w przeprowadzanie takich audytów ma udokumentowane doświadczenie zawodowe w następujących dziedzinach:

a) przeprowadzanie audytów instalacji przetwarzających odpady;

b) operacje przetwarzania odpadów;

c) systemy zarządzania środowiskiem oraz bezpieczeństwem i higieną pracy.

3. Aby wykazać zgodność z kryteriami, o których mowa w ust. 1 i 2, osoba trzecia przeprowadzająca audyty może powołać się na posiadany certyfikat spełniania unijnych lub międzynarodowych norm istotnych dla przeprowadzania audytów, o których mowa w art. 46, takich jak norma ISO 19011:2018 lub norma ISO/IEC 17020:2012.

Część B

Kryteria mające na celu wykazanie, że instalacja gospodaruje odpadami wywożonymi z Unii w sposób racjonalny ekologicznie

1. W ramach audytu, o którym mowa w art. 46 ust. 3, sprawdza się, czy instalacja gospodarująca odpadami w państwie przeznaczenia spełnia w ramach swoich rzeczywistych operacji następujące warunki:

a) jest upoważniona przez swoje właściwe organy do przywozu i przetwarzania tych odpadów (przedstawić dowody, w szczególności odpowiednie zezwolenia lub licencje) oraz prowadzi swoją działalność zgodnie z odpowiednimi mającymi zastosowanie przepisami krajowymi dotyczącymi ochrony środowiska;

b) jest zaprojektowana, zbudowana i eksploatowana w sposób bezpieczny i racjonalny ekologicznie, a w szczególności dysponuje wymaganymi procesami, odpowiednią technologią gospodarowania odpadami, organizacją i infrastrukturą do przetwarzania danych odpadów, a także ubezpieczeniami obejmującymi potencjalne ryzyko i odpowiedzialność. W tym celu muszą zostać sprawdzone przynajmniej informacje dotyczące metod przetwarzania odpadów, w tym sposobu przetwarzania odpadów resztkowych, w szczególności poprzez identyfikowalność na dalszych etapach;

c) w instalacji ustanowiono i działają systemy zarządzania i monitorowania oraz procedury i techniki, których celem jest zapobieganie, zmniejszanie, minimalizacja i – w zakresie, w jakim jest to możliwe – wyeliminowanie:

(i) ryzyka dla zdrowia danych pracowników i ludności w pobliżu instalacji; oraz

(ii) niekorzystnego wpływu na środowisko spowodowanego przez jej działalność (w szczególności poprzez odpowiednie środki podjęte w celu monitorowania i eliminowania zanieczyszczenia gleby, wody i powietrza oraz innych uciążliwości (zapachu, hałasu));

d) zapewnia identyfikowalność wszystkich odpadów przyjmowanych i przetwarzanych w instalacji, w tym zapewnia, aby wszystkie odpady resztkowe wytworzone w wyniku jej działalności były dokumentowane i przekazywane wyłącznie do instalacji gospodarowania odpadami, które są upoważnione do przetwarzania takich odpadów resztkowych. W tym celu sprawdza się przynajmniej informacje dotyczące:

— ilości odpadów, do przetwarzania których dana instalacja jest uprawniona zgodnie z posiadanymi zezwoleniami/licencjami,

— ilości odpadów, które dana instalacja przyjmuje i odzyskuje rocznie,

— ilości odpadów resztkowych wytworzonych w wyniku jej działalności, a także dowody na to, że te odpady resztkowe są przetwarzane w zatwierdzonej instalacji przetwarzania odpadów, w tym w przypadku wywozu;

e) podjęła środki zaprojektowane w celu osiągnięcia oszczędności energii i ograniczenia emisji gazów cieplarnianych związanych z jej działalnością;

f) prowadzi i jest w stanie przedstawić dokumentację dotyczącą jej gospodarowania odpadami oraz przywozu i wywozu odpadów za pięć ostatnich lat; jeżeli instalacja prowadzi działalność od mniej niż pięciu lat, prowadzi i jest w stanie przedstawić dokumentację dotyczącą jej gospodarowania odpadami i przemieszczania odpadów od początku prowadzenia swojej działalności;

g) nie została skazana za prowadzenie nielegalnej działalności związanej z wywozem i przywozem odpadów lub gospodarowaniem odpadami w ciągu ostatnich pięciu lat;

h) ustanowiła wewnętrzne kanały i procedury w zakresie sprawozdawczości dotyczące sprawozdawczości wewnętrznej i działań następczych, które umożliwiają jej pracownikom zgłaszanie informacji o naruszeniach przepisów dotyczących niekorzystnego wpływu na środowisko, jeżeli wymagają tego przepisy państwa przeznaczenia.

2. Sprawdzając spełnienie przez instalację powyższych kryteriów, niezależna osoba trzecia przeprowadzająca audyt bierze w szczególności pod uwagę, jako punkt odniesienia i w stosownych przypadkach:

a) szczegółowe wymogi dotyczące przetwarzania niektórych odpadów, w tym wymogi, o których mowa w załączniku IX część 1, oraz obliczania ilości przetwarzanych odpadów, które są obowiązkowe na podstawie przepisów Unii;

b) konkluzje dotyczące najlepszych dostępnych technik przyjęte w odniesieniu do niektórych rodzajów działalności w ramach systemu przewidzianego w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (

79

).

3. Wytyczne, o których mowa w załączniku IX część 2, również bierze się pod uwagę jako punkty odniesienia.