Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1623 z dnia 31 maja 2024 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wymogów dotyczących ryzyka kredytowego, ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej, ryzyka operacyjnego, ryzyka rynkowego oraz minimalnego progu kapitałowego

Artykuł 126

W mocy

Ekspozycje zabezpieczone hipotekami na nieruchomościach komercyjnych

1. W odniesieniu do ekspozycji zabezpieczonej nieruchomością komercyjną, o której mowa w art. 124 ust. 2 lit. b) ppkt (i), części ekspozycji do 55 % wartości nieruchomości przypisuje się wagę ryzyka równą 60 %.

Jeżeli instytucja posiada zastaw podporządkowany, a istnieją bardziej uprzywilejowane zastawy, które nie są w posiadaniu tej instytucji, aby określić część ekspozycji tej instytucji, której należy przypisać wagę ryzyka równą 60 %, kwotę 55 % wartości nieruchomości pomniejsza się o kwotę bardziej uprzywilejowanych zastawów, które nie są w posiadaniu instytucji.

Jeżeli zastawy, które nie są w posiadaniu instytucji, są zastawami o takim samym stopniu uprzywilejowania co zastaw posiadany przez instytucję, aby określić część ekspozycji tej instytucji, której należy przypisać wagę ryzyka równą 60 %, kwotę 55 % wartości nieruchomości pomniejszoną o kwotę wszelkich bardziej uprzywilejowanych zastawów niebędących w posiadaniu instytucji, zmniejsza się o iloczyn:

a) 55 % wartości nieruchomości pomniejszonej o kwotę zastawów bardziej uprzywilejowanych, jeśli takie istnieją, zarówno w posiadaniu instytucji, jak i w posiadaniu innych instytucji; oraz

b) kwoty zastawów, które nie są w posiadaniu instytucji i mają taki sam stopień uprzywilejowania co zastaw posiadany przez instytucję, podzielonej przez sumę wszystkich zastawów o takim samym stopniu uprzywilejowania.

Jeżeli zgodnie z art. 124 ust. 9 właściwy organ lub wyznaczony organ ustaliły wyższą wagę ryzyka lub niższy odsetek wartości nieruchomości niż te, o których mowa w niniejszym ustępie, instytucje stosują wagę ryzyka lub odsetek ustalone zgodnie z art. 124 ust. 9.

Ewentualnej pozostałej części ekspozycji, o której mowa w akapicie pierwszym, przypisuje się wagę ryzyka taką jak ekspozycji wobec kontrahenta niezabezpieczonej nieruchomością komercyjną.

2. Ekspozycji, o której mowa w art. 124 ust. 2 lit. b) ppkt (ii), przypisuje się wagę ryzyka ustaloną zgodnie z odnośną wagą ryzyka koszyka stosunku ekspozycji do wartości w tabeli 1.

Do celów niniejszego ustępu, jeżeli zgodnie z art. 124 ust. 9 właściwy organ lub wyznaczony organ ustaliły wyższą wagę ryzyka lub niższy odsetek stosunku ekspozycji do wartości niż te, o których mowa w niniejszym ustępie, instytucje stosują wagę ryzyka lub odsetek ustalone zgodnie z art. 124 ust. 9.

Tabela 1

ETV ≤ 60 %

60 % < ETV ≤ 80 %

ETV > 80 %

Waga ryzyka

70 %

90 %

110 %

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu instytucje mogą stosować sposób traktowania, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, w odniesieniu do ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi znajdującymi się na terytorium państwa członkowskiego, jeżeli właściwy organ tego państwa członkowskiego opublikował zgodnie z art. 430a ust. 3 wskaźniki strat dla takich ekspozycji, które to wskaźniki – w oparciu o zagregowane dane zgłoszone przez instytucje w tym państwie członkowskim w odniesieniu do tego krajowego rynku nieruchomości – nie przekraczają żadnego z poniższych limitów dla zagregowanych strat z tytułu takich ekspozycji w poprzednim roku:

a) zagregowana kwota zgłoszona przez instytucje zgodnie z art. 430a ust. 1 lit. d), podzielona przez zagregowaną kwotę zgłoszoną przez instytucje zgodnie z art. 430a ust. 1 lit. f), nie przekracza 0,3 %;

b) zagregowana kwota zgłoszona przez instytucje zgodnie z art. 430a ust. 1 lit. e), podzielona przez zagregowaną kwotę zgłoszoną przez instytucje zgodnie z art. 430a ust. 1 lit. f), nie przekracza 0,5 %.

3. Instytucje mogą stosować odstępstwo, o którym mowa w ust. 2 akapit trzeci niniejszego artykułu, również w przypadkach gdy właściwy organ państwa trzeciego, który stosuje środki nadzorcze i regulacyjne określone – w decyzji Komisji przyjętej zgodnie z art. 107 ust. 4 – jako co najmniej równoważne środkom stosowanym w Unii, publikuje odnośne wskaźniki strat dla ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi znajdującymi się na terytorium tego państwa trzeciego.

W przypadku gdy właściwy organ państwa trzeciego nie publikuje odnośnych wskaźników strat dla ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi znajdującymi się na terytorium tego państwa trzeciego, EUNB może opublikować takie informacje dotyczące tego państwa trzeciego, pod warunkiem że dostępne są ważne dane statystyczne, które są statystycznie reprezentatywne dla odnośnego rynku nieruchomości komercyjnych.

4. EUNB ocenia adekwatność dostosowania sposobu traktowania ekspozycji zabezpieczonych hipotekami na nieruchomościach komercyjnych, w tym ekspozycji IPRE i ekspozycji niebędących ekspozycją IPRE, z uwzględnieniem adekwatności wag ryzyka i względnych różnic ryzyka ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi, różnic we wrażliwości na ryzyko ekspozycji IPRE zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi, o których mowa w tabeli 1 w art. 125 ust. 2, oraz ekspozycji IPRE zabezpieczonych nieruchomościami komercyjnymi, o których mowa w tabeli 1 w niniejszym artykule, oraz zaleceń ERRS dotyczących podatności na zagrożenia w sektorze nieruchomości komercyjnych w Unii. EUNB przedstawi Komisji sprawozdanie ze swoich ustaleń do dnia 31 grudnia 2027 r.

Na podstawie sprawozdania, o którym mowa w akapicie pierwszym i z należytym uwzględnieniem odnośnych standardów uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym opracowanych przez Bazylejski Komitet Nadzoru Bankowego Komisja w stosownych przypadkach przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek ustawodawczy do dnia 31 grudnia 2028 r.”;

56) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 126a

Ekspozycje z tytułu nabycia, zagospodarowania i zabudowy gruntu

1. Ekspozycji ADC przypisuje się wagę ryzyka równą 150 %.

2. Ekspozycjom ADC związanym z nieruchomościami mieszkalnymi można przypisać wagę ryzyka równą 100 %, pod warunkiem że instytucja stosuje solidne standardy w zakresie udzielania i monitorowania kredytów, które spełniają wymogi ustanowione w art. 74 i 79 dyrektywy 2013/36/UE, oraz że spełniony jest co najmniej jeden z następujących warunków:

a) znaczną część wszystkich umów stanowią prawnie wiążące umowy przedwstępne sprzedaży lub umowy przedwstępne najmu, w przypadku których nabywca lub najemca wpłacili znaczny depozyt pieniężny, który podlega przepadkowi w razie rozwiązania umowy, lub umowy, w których finansowanie jest zapewnione w równoważny sposób, lub prawnie wiążące umowy sprzedaży lub najmu, w tym w przypadku gdy płatności dokonuje się w ratach w miarę postępu prac budowlanych;

b) dłużnik posiada znaczny kapitał własny obarczony ryzykiem, co odzwierciedla odpowiednia kwota kapitału własnego wniesionego przez dłużnika w wartości nieruchomości mieszkalnej po jej ukończeniu.

