Artykuł 59

1. Państwo trzecie może zostać wskazane jako bezpieczny kraj trzeci tylko w przypadku, gdy w tym państwie:

a) życie i wolność cudzoziemców nie są zagrożone z powodu rasy, religii, obywatelstwa, przynależności do określonej grupy społecznej lub poglądów politycznych;

b) cudzoziemcom nie grozi rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy, o której mowa w art. 15 rozporządzenia (UE) 2024/1347;

c) cudzoziemcy są chronieni przed przeprowadzeniem refoulement zgodnie z konwencją genewską i przed wydaleniem z naruszeniem prawa do ochrony przed torturami oraz okrutnym, nieludzkim lub poniżającym traktowaniem lub karaniem, określonego w prawie międzynarodowym;

d) istnieje możliwość wystąpienia o skuteczną ochronę określoną w art. 57 i, jeżeli spełnione są warunki, jej otrzymania.

2. Wskazanie państwa trzeciego jako bezpiecznego kraju trzeciego zarówno na poziomie Unii, jak i na poziomie krajowym może nastąpić z wyłączeniem konkretnych części jego terytorium lub łatwych do zidentyfikowania kategorii osób.

3. Ocena, czy państwo trzecie można wskazać jako bezpieczny kraj trzeci zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, opiera się na zróżnicowanych istotnych i dostępnych źródłach informacji, w tym na informacjach z państw członkowskich, Agencji ds. Azylu, Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców, Rady Europy i innych właściwych organizacji międzynarodowych.

4. Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego może zostać zastosowana:

a) w przypadku gdy państwo trzecie zostało wskazane na poziomie Unii lub poziomie krajowym jako bezpieczny kraj trzeci zgodnie z art. 60 lub 64; lub

b) w odniesieniu do konkretnej osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową – w przypadku gdy państwo nie zostało wskazane na poziomie Unii lub poziomie krajowym jako bezpieczny kraj trzeci, pod warunkiem że spełnione są względem tej osoby warunki określone w ust. 1.

5. Koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego może zostać zastosowana tylko pod warunkiem, że:

a) osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową nie może dostarczyć w ramach indywidualnej oceny elementów uzasadniających, dlaczego nie ma do niej zastosowania koncepcja bezpiecznego kraju trzeciego;

b) spełniony jest jeden z poniższych warunków:

(i) istnieje związek między osobą ubiegającą się o ochronę międzynarodową a danym państwem trzecim, na podstawie którego byłoby rozsądne, aby osoba ta udała się do tego państwa;

(ii) osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową przejechała tranzytem przez dane państwo trzecie w drodze do Unii; lub

(iii) istnieją umowa lub porozumienie zawarte między Unią, co najmniej jednym państwem członkowskim lub co najmniej jednym państwem członkowskim i państwem trzecim, z jednej strony, a danym państwem trzecim, z drugiej strony, wymagające zbadania zasadności wszelkich wniosków o skuteczną ochronę złożonych w tym państwie trzecim przez osoby ubiegające się o ochronę międzynarodową objęte tą umową lub tym porozumieniem.

W przypadku gdy Komisja rozpoczyna negocjacje w imieniu Unii dotyczące zawarcia umowy (zwanej dalej „umową na poziomie Unii”), o której mowa w akapicie pierwszym lit. b) ppkt (iii), z państwem trzecim, bierze pod uwagę w trakcie tych negocjacji wszelkie istniejące dwustronne lub wielostronne umowy między państwami członkowskimi a tym państwem trzecim, w tym potencjalny wpływ umowy na poziomie Unii na te umowy dwustronne lub wielostronne oraz na współpracę państw członkowskich z tym państwem trzecim w dziedzinie migracji.

Umowa zawarta przez Unię i państwo trzecie objęta zakresem stosowania akapitu pierwszego lit. b) ppkt (iii) ma pierwszeństwo przed wszelkimi dwustronnymi lub wielostronnymi umowami lub porozumieniami zawartymi między poszczególnymi państwami członkowskimi a tym samym państwem trzecim w zakresie, w jakim ich postanowienia są niezgodne z postanowieniami tej umowy na poziomie Unii.

Państwo członkowskie informuje w stosownym czasie odpowiednie państwa członkowskie o negocjacjach dotyczących umowy lub porozumienia, o których mowa akapicie pierwszym lit. b) ppkt (iii), z państwem trzecim, które ma wspólną granicę z tymi państwami członkowskimi.

Państwa członkowskie informują Komisję i pozostałe państwa członkowskie o wszelkich dwustronnych lub wielostronnych umowach lub porozumieniach zawartych zgodnie z akapitem pierwszym lit. b) ppkt (iii) przed ich wejściem w życie lub, w przypadku gdy dana umowa lub dane porozumienie mają być stosowane tymczasowo – przed rozpoczęciem ich tymczasowego stosowania. Komisja i pozostałe państwa członkowskie zostają również poinformowane o wszelkich późniejszych zmianach w takich umowach lub porozumieniach lub o zakończeniu ich obowiązywania.

6. Państwo trzecie może zostać uznane za bezpieczny kraj trzeci dla małoletniego bez opieki tylko wtedy, gdy nie jest to sprzeczne z jego najlepszym interesem, a organy państw członkowskich otrzymały najpierw od organów danego państwa trzeciego zapewnienie, że organy te zajmą się małoletnim bez opieki i że uzyska on natychmiastowy dostęp do skutecznej ochrony, o której mowa w art. 57.

Państwa członkowskie nie stosują ust. 5 lit. b) ppkt (iii) w przypadku, gdy osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową jest małoletnim bez opieki.

7. W przypadku gdy Unia i państwo trzecie wspólnie wypracowały – zgodnie z art. 218 TFUE – umowę przewidującą, że migranci przyjęci na mocy tej umowy będą chronieni zgodnie z właściwymi standardami międzynarodowymi i z pełnym poszanowaniem zasady non-refoulement, określone w niniejszym artykule warunki dotyczące statusu bezpiecznego kraju trzeciego można uznać za spełnione bez uszczerbku dla ust. 5 and 6.

8. W przypadku gdy wniosek zostanie odrzucony jako niedopuszczalny w wyniku zastosowania koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego, organ rozstrzygający:

a) informuje osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową zgodnie z art. 36; oraz

b) wydaje jej dokument informujący organy danego państwa trzeciego, w języku tego państwa, że wniosek nie został rozpatrzony merytorycznie w Unii wskutek zastosowania koncepcji bezpiecznego kraju trzeciego, bez uszczerbku dla stosowania różnych procedur informowania organów państwa trzeciego określonych w umowach lub porozumieniach już obowiązujących między Unią lub tym państwem członkowskim a tym państwem trzecim, o czym mowa w ust. 5 akapit pierwszy lit. b) ppkt (iii).

9. W przypadku gdy dane trzecie państwo nie przyjmie osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową lub odmówi jej readmisji na swoje terytorium, osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową uzyskuje dostęp do procedury zgodnie z podstawowymi zasadami i gwarancjami przewidzianymi w rozdziale II oraz w rozdziale III sekcja I.