Artykuł 44

1. Państwa członkowskie nie mogą umieszczać osoby w detencji tylko z tego powodu, że podlega ona procedurze ustanowionej w niniejszym rozporządzeniu.

2. W przypadku gdy istnieje ryzyko ucieczki lub w przypadku gdy wymaga tego ochrona bezpieczeństwa narodowego lub porządku publicznego, państwa członkowskie mogą umieścić w detencji daną osobę w celu zapewnienia procedur przekazania zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, na podstawie indywidualnej oceny sytuacji tej osoby i tylko wówczas, gdy taka detencja jest proporcjonalna oraz nie można skutecznie zastosować innych, łagodniejszych środków alternatywnych.

3. Detencja musi trwać jak najkrócej i nie dłużej niż jest to rozsądnie konieczne do zakończenia wymaganych procedur administracyjnych z zachowaniem należytej staranności do momentu przeprowadzenia przekazania na podstawie niniejszego rozporządzenia.

4. W odniesieniu do warunków detencji oraz gwarancji mających zastosowanie do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową umieszczonych w detencji na podstawie niniejszego artykułu, zastosowanie mają art. 11, 12 i 13 dyrektywy (EU) 2024/1346.

5. Detencję na podstawie niniejszego artykułu orzekają na piśmie organy administracyjne lub sądowe. Orzeczenie o zastosowaniu detencji musi zawierać powody faktyczne i prawne stanowiące jego podstawę. W przypadku orzeczenia detencji przez organ administracyjny państwa członkowskie zapewniają – z urzędu lub na wniosek osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, lub w obu tych przypadkach – szybką sądową kontrolę zgodności z prawem detencji.