3. Do dnia 10 lipca 2025 r. EUNB wyda wytyczne, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, precyzujące pojęcia: »znaczne depozyty pieniężne«, »finansowanie zapewnione w równoważny sposób«, »znaczna część wszystkich umów« i »odpowiednia kwota kapitału własnego wniesionego przez dłużnika«, z uwzględnieniem specyfiki udzielania przez instytucje kredytów przedsiębiorstwom mieszkalnictwa publicznego lub podmiotom nienastawionym na zysk z całej Unii, które są uregulowane prawnie i istnieją, aby służyć celom społecznym i oferować najemcom długoterminowe zakwaterowanie.”

;

57) w art. 127 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów obliczania korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego, o których mowa w akapicie pierwszym, w odniesieniu do ekspozycji nabytej, gdy dotyczyło jej już niewykonanie zobowiązania, instytucje uwzględniają w obliczeniach każdą dodatnią różnicę między kwotą należną od dłużnika z tytułu tej ekspozycji a sumą dodatkowej redukcji funduszy własnych gdyby ekspozycja ta została całkowicie odpisana i wszelkich istniejących już redukcji funduszy własnych związanych z tą ekspozycją.”

;

b) ust. 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„2. Na potrzeby określenia zabezpieczonej części ekspozycji, której dotyczy niewykonanie zobowiązania, zabezpieczenie i gwarancje kwalifikują się do celów ograniczania ryzyka kredytowego zgodnie z rozdziałem 4.

3. Wartości ekspozycji pozostającej po odliczeniu korekt z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego w odniesieniu do ekspozycji niebędących ekspozycjami IPRE zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi lub komercyjnymi zgodnie z, odpowiednio, art. 125 i 126 przypisuje się wagę ryzyka w wysokości 100 %, jeżeli niewykonanie zobowiązania nastąpiło zgodnie z art. 178.”

;

c) uchyla się ust. 4;

58) art. 128 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 128

Ekspozycje z tytułu długu podporządkowanego

1. Następujące ekspozycje traktuje się jako ekspozycje z tytułu długu podporządkowanego:

a) ekspozycje dłużne podporządkowane względem roszczeń zwykłych niezabezpieczonych wierzycieli;

b) instrumenty funduszy własnych w zakresie, w jakim nie traktuje się ich jako ekspozycji kapitałowych zgodnie z art. 133 ust. 1; oraz

c) ekspozycje wynikające z posiadania przez instytucję instrumentów zobowiązań kwalifikowalnych, które spełniają warunki określone w art. 72b.

2. Ekspozycjom z tytułu długu podporządkowanego przypisuje się wagę ryzyka równą 150 %, chyba że te ekspozycje z tytułu długu podporządkowanego odlicza się z funduszy własnych lub są one traktowane zgodnie z art. 72e ust. 5 akapit pierwszy.”

;

59) w art. 129 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Bez uszczerbku dla akapitu pierwszego lit. c) niniejszego ustępu, do dnia 1 lipca 2027 r. ekspozycje pośrednie wobec instytucji kredytowych bez ratingu zewnętrznego, które gwarantują kredyty hipoteczne do czasu ich rejestracji, traktuje się do celów tej litery jako ekspozycje wobec instytucji kredytowych kwalifikujące się do stopnia 1. jakości kredytowej, pod warunkiem że są to ekspozycje krótkoterminowe zaklasyfikowane do klasy A zgodnie z art. 121 oraz że po zarejestrowaniu gwarantowane kredyty hipoteczne kwalifikują się do preferencyjnego traktowania zgodnie z akapitem pierwszym lit. d), e) i f) niniejszego ustępu.”

;

b) w ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Do celów wyceny nieruchomości właściwe organy wyznaczone zgodnie z art. 18 ust. 2 dyrektywy (UE) 2019/2162 mogą zezwolić na wycenę nieruchomości na poziomie nie większym niż wartość rynkowa lub – w państwach członkowskich, które ustanowiły w przepisach ustawowych lub wykonawczych surowe kryteria oceny bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości – na poziomie bankowo-hipotecznej wartości nieruchomości, bez stosowania ograniczeń określonych w art. 229 ust. 1 lit. e) niniejszego rozporządzenia.”

;

c) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Obligacjom zabezpieczonym, dla których istnieje mająca bezpośrednie zastosowanie ocena kredytowa sporządzona przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się wagę ryzyka według tabeli 1, która odpowiada ocenie kredytowej wydanej przez ECAI zgodnie z art. 136.

Tabela 1

Stopień jakości kredytowej

Waga ryzyka

10 %

20 %

50 %

100 %

5. Obligacjom zabezpieczonym, dla których nie istnieje mająca bezpośrednie zastosowanie ocena kredytowa wydana przez wyznaczoną ECAI, przypisuje się wagę ryzyka w oparciu o wagę ryzyka przypisaną uprzywilejowanym niezabezpieczonym ekspozycjom wobec instytucji, która je emituje. Między wagami ryzyka występują następujące zależności:

a) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 20 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 10 %;

aa) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 30 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 15 %;

ab) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 40 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 20 %;

b) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 50 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 25 %;

ba) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 75 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 35 %;

c) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 100 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 50 %;

d) jeżeli ekspozycjom wobec instytucji przypisuje się wagę ryzyka równą 150 %, wówczas obligacji zabezpieczonej przypisuje się wagę ryzyka równą 100 %.”

;

60) art. 132a ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 4 lit. e) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem w odniesieniu do ekspozycji przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, mogą obliczyć wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania jako kwotę równą 50 % wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do tych ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych obliczonej zgodnie z sekcjami 3, 4 lub 5 rozdziału 6 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.”

;

61) art. 132b ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Instytucje mogą wyłączyć z obliczeń, o których mowa w art. 132, ekspozycje kapitałowe stanowiące ekspozycje bazowe w postaci jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania wobec podmiotów, których zobowiązaniom kredytowym przypisuje się wagę ryzyka równą 0 % zgodnie z niniejszym rozdziałem, w tym wobec podmiotów finansowanych ze środków publicznych, w przypadku których można zastosować wagę ryzyka równą 0 %, oraz ekspozycje kapitałowe, o których mowa w art. 133 ust. 5, i zamiast tego stosować do tych ekspozycji metodę określoną w art. 133.”

;

62) art. 132c ust. 2 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Instytucje obliczają wartość ekspozycji w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej, które spełnia warunki określone w ust. 3 niniejszego artykułu, jako zdyskontowaną wartość bieżącą kwoty gwarantowanej przy użyciu czynnika dyskontującego uzyskanego ze stopy wolnej od ryzyka zgodnie z art. 325l ust. 2 lub 3, stosownie do przypadku. Instytucje mogą obniżyć wartość ekspozycji w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej o wszelkie straty uznane w odniesieniu do zobowiązania dotyczącego wartości minimalnej na podstawie mającego zastosowanie standardu rachunkowości.”

