Artykuł 12b

W przypadku gdy dostawcy europejskich portfeli tożsamości cyfrowej i wydawcy notyfikowanych środków identyfikacji elektronicznej działający w celach handlowych lub zawodowych oraz korzystający z podstawowych usług platformowych zdefiniowanych w art. 2 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/1925 (*6) do celów świadczenia użytkownikom końcowym usług europejskiego portfela tożsamości cyfrowej i środków identyfikacji elektronicznej lub w trakcie świadczenia takich usług i środków są użytkownikami biznesowymi zgodnie z definicją w art. 2 pkt 21 tego rozporządzenia, strażnicy dostępu umożliwiają im w szczególności skuteczną interoperacyjność z tym samym systemem operacyjnym oraz funkcjami sprzętu lub oprogramowania oraz dostęp do tego systemu operacyjnego i tych funkcji na potrzeby interoperacyjności. Taką skuteczną interoperacyjność i dostęp zapewnia się nieodpłatnie oraz niezależnie od tego, czy funkcje sprzętu lub oprogramowania stanowią część systemu operacyjnego, są dostępne dla tego strażnika dostępu lub wykorzystywane przez niego podczas świadczenia takich usług w rozumieniu art. 6 ust. 7 rozporządzenia (UE) 2022/1925. Niniejszy artykuł pozostaje bez uszczerbku dla art. 5a ust. 14 niniejszego rozporządzenia.

(*6) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/1925 z dnia 14 września 2022 r. w sprawie kontestowalnych i uczciwych rynków w sektorze cyfrowym oraz zmiany dyrektyw (UE) 2019/1937 i (UE) 2020/1828 (akt o rynkach cyfrowych) (Dz.U. L 265 z 12.10.2022, s. 1).”;"

14) w art. 13 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Niezależnie od ust. 2 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla rozporządzenia (UE) 2016/679, dostawcy usług zaufania są odpowiedzialni za szkody wyrządzone w sposób zamierzony lub w wyniku niedbalstwa osobie fizycznej lub prawnej z powodu nieprzestrzegania obowiązków określonych w niniejszym rozporządzeniu. Każda osoba fizyczna lub prawna, która poniosła szkodę majątkową lub niemajątkową w wyniku naruszenia niniejszego rozporządzenia przez dostawcę usług zaufania, ma prawo dochodzić odszkodowania zgodnie z prawem Unii i krajowym.

Ciężar dowiedzenia zamiaru lub niedbalstwa po stronie niekwalifikowanego dostawcy usług zaufania spoczywa na osobie fizycznej lub prawnej zgłaszającej szkodę, o której mowa w akapicie pierwszym.

Domniemywa się zamiar lub niedbalstwo kwalifikowanego dostawcy usług zaufania, chyba że kwalifikowany dostawca usług zaufania udowodni, że szkoda, o której mowa w akapicie pierwszym, nie nastąpiła w wyniku zamiaru lub niedbalstwa.”;

15) art. 14, 15 i 16 otrzymują brzmienie:

„Artykuł 14

Aspekty międzynarodowe

1. Usługi zaufania świadczone przez dostawców usług zaufania mających siedzibę w państwie trzecim lub przez organizację międzynarodową uznaje się za prawnie równoważne kwalifikowanym usługom zaufania świadczonym przez kwalifikowanych dostawców usług zaufania mających siedzibę w Unii, w przypadku gdy usługi zaufania pochodzące z państwa trzeciego lub organizacji międzynarodowej są uznawane w drodze aktów wykonawczych lub umowy zawartej między Unią a danym państwem trzecim lub organizacją międzynarodową zgodnie z art. 218 TFUE.

Akty wykonawcze, o których mowa w akapicie pierwszym, przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 48 ust. 2.

2. Akty wykonawcze i umowa, o których mowa w ust. 1, zapewniają, aby wymogi mające zastosowanie do kwalifikowanych dostawców usług zaufania mających siedzibę w Unii oraz do świadczonych przez nich kwalifikowanych usług zaufania były spełniane przez dostawców usług zaufania w danym państwie trzecim lub przez organizację międzynarodową oraz przez świadczone przez nich usługi zaufania. Państwa trzecie i organizacje międzynarodowe w szczególności ustanawiają, prowadzą i publikują zaufaną listę uznawanych dostawców usług zaufania.

3. Umowa, o której mowa w ust. 1, zapewnia, aby kwalifikowane usługi zaufania świadczone przez kwalifikowanych dostawców usług zaufania mających siedzibę w Unii były uznawane za prawnie równoważne usługom zaufania świadczonym przez dostawców usług zaufania w danym państwie trzecim lub przez organizację międzynarodową, z którymi zawarta została dana umowa.