Artykuł 3

Przy ocenie, czy zwierzętom, od których lub z których pozyskuje się żywność, należy podać doustnie weterynaryjny produkt leczniczy lekarz weterynarii bierze pod uwagę:

1) diagnozę;

2) dostępność odpowiednich weterynaryjnych produktów leczniczych;

3) możliwość zapewnienia indywidualnego leczenia zwierząt, jeśli tylko to możliwe, z wyjątkiem immunologicznych weterynaryjnych produktów leczniczych;

4) gatunek zwierząt, system produkcji i liczbę zwierząt, które mają być objęte leczeniem;

5) właściwości weterynaryjnego produktu leczniczego;

6) istotne cechy charakterystyczne paszy lub wody do pojenia;

7) obecność produktów biobójczych, dodatków paszowych lub innych substancji w paszy lub wodzie do pojenia, które mogą wpływać na wchłanianie lub skuteczność, lub bezpieczeństwo weterynaryjnego produktu leczniczego, w tym poprzez interakcję lub niezgodność weterynaryjnego produktu leczniczego z nimi, w szczególności wymogi określone w art. 4;

8) stan obiektów i urządzeń do podawania doustnego weterynaryjnych produktów leczniczych w gospodarstwie, takich jak sprzęt do mieszania i dozowania, rodzaj sprzętu do karmienia lub pojenia oraz pomieszczenia do przechowywania, jak i warunki utrzymania tych obiektów i konserwacji sprzętu;

9) kwalifikacje i umiejętności posiadacza zwierząt lub personelu w gospodarstwie, aby zapewnić właściwe przechowywanie, przygotowywanie, podawanie i utylizację weterynaryjnych produktów leczniczych przeznaczonych do podawania doustnego, w tym umiejętność obsługi niezbędnego sprzętu lub urządzeń dozujących.