;

63) art. 133 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 133

Ekspozycje kapitałowe

1. Wszystkie z poniższych pozycji klasyfikuje się jako ekspozycje kapitałowe:

a) każda ekspozycja spełniająca wszystkie poniższe warunki:

(i) nie podlega wcześniejszemu wykupowi, tzn. zwrot zainwestowanych środków może nastąpić jedynie poprzez sprzedaż inwestycji lub sprzedaż praw do inwestycji lub w drodze likwidacji emitenta;

(ii) nie stanowi zobowiązania dla emitenta;

(iii) wiąże się z nią roszczenie o wartość rezydualną wobec aktywów lub dochodów emitenta;

b) instrumenty, które kwalifikowałyby się jako pozycje w kapitale Tier 1, gdyby zostały wyemitowane przez instytucję;

c) instrumenty, które stanowią zobowiązanie dla emitenta i spełniają dowolny z następujących warunków:

(i) emitent może odroczyć rozliczenie zobowiązania na czas nieokreślony;

(ii) zobowiązanie wymaga dokonania rozliczenia w drodze emisji ustalonej liczby akcji zwykłych emitenta bądź dopuszcza, według uznania emitenta, takie rozliczenie;

(iii) zobowiązanie wymaga dokonania rozliczenia w drodze emisji zmiennej liczby akcji zwykłych emitenta bądź dopuszcza, według uznania emitenta, takie rozliczenie oraz, ceteris paribus, wszelkie zmiany wartości zobowiązania wynikają ze zmiany wartości ustalonej liczby akcji zwykłych emitenta, są porównywalne z tą zmianą oraz mają taki sam kierunek jak ta zmiana;

(iv) posiadacz instrumentu ma możliwość żądania, by zobowiązanie rozliczono w akcjach zwykłych, chyba że spełniony jest jeden z następujących warunków:

1) w przypadku instrumentu będącego przedmiotem obrotu instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że instrument ten jest przedmiotem obrotu na rynku raczej jako dług emitenta niż jako jego akcje;

2) w przypadku instrumentów niebędących przedmiotem obrotu instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że instrument ten należy traktować jako dług;

d) zobowiązania dłużne i inne papiery wartościowe, udziały, instrumenty pochodne lub inne instrumenty strukturyzowane w taki sposób, że pod względem ekonomicznym są zbliżone do ekspozycji określonych w lit. a), b) i c), w tym zobowiązania, z których zwrot jest powiązany ze zwrotem z instrumentów kapitałowych;

e) ekspozycje kapitałowe, które są ujmowane jako kredyt, ale wynikają z zamiany długu na udziały w kapitale własnym dokonanej w ramach uporządkowanej spłaty lub restrukturyzacji długu.

Do celów akapitu pierwszego lit. c) pkt (iii) uwzględnia się zobowiązania, które wymagają rozliczenia w drodze emisji zmiennej liczby akcji zwykłych emitenta lub dopuszczają takie rozliczenie, w przypadku którego zmiana wartości pieniężnej zobowiązania jest równa zmianie wartości godziwej ustalonej liczby akcji zwykłych pomnożonej przez określony współczynnik, przy czym zarówno współczynnik, jak i odnośna liczba akcji są stałe.

Do celów akapitu pierwszego lit. c) pkt (iv), jeżeli spełniony jest jeden z warunków określonych w tym podpunkcie, instytucja może dokonać dekompozycji ryzyk do celów regulacyjnych, z zastrzeżeniem uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwego organu;

2. Inwestycji kapitałowych nie traktuje się jako ekspozycji kapitałowych w żadnym z następujących przypadków:

a) inwestycje kapitałowe są strukturyzowane w taki sposób, że pod względem ekonomicznym są zbliżone do instrumentów dłużnych, które nie spełniają kryteriów określonych w ust. 1;

b) inwestycje kapitałowe stanowią ekspozycje sekurytyzacyjne.

3. Ekspozycjom kapitałowym innym niż te, o których mowa w ust. 4–7, przypisuje się wagę ryzyka równą 250 %, chyba że ekspozycje te należy odliczyć lub przypisać im wagę ryzyka zgodnie z częścią drugą.

4. Następującym ekspozycjom kapitałowym wobec spółek nienotowanych na giełdzie przypisuje się wagę ryzyka równą 400 %, chyba że ekspozycje te należy odliczyć lub przypisać im wagę ryzyka zgodnie z częścią drugą:

a) inwestycje do celów krótkoterminowej odsprzedaży;

b) inwestycje w przedsiębiorstwa venture capital lub podobne inwestycje, które są nabywane z nastawieniem na znaczne krótkoterminowe zyski kapitałowe.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego niniejszego ustępu długoterminowym inwestycjom kapitałowym, w tym inwestycjom w akcje klientów korporacyjnych, z którymi instytucja utrzymuje lub zamierza nawiązać długoterminowe relacje biznesowe, oraz zamianom długu na udziały w kapitale własnym do celów restrukturyzacji przedsiębiorstw, przypisuje się wagę ryzyka zgodnie z ust. 3 lub 5, stosownie do przypadku. Do celów niniejszego artykułu długoterminowa inwestycja kapitałowa oznacza inwestycję kapitałową utrzymywaną przez okres co najmniej trzech lat lub dokonaną z zamiarem utrzymania jej przez okres co najmniej trzech lat, co zostało zatwierdzone przez kadrę kierowniczą wyższego szczebla instytucji.

5. Instytucje, które uzyskały uprzednie zezwolenie właściwych organów, mogą przypisać wagę ryzyka równą 100 % ekspozycjom kapitałowym utworzonym w ramach programów ustawodawczych pobudzających określone sektory gospodarki, do takiej części tych ekspozycji kapitałowych, która łącznie nie przekracza 10 % funduszy własnych instytucji, oraz spełniających wszystkie poniższe warunki:

a) programy ustawodawcze zapewniają danej instytucji znaczne subsydia lub gwarancje na potrzeby inwestycji, udzielane między innymi przez wielostronne banki rozwoju, publiczne kredytowe instytucje wspierające rozwój zdefiniowane w art. 429a ust. 2 lub organizacje międzynarodowe;

b) programy ustawodawcze wiążą się z pewną formą nadzoru rządowego;

c) programy ustawodawcze obejmują ograniczenia dotyczące inwestycji kapitałowych, takie jak ograniczenia dotyczące wielkości i rodzajów przedsiębiorstw, w które inwestuje instytucja, dopuszczalnych kwot udziałów własnościowych, lokalizacji geograficznej oraz innych istotnych czynników, które ograniczają potencjalne ryzyko, z jakim dla instytucji wiąże się dana inwestycja.

6. Ekspozycjom kapitałowym wobec banków centralnych przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %.

7. Udziałowi kapitałowemu, który jest ujmowany jako kredyt, ale wyniknął z zamiany długu na udziały w kapitale własnym dokonanej w ramach uporządkowanej realizacji lub restrukturyzacji długu, nie przypisuje się wagi ryzyka niższej niż waga ryzyka, która zostałaby zastosowana, gdyby ten udział kapitałowy był traktowany jako ekspozycja dłużna.”

;

64) art. 134 ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Środkom pieniężnym będącym w drodze przypisuje się wagę ryzyka równą 20 %. Środkom pieniężnym będącym własnością instytucji i znajdującym się w jej posiadaniu lub w przewozie oraz równoważnym pozycjom gotówkowym przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %.”

;

65) w art. 135 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Do dnia 10 lipca 2025 r. EUNGiPW przygotuje sprawozdanie na temat tego, czy ryzyka ESG są odpowiednio odzwierciedlone w metodykach ratingu ryzyka kredytowego ECAI, i przedłoży to sprawozdanie Komisji.

Na podstawie tego sprawozdania Komisja w stosownym przypadku przedłoży wniosek ustawodawczy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie do dnia 10 stycznia 2026 r.”;

66) w art. 138 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się literę w brzmieniu:

„g)

w odniesieniu do ekspozycji wobec instytucji, instytucja nie stosuje oceny kredytowej wydanej przez ECAI, w której to ocenie zawarto założenia dotyczące domyślnego wsparcia ze strony rządu, chyba że dana ocena kredytowa wydana przez ECAI odnosi się do instytucji, której właścicielem lub założycielem i jednostką sponsorującą są: rządy centralne, samorządy regionalne lub władze lokalne.”

;

b) dodaje się akapity w brzmieniu:

„Do celów akapitu pierwszego lit. g) w przypadku instytucji – innych niż instytucje, których właścicielem lub założycielem i jednostką sponsorującą są: rządy centralne, samorządy regionalne lub władze lokalne – dla których istnieją wyłącznie oceny kredytowe wydane przez ECAI zawierające założenia dotyczące domyślnego wsparcia ze strony rządu, ekspozycje wobec takich instytucji traktuje się jak ekspozycje wobec instytucji nieposiadających ratingu zgodnie z art. 121.

»Domyślne wsparcie ze strony rządu« oznacza, że rząd centralny, samorząd regionalny lub władze lokalne podjęłyby działania w celu zapobieżenia poniesieniu strat przez wierzycieli instytucji, w przypadku gdy instytucja nie wykonałaby zobowiązania lub znalazła się w trudnej sytuacji.”

;

67) art. 139 ust. 2 lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)

z oceny kredytowej wynika wyższa waga ryzyka niż miałoby to miejsce w przypadku, gdyby ekspozycję traktowano jak ekspozycję bez ratingu, przy czym rozpatrywana ekspozycja:

(i) nie jest ekspozycją związaną z kredytowaniem specjalistycznym;

(ii) ma stopień uprzywilejowania, który pod każdym względem jest równy lub niższy niż, stosownie do przypadku, stopień uprzywilejowania danego programu emisji lub instrument lub stopień uprzywilejowania uprzywilejowanych niezabezpieczonych ekspozycji tego emitenta;

b) z oceny kredytowej wynika niższa waga ryzyka niż miałoby to miejsce w przypadku, gdyby ekspozycję traktowano jak ekspozycję bez ratingu, przy czym rozpatrywana ekspozycja:

(i) nie jest ekspozycją związaną z kredytowaniem specjalistycznym;

(ii) ma stopień uprzywilejowania, który pod każdym względem jest równy lub wyższy niż, stosownie do przypadku, stopień uprzywilejowania danego programu emisji lub instrument lub stopień uprzywilejowania uprzywilejowanych niezabezpieczonych ekspozycji tego emitenta.”

;

68) art. 141 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 141

Pozycje w walucie krajowej i obcej

1. Oceny kredytowej, która dotyczy pozycji denominowanej w walucie krajowej dłużnika, nie wykorzystuje się do wyliczania wagi ryzyka ekspozycji wobec tego samego dłużnika, która jest denominowana w walucie obcej.

2. Na zasadzie odstępstwa od ust. 1, jeżeli ekspozycja powstaje na skutek udziału instytucji w kredycie, którego udzielił lub który zabezpieczył przed ryzykiem związanym z brakiem możliwości wymiany walut i przekazania kwoty w walucie za granicę wielostronny bank rozwoju wymieniony w art. 117 ust. 2, posiadający uznany na rynku status wierzyciela uprzywilejowanego, wówczas ocenę kredytową pozycji w walucie krajowej dłużnika można wykorzystać do obliczania wagi ryzyka ekspozycji wobec tego samego dłużnika, która jest denominowana w walucie obcej.

Do celów akapitu pierwszego, jeżeli ekspozycja denominowana w walucie obcej jest zabezpieczona przed ryzykiem związanym z brakiem możliwości wymiany walut i przekazania kwoty w walucie za granicę, wówczas ocenę kredytową pozycji w walucie krajowej dłużnika można wykorzystać do celów ważenia ryzykiem jedynie w odniesieniu do części ekspozycji objętej gwarancją. Części ekspozycji, która nie jest objęta gwarancją, przypisuje się wagę ryzyka w oparciu o ocenę kredytową dłużnika, która dotyczy pozycji denominowanej w tej walucie obcej.”

;

69) w art. 142 ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

a) dodaje się punkty w brzmieniu:

„(1a)

»kategoria ekspozycji« oznacza każdą z kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2, lit. a), lit. aa) ppkt (i) lub (ii), lit. b), lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii), lit. d) ppkt (i), (ii), (iii) lub (iv), lit. e), ea), f) lub g);

(1b) »ekspozycja wobec przedsiębiorstw« oznacza ekspozycję zaklasyfikowaną do dowolnej z kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii);

(1c) »ekspozycja detaliczna« oznacza ekspozycję zaklasyfikowaną do dowolnej z kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. d) ppkt (i), (ii), (iii) lub (iv);

(1d) »ekspozycja wobec samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego« oznacza ekspozycję zaklasyfikowaną do dowolnej z kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. aa) ppkt (i) lub (ii);”

;

b) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„(2)

»rodzaj ekspozycji« oznacza grupę jednolicie zarządzanych ekspozycji, które mogą być ograniczone do pojedynczego podmiotu lub pojedynczego podzbioru podmiotów w grupie, pod warunkiem że tym samym rodzajem ekspozycji zarządza się inaczej niż w innych podmiotach grupy;”

;

c) pkt 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„(4)

»duży regulowany podmiot sektora finansowego« oznacza podmiot sektora finansowego, który spełnia wszystkie poniższe warunki:

a) łączne aktywa podmiotu lub łączne aktywa jego jednostki dominującej, w przypadku gdy podmiot posiada jednostkę dominującą, obliczone na zasadzie indywidualnej lub skonsolidowanej, wynoszą co najmniej 70 mld EUR, przy czym w celu określenia wielkości aktywów wykorzystuje się najnowsze zbadane sprawozdanie finansowe lub skonsolidowane sprawozdanie finansowe;

b) podmiot ten podlega wymogom ostrożnościowym – bezpośrednio na zasadzie indywidualnej lub skonsolidowanej lub pośrednio w wyniku konsolidacji ostrożnościowej jego jednostki dominującej – zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, rozporządzeniem (UE) 2019/2033, dyrektywą 2009/138/WE, lub prawnym wymogom ostrożnościowym państwa trzeciego co najmniej równoważnym wymogom określonym w tych aktach Unii;

(5) »nieregulowany podmiot sektora finansowego« oznacza podmiot sektora finansowego, który nie spełnia warunku określonego w pkt 4 lit. b);”

;

d) dodaje się punkt w brzmieniu:

„(5a)

»duże przedsiębiorstwo« oznacza każde przedsiębiorstwo, którego skonsolidowana sprzedaż roczna przekracza 500 mln EUR lub które należy do grupy, a całkowita sprzedaż roczna skonsolidowanej grupy przekracza 500 mln EUR.”

;

e) dodaje się punkty w brzmieniu:

„(8a)

»metoda modelowania korekty PD/LGD« oznacza korektę LGD lub modelowania korekty zarówno PD, jak i LGD w odniesieniu do ekspozycji bazowej;

(9) »dolny pułap RW dostawcy ochrony« oznacza wagę ryzyka mającą zastosowanie do porównywalnej ekspozycji bezpośredniej wobec dostawcy ochrony;

(10) w odniesieniu do ekspozycji, do której instytucja stosuje metodę IRB, korzystając z własnych oszacowań LGD zgodnie z art. 143, »uznana« ochrona kredytowa nierzeczywista oznacza ochronę kredytową nierzeczywistą, której wpływ na obliczanie kwot ekspozycji ważonych ryzykiem lub kwot oczekiwanej straty w odniesieniu do ekspozycji bazowej uwzględnia się za pomocą jednej z następujących metod, zgodnie z art. 108 ust. 3:

a) metody modelowania korekty PD/LGD;

b) metody polegającej na zastąpieniu parametrów ryzyka zgodnie z metodą A-IRB, stosownie do art. 192 pkt 5;

(11) »SA-CCF« oznacza wartość procentową mającą zastosowanie zgodnie z rozdziałem 2 zgodnie z art. 111 ust. 2;

(12) »IRB-CCF« oznacza własne oszacowania współczynnika konwersji kredytowej.”

;

f) dodaje się akapit w brzmieniu:

„Na użytek akapitu pierwszego pkt 5a przy dokonywaniu oceny progu sprzedaży podaje się kwoty w takiej postaci, w jakiej zostały one zgłoszone w zbadanych sprawozdaniach finansowych przedsiębiorstw lub – w przypadku przedsiębiorstw, które są częścią skonsolidowanych grup – ich skonsolidowanych grup zgodnie ze standardem rachunkowości mającym zastosowanie do jednostki dominującej najwyższego szczebla danej skonsolidowanej grupy. Dane liczbowe muszą opierać się na średnich kwotach obliczonych dla poprzednich trzech lat lub na najnowszych kwotach aktualizowanych co trzy lata przez instytucję.”

;

70) w art. 143 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Uprzedniego zezwolenia na stosowanie metody IRB, w tym własnych oszacowań LGD i IRB-CCF, wymaga się w przypadku każdej kategorii ekspozycji i każdego systemu ratingowego oraz w przypadku każdej metody szacowania stosowanych LGD i CCF.”

;

b) ust. 3 akapit pierwszy lit. a) i b) otrzymują brzmienie:

„a)

istotne zmiany zakresu stosowania systemu ratingowego, na stosowanie którego instytucja otrzymała zezwolenie;

b) istotne zmiany systemu ratingowego, na stosowanie którego instytucja otrzymała zezwolenie;”

;

c) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie:

„4. Instytucje powiadamiają właściwe organy o wszelkich zmianach systemów ratingowych.

5. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia warunków oceny istotności stosowania istniejącego systemu ratingowego dla innych dodatkowych ekspozycji nieobjętych jeszcze tym systemem ratingowym i zmian w systemach ratingowych według metody IRB.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 10 stycznia 2026 r.

Komisja jest uprawniona do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010.”

;

71) w art. 144 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. f) otrzymuje brzmienie:

„f)

instytucja dokonała walidacji każdego systemu ratingowego w odpowiednim okresie poprzedzającym zezwolenie na stosowanie tego systemu ratingowego, oceniła przez ten okres, czy każdy system ratingowy jest dostosowany do zakresu stosowania tego systemu ratingowego, oraz wprowadziła na podstawie tej oceny konieczne zmiany w każdym systemie ratingowym;”

;

(ii) lit. h) otrzymuje brzmienie:

„h)

instytucja zaklasyfikowała i dalej klasyfikuje każdą ekspozycję w zakresie stosowania systemu ratingowego do klasy lub puli ratingowej tego systemu ratingowego.”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia metody oceny, którą właściwe organy mają stosować podczas oceny spełniania przez instytucję wymogów dotyczących stosowania metody IRB.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 10 lipca 2026 r.

;

72) w art. 147 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Każdą ekspozycję klasyfikuje się do jednej z następujących kategorii ekspozycji:

a) ekspozycje wobec rządów centralnych i banków centralnych;

aa) ekspozycje wobec samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego, które klasyfikuje się do następujących kategorii ekspozycji:

(i) ekspozycje wobec samorządów regionalnych i władz lokalnych;

(ii) ekspozycje wobec podmiotów sektora publicznego;

b) ekspozycje wobec instytucji;

c) ekspozycje wobec przedsiębiorstw, które klasyfikuje się do następujących kategorii ekspozycji:

(i) ekspozycje wobec przedsiębiorstw ogólnych;

(ii) ekspozycje związane z kredytowaniem specjalistycznym;

(iii) ekspozycje z tytułu nabytych wierzytelności korporacyjnych;

d) ekspozycje detaliczne, które klasyfikuje się do następujących kategorii ekspozycji:

(i) kwalifikowane odnawialne ekspozycje detaliczne (QRRE);

(ii) ekspozycje detaliczne zabezpieczone nieruchomościami mieszkalnymi;

(iii) ekspozycje z tytułu nabytych wierzytelności detalicznych;

(iv) inne ekspozycje detaliczne;

e) ekspozycje kapitałowe;

ea) ekspozycje w formie jednostek uczestnictwa lub udziałów w przedsiębiorstwach zbiorowego inwestowania;

f) pozycje stanowiące pozycje sekurytyzacyjne;

g) inne aktywa niegenerujące zobowiązania kredytowego.”

;

b) w ust. 3 uchyla się lit. a);

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3a. Na zasadzie odstępstwa od ust. 2 niniejszego artykułu ekspozycje wobec samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego klasyfikuje się do kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. a) niniejszego artykułu, w przypadku gdy ekspozycje te traktuje się je jako ekspozycje wobec rządów centralnych zgodnie z art. 115 lub 116.”

;

d) w ust. 4 uchyla się lit. a) i b);

e) w ust. 5 wprowadza się następujące zmiany:

(i) lit. a) ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)

ekspozycje wobec MŚP, pod warunkiem że łączna kwota zobowiązań klienta będącego dłużnikiem lub grupy powiązanych klientów wobec instytucji i jednostek dominujących oraz ich jednostek zależnych, w tym wszelkich ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, jednak z wyjątkiem ekspozycji zabezpieczonych nieruchomościami mieszkalnymi, do wysokości wartości nieruchomości, nie przekracza – zgodnie z wiedzą instytucji, która podejmuje rozsądne kroki w celu sprawdzenia kwoty tych ekspozycji – kwoty 1 mln EUR;

(iii) ekspozycje zabezpieczone nieruchomościami mieszkalnymi, w tym pierwsze i kolejne zastawy, kredyty terminowe, odnawialne linie kredytowe pod zastaw nieruchomości, oraz ekspozycje, o których mowa w art. 108 ust. 4 i 5, niezależnie od wielkości ekspozycji, pod warunkiem że ekspozycja należy do jednej z następujących kategorii:

1) ekspozycja wobec osoby fizycznej;

2) ekspozycja wobec stowarzyszeń lub spółdzielni osób fizycznych, które są uregulowane prawem krajowym i istnieją wyłącznie po to, aby zapewnić swoim członkom możliwość korzystania z głównego miejsca zamieszkania w nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie kredytu;”

;

(ii) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

nie są zarządzane w równie indywidualny sposób jak ekspozycje należące do kategorii ekspozycji, o których mowa w ust. 2 lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii);”

;

(iii) dodaje się akapity w brzmieniu:

„Ekspozycje spełniające wszystkie warunki określone akapicie pierwszym lit. a) ppkt (iii) oraz lit. b), c) i d) niniejszego ustępu klasyfikuje się do kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. d) ppkt (ii).

Na zasadzie odstępstwa od akapitu trzeciego niniejszego ustępu właściwe organy mogą wyłączyć z kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. d) pkt (ii), kredyty udzielane osobom fizycznym, które obciążyły hipoteką więcej niż cztery nieruchomości lub lokale mieszkalne, w tym kredyty udzielane osobom fizycznym, o których mowa w art. 108 ust. 4, i przypisać te kredyty do jednej z kategorii ekspozycji, o których mowa w ust. 2 lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii).”

;

f) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5a. Ekspozycje detaliczne należące do rodzaju ekspozycji spełniających wszystkie poniższe warunki klasyfikuje się do kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. d) ppkt (i):

a) ekspozycje zaliczane do tego rodzaju ekspozycji to ekspozycje wobec co najmniej jednej osoby fizycznej;

b) ekspozycje zaliczane do tego rodzaju ekspozycji są odnawialne, niezabezpieczone oraz – o ile środki nie są uruchamiane natychmiastowo i bezwarunkowo – mogą zostać odwołane przez instytucję;

c) maksymalna kwota ekspozycji zaliczanej do tego rodzaju ekspozycji wobec jednej osoby fizycznej wynosi nie więcej niż 100 000 EUR;

d) ten rodzaj ekspozycji wykazuje niską zmienność wskaźników straty w porównaniu z poziomem średnim, szczególnie w przedziałach niskich wartości PD;

e) traktowanie ekspozycji zaklasyfikowanych do tego rodzaju ekspozycji jako kwalifikowana odnawialna ekspozycja detaliczna jest spójne z charakterystyką ryzyka bazowego tego rodzaju ekspozycji.

Na zasadzie odstępstwa od akapitu pierwszego lit. b) wymóg dotyczący braku zabezpieczenia nie ma zastosowania do zabezpieczonych instrumentów kredytowych powiązanych z rachunkiem, na który przelewane jest wynagrodzenie. W takim przypadku kwoty odzyskane z takiego zabezpieczenia nie są uwzględniane w oszacowaniach LGD.

Instytucje wyróżniają w ramach kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. d) pkt (i), ekspozycje wobec tranzaktora (»QRRE transactors«) oraz ekspozycje, które nie są ekspozycjami wobec tranzaktora (»QRRE revolvers«). W szczególności kwalifikowane odnawialne ekspozycje detaliczne (QRRE) o historii spłat krótszej niż 12 miesięcy uznaje się za ekspozycje, które nie są ekspozycjami wobec tranzaktora (QRRE revolvers).”

;

g) ust. 6 i 7 otrzymują brzmienie:

„6. Ekspozycje, o których mowa w art. 133 ust. 1, klasyfikuje się do kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. e) niniejszego artykułu, chyba że zaklasyfikowano je do kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. ea) niniejszego artykułu.

7. Wszelkie zobowiązania kredytowe niezaklasyfikowane do kategorii ekspozycji, o których mowa w ust. 2 lit. a), lit. aa) ppkt (i) lub (ii), lit. b), lit. d) ppkt (i), (ii), (iii) lub (iv), lit. e), ea) lub f), klasyfikuje się do jednej z kategorii ekspozycji, o których mowa w lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii), tego ustępu.”

;

h) w ust. 8 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Ekspozycje te klasyfikuje się do kategorii ekspozycji, o której mowa w ust. 2 lit. c) ppkt (ii), i dzieli na następujące kategorie: »finansowanie typu project finance« (PF), »finansowanie obiektów« (OF), »finansowanie towarów« (CF) i »nieruchomość generująca dochód« (IPRE).”

;

i) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„11. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia następujących elementów:

a) kategoryzacji finansowania projektów, finansowania obiektów i finansowania towarów zgodnie z definicjami zawartymi w rozdziale 2;

b) określenia kategorii ekspozycji IPRE, w szczególności określenia, które ekspozycje ADC i ekspozycje zabezpieczone nieruchomościami można lub należy zaliczyć do kategorii IPRE.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 10 lipca 2026 r.

12. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu dalszego doprecyzowania warunków i kryteriów klasyfikowania ekspozycji do kategorii, o których mowa w ust. 2, oraz, w razie potrzeby, w celu dalszego doprecyzowania tych kategorii ekspozycji.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 10 lipca 2027 r.

;

73) w art. 148 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1, 2 i 3 otrzymują brzmienie:

„1. Instytucja, która otrzymała zezwolenie na stosowanie metody IRB zgodnie z art. 107 ust. 1, wdraża, wraz z jednostką dominującą i jej jednostkami zależnymi, metodę IRB w odniesieniu do co najmniej jednej kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. a), lit. aa) ppkt (i) lub (ii), lit. b), lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii), lit. d) ppkt (i), (ii), (iii) lub (iv) lub lit. g). Gdy instytucja wdrożyła metodę IRB w odniesieniu do pewnego rodzaju ekspozycji w obrębie kategorii ekspozycji, wdraża tę metodę również w odniesieniu do wszystkich ekspozycji należących do tej kategorii ekspozycji, chyba że otrzymała zezwolenie właściwego organu na stałe stosowanie metody standardowej zgodnie z art. 150.

Z zastrzeżeniem otrzymania uprzedniego zezwolenia właściwych organów wdrażanie metody IRB może odbywać się sekwencyjnie w odniesieniu do poszczególnych rodzajów ekspozycji w obrębie pewnej kategorii ekspozycji w ramach tej samej jednostki gospodarczej oraz w różnych jednostkach gospodarczych w ramach tej samej grupy lub w odniesieniu do stosowania własnych oszacowań LGD lub stosowania IRB-CCF.

2. Właściwe organy ustalają okres, w którym instytucja oraz dowolna jednostka dominująca i jej jednostki zależne są zobowiązane wdrożyć metodę IRB w odniesieniu do wszystkich ekspozycji w obrębie pewnej kategorii ekspozycji w odniesieniu do poszczególnych rodzajów ekspozycji w ramach tej samej jednostki gospodarczej oraz w różnych jednostkach gospodarczych tej samej grupy lub w odniesieniu do stosowania własnych oszacowań LGD lub stosowania IRB-CCF. Okres ten odpowiada okresowi, który właściwe organy uznają za odpowiedni w oparciu o charakter i skalę działalności danej instytucji lub dowolnej jednostki dominującej i jej jednostek zależnych oraz liczbę i charakter systemów ratingowych, które mają być wdrożone.

3. Instytucje wdrażają metodę IRB zgodnie z warunkami określonymi przez właściwe organy. Właściwe organy określają te warunki w taki sposób, aby zapobiegały one stosowaniu elastyczności przewidzianej w ust. 1 w sposób selektywny w celu osiągnięcia obniżonych wymogów w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do tych rodzajów ekspozycji lub jednostek gospodarczych, które należy dopiero objąć metodą IRB, lub w ramach stosowania własnych oszacowań LGD lub stosowania IRB-CCF.”

;

b) uchyla się ust. 4, 5 i 6;

74) art. 149 ust. 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

instytucja wykazała w sposób zadowalający właściwy organ, że stosowanie metody standardowej nie jest związane z zamiarem skorzystania z arbitrażu regulacyjnego, w tym poprzez nienależyte obniżenie wymogów w zakresie funduszy własnych instytucji, jest konieczne ze względu na charakter i złożoność ogółu tego rodzaju ekspozycji instytucji oraz nie będzie miało istotnego negatywnego wpływu na wypłacalność instytucji ani jej zdolność do skutecznego zarządzania ryzykiem;”

;

75) w art. 150 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Instytucje stosują metodę standardową w odniesieniu do wszystkich poniższych ekspozycji:

a) ekspozycji zaklasyfikowanych do kategorii ekspozycji, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. e);

b) ekspozycji zaklasyfikowanych do kategorii ekspozycji lub należących do rodzajów ekspozycji w obrębie danej kategorii ekspozycji, w przypadku których instytucje nie otrzymały uprzedniego zezwolenia właściwych organów na stosowanie metody IRB do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanej straty.

Instytucja, która otrzymała zezwolenie na stosowanie metody IRB do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem i kwot oczekiwanej straty w odniesieniu do danej kategorii ekspozycji, może – pod warunkiem uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwego organu – stosować metodę standardową w odniesieniu do niektórych rodzajów ekspozycji w obrębie tej kategorii, w tym ekspozycji oddziałów zagranicznych i różnych grup produktów, jeżeli te rodzaje ekspozycji są nieistotne pod względem wielkości i postrzeganego profilu ryzyka.”

;

b) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Obok ekspozycji, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, instytucja może – pod warunkiem uzyskania uprzedniego zezwolenia właściwego organu – stosować metodę standardową w odniesieniu do następujących ekspozycji, w przypadku gdy metoda IRB jest stosowana do innych rodzajów ekspozycji w obrębie tej samej kategorii ekspozycji:

a) ekspozycji wobec rządów centralnych i banków centralnych państw członkowskich oraz ich samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego, pod warunkiem że:

(i) pod względem ryzyka nie ma różnicy między ekspozycjami wobec tego rządu centralnego i banku centralnego a tymi innymi ekspozycjami z uwagi na specjalne uregulowania publiczne; oraz

(ii) ekspozycjom wobec rządów centralnych i banków centralnych przypisuje się wagę ryzyka równą 0 %, zgodnie z art. 114 ust. 2 lub 4;

b) ekspozycji instytucji wobec kontrahenta będącego w stosunku do niej jednostką dominującą, jej jednostką zależną lub jednostką zależną jej jednostki dominującej, pod warunkiem że kontrahent jest instytucją lub finansową spółką holdingową, finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, instytucją finansową, spółką zarządzającą aktywami lub przedsiębiorstwem usług pomocniczych podlegającymi odpowiednim wymogom ostrożnościowym bądź dowolną jednostką powiązaną relacją w rozumieniu art. 22 ust. 7 dyrektywy 2013/34/UE;

c) ekspozycji między instytucjami, które spełniają wymogi określone w art. 113 ust. 7.

Instytucja, która otrzymała zezwolenie na stosowanie metody IRB do obliczania kwot ekspozycji ważonych ryzykiem tylko w odniesieniu do niektórych rodzajów ekspozycji w obrębie danej kategorii ekspozycji, stosuje metodę standardową w odniesieniu do pozostałych rodzajów ekspozycji w obrębie tej kategorii ekspozycji.

Obok ekspozycji, o których mowa w ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu i w niniejszym ustępie, instytucja może stosować metodę standardową w odniesieniu do ekspozycji wobec kościołów i wspólnot religijnych, które spełniają wymogi określone w art. 115 ust. 3.”

;

c) uchyla się ust. 2;

d) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„2a. Do dnia 10 lipca 2028 r. EUNB wyda wytyczne, zgodnie z art. 16 rozporządzenia (UE) nr 1093/2010, w kwestii tego, co stanowi rodzaje ekspozycji nieistotne pod względem wielkości i postrzeganego profilu ryzyka.”

;

e) uchyla się ust. 3 i 4;

76) w art. 151 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem z tytułu ryzyka kredytowego ekspozycji należących do jednej z kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. a), lit. aa) ppkt (i) lub (ii), lit. b), lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii), lit. d) ppkt (i), (ii), (iii) lub (iv) lub lit. g), obliczane są zgodnie z podsekcją 2, chyba że ekspozycje te są odliczane od funduszy własnych lub podlegają traktowaniu określonemu w art. 72e ust. 5 akapit pierwszy.”

;

b) uchyla się ust. 4;

c) ust. 7, 8 i 9 otrzymują brzmienie:

„7. W przypadku ekspozycji detalicznych instytucje zapewniają własne oszacowania LGD i IRB-CCF w stosownych przypadkach na mocy art. 166 ust. 8 i 8b, zgodnie z art. 143 i sekcją 6. Instytucje stosują SA-CCF, jeżeli przepisy art. 166 ust. 8 i 8b nie zezwalają na stosowanie IRB-CCF.

8. W przypadku następujących ekspozycji instytucje stosują wartości LGD określone w art. 161 ust. 1 i SA-CCF zgodnie z art. 166 ust. 8, 8a i 8b:

a) ekspozycji zaklasyfikowanych do kategorii ekspozycji, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. b);

b) ekspozycje wobec podmiotów sektora finansowego inne niż ekspozycje, o których mowa w lit. a) niniejszego akapitu;

c) ekspozycje wobec dużych przedsiębiorstw niezaklasyfikowane do kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. c) ppkt (ii).

W przypadku ekspozycji należących do kategorii ekspozycji, o których mowa w art. 147 ust. 2 lit. a), lit. aa) ppkt (i) lub (ii) lub lit. c) ppkt (i), (ii) lub (iii), z wyjątkiem ekspozycji, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, instytucje stosują wartości LGD określone w art. 161 ust. 1 oraz SA-CCF zgodnie z art. 166 ust. 8, 8a i 8b, chyba że otrzymały zezwolenie na stosowanie własnych oszacowań LGD i IRB-CCF w odniesieniu do tych ekspozycji zgodnie z ust. 9 niniejszego artykułu.

9. W przypadku ekspozycji, o których mowa w ust. 8 akapit drugi niniejszego artykułu, właściwy organ zezwala instytucjom na stosowanie własnych oszacowań LGD i IRB-CCF w stosownych przypadkach na mocy art. 166 ust. 8 i 8b, zgodnie z art. 143 i sekcją 6.”

;

d) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„11. W przypadku ekspozycji w formie udziałów lub jednostek uczestnictwa w przedsiębiorstwie zbiorowego inwestowania należących do kategorii ekspozycji, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. ea), instytucje stosują sposób traktowania określony w art. 152, chyba że ekspozycje te są odliczane od funduszy własnych lub podlegają traktowaniu określonemu w art. 72e ust. 5 akapit pierwszy.”

;

77) w art. 152 wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 3 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Na zasadzie odstępstwa od art. 92 ust. 4 lit. e) instytucje, które obliczają kwotę ekspozycji ważonej ryzykiem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania zgodnie z ust. 1 lub 2 niniejszego artykułu, mogą obliczyć wymóg w zakresie funduszy własnych z tytułu ryzyka związanego z korektą wyceny kredytowej ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych tego przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania jako kwotę równą 50 % wymogu w zakresie funduszy własnych w odniesieniu do tych ekspozycji z tytułu instrumentów pochodnych obliczonej zgodnie z sekcjami 3, 4 lub 5 rozdziału 6 niniejszego tytułu, stosownie do przypadku.”

;

b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Instytucje, które stosują metodę pełnego przeglądu zgodnie z ust. 2 i 3 niniejszego artykułu oraz które nie stosują metod określonych – stosownie do przypadku – w niniejszym rozdziale lub w rozdziale 5 w odniesieniu do całości lub części ekspozycji bazowych przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, obliczają kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem oraz kwoty oczekiwanej straty w odniesieniu do całości lub części tych ekspozycji bazowych zgodnie z następującymi zasadami:

a) w przypadku ekspozycji bazowych, które zaklasyfikowano by do kategorii ekspozycji, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. e), instytucje stosują metodę standardową określoną w rozdziale 2;

b) w przypadku ekspozycji zaklasyfikowanych do kategorii ekspozycji »pozycje stanowiące pozycje sekurytyzacyjne«, o której mowa w art. 147 ust. 2 lit. f), instytucje stosują sposób traktowania określony w art. 254, tak jakby ekspozycje te były w bezpośrednim posiadaniu tych instytucji;

c) w przypadku wszystkich innych ekspozycji bazowych instytucje stosują metodę standardową określoną w rozdziale 2.”

;

78) w art. 153 wprowadza się następujące zmiany:

a) tytuł otrzymuje brzmienie:

„Kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem dla ekspozycji wobec rządów centralnych i banków centralnych, ekspozycji wobec samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego, ekspozycji wobec instytucji oraz ekspozycji wobec przedsiębiorstw”

;

b) w ust. 1 wprowadza się następujące zmiany:

(i) formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Z zastrzeżeniem stosowania szczególnych sposobów traktowania przewidzianych w ust. 2 i 4, kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem dla ekspozycji wobec rządów centralnych i banków centralnych, ekspozycji wobec samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego, ekspozycji wobec instytucji oraz ekspozycji wobec przedsiębiorstw oblicza się według następujących wzorów:”

;

(ii) ppkt (iii) otrzymuje brzmienie:

„(iii)

jeżeli 0 < PD < 1, to:

gdzie:

= dystrybuanta zmiennej losowej o standardowym rozkładzie normalnym, tj. N(x) jest równe prawdopodobieństwu, że zmienna losowa o rozkładzie normalnym z wartością oczekiwaną 0 i wariancją 1 jest mniejsza lub równa x;

= odwrotna dystrybuanta zmiennej losowej o standardowym rozkładzie normalnym, tj. jeżeli x = G(z), to x jest wartością, taką że N(x) = z;

= współczynnik korelacji określony jako:

= współczynnik korekty terminu zapadalności, który określa się jako:

b = 0,11852 – 0,05478 ∙ lnPD2

;

= termin zapadalności, wyrażony w latach i określony zgodnie z art. 162.”

;

c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. W przypadku ekspozycji wobec dużych regulowanych podmiotów sektora finansowego i wobec nieregulowanych podmiotów sektora finansowego przy obliczaniu wag ryzyka tych ekspozycji współczynnik korelacji R, o którym mowa – stosownie do przypadku – w ust. 1 ppkt (iii) lub ust. 4, mnoży się przez 1,25.”

;

d) uchyla się ust. 3;

e) ust. 9 otrzymuje brzmienie:

„9. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia, w jaki sposób instytucje mają uwzględniać czynniki, o których mowa w ust. 5 akapit drugi, przy przypisywaniu wag ryzyka do ekspozycji związanych z kredytowaniem specjalistycznym.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 10 lipca 2026 r.

;

79) w art. 154 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 ppkt (ii) otrzymuje brzmienie:

„(ii)

jeżeli PD < 1, to:

gdzie:

= odwrotna dystrybuanta zmiennej losowej o standardowym rozkładzie normalnym, tj. jeżeli x = G(z), to x jest wartością, taką że N(x) = z;

= współczynnik korelacji określony jako:

”;

b) uchyla się ust. 2;

c) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Dla ekspozycji detalicznych, których nie dotyczy niewykonanie zobowiązania i które są zabezpieczone lub częściowo zabezpieczone nieruchomością mieszkalną, współczynnik korelacji R równy 0,15 zastępuje wartość wynikającą ze wzoru współczynnika korelacji w ust. 1.

Wagę ryzyka obliczoną dla ekspozycji częściowo zabezpieczonej nieruchomością mieszkalną zgodnie z ust. 1 ppkt (ii), z uwzględnieniem współczynnika korelacji R określonego w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, stosuje się zarówno do zabezpieczonej, jak i niezabezpieczonej części tej ekspozycji”

;

d) ust. 4 otrzymuje brzmienie:

„4. Dla kwalifikowanych odnawialnych ekspozycji detalicznych (QRRE), których nie dotyczy niewykonanie zobowiązania, współczynnik korelacji R równy 0,04 zastępuje wartość wynikającą ze wzoru współczynnika korelacji w ust. 1.

Właściwe organy dokonują przeglądu względnej zmienności wskaźników straty dla poszczególnych kwalifikowanych odnawialnych ekspozycji detalicznych (QRRE) należących do tego samego rodzaju ekspozycji, a także dla kategorii kwalifikowanych odnawialnych ekspozycji detalicznych (QRRE) w ujęciu zagregowanym oraz przekazują informacje na temat typowej charakterystyki wskaźników straty dla kwalifikowanych odnawialnych ekspozycji detalicznych państwom członkowskim i EUNB.”

;

80) uchyla się art. 155;

81) w art. 157 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„6. EUNB opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania:

a) metody obliczania kwoty ekspozycji ważonych ryzykiem w przypadku ryzyka rozmycia dla nabytych wierzytelności, w tym w odniesieniu do uznawania ograniczania ryzyka kredytowego zgodnie z art. 160 ust. 4, oraz warunków stosowania własnych oszacowań i parametrów metody rezerwowej;

b) oceny kryterium nieistotności w odniesieniu do rodzaju ekspozycji, o którym mowa w ust. 5.

EUNB przedłoży Komisji te projekty regulacyjnych standardów technicznych do dnia 10 lipca 2027 r.

;

82) w art. 158 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Oczekiwaną stratę (EL) i kwoty oczekiwanych strat dla ekspozycji wobec przedsiębiorstw, instytucji oraz rządów centralnych i banków centralnych, samorządów regionalnych, władz lokalnych i podmiotów sektora publicznego, a także ekspozycji detalicznych oblicza się według następujących wzorów:

Oczekiwana strata (EL) = PD * LGD

Kwota oczekiwanych strat = EL [pomnożona przez] wartość ekspozycji.

W przypadku ekspozycji cechujących się niewykonaniem zobowiązania (PD =100 %), dla których instytucje stosują własne oszacowania LGD, EL odpowiada ELBE, tj. najlepszemu oszacowaniu oczekiwanej straty dokonanemu przez instytucję dla ekspozycji cechującej się niewykonaniem zobowiązania, zgodnie z art. 181 ust. 1 lit. h).”

;

b) uchyla się ust. 7, 8 i 9;

83) art. 159 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 159

Sposób traktowania kwot oczekiwanej straty, niedoboru według metody IRB i nadwyżki według metody IRB

1. Instytucje odejmują kwoty oczekiwanej straty z tytułu ekspozycji, o których mowa w art. 158 ust. 5, 6 i 10, od sumy wszystkich poniższych pozycji:

a) korekt z tytułu ogólnego i szczególnego ryzyka kredytowego związanych z tymi ekspozycjami, obliczonych zgodnie z art. 110;

b) dodatkowych korekt wartości z tytułu niewykonania zobowiązania przez kontrahenta, określonych zgodnie z art. 34 i związanych z ekspozycjami, w odniesieniu do których kwoty oczekiwanej straty obliczane są zgodnie z art. 158 ust. 5, 6 i 10;

c) innych redukcji funduszy własnych związanych z tymi ekspozycjami, innych niż odliczenia dokonane zgodnie z art. 36 ust. 1 lit. m).

Jeżeli wynik obliczeń przeprowadzonych zgodnie z akapitem pierwszym jest kwotą dodatnią, otrzymaną kwotę określa się jako »nadwyżkę według metody IRB«. Jeżeli wynik obliczeń przeprowadzonych zgodnie z akapitem pierwszym jest kwotą ujemną, otrzymaną kwotę określa się jako »niedobór według metody IRB«.

2. Do celów obliczeń, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, instytucje traktują dyskonta, ustalone zgodnie z art. 166 ust. 1, z tytułu ekspozycji bilansowych, które nabyto, gdy były dotknięte niewykonaniem zobowiązania, w ten sam sposób co korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego. Nie zezwala się na uwzględnienie dyskont z tytułu ekspozycji bilansowych, które nabyto, gdy nie były dotknięte niewykonaniem zobowiązania, w obliczeniach niedoboru według metody IRB lub nadwyżki według metody IRB. Korekty z tytułu szczególnego ryzyka kredytowego dla ekspozycji, których dotyczy niewykonanie zobowiązania, nie są stosowane w celu pokrycia kwot oczekiwanej straty z tytułu innych ekspozycji. W obliczeniach dotyczących niedoboru według metody IRB lub nadwyżki według metody IRB nie uwzględnia się kwot oczekiwanej straty dla ekspozycji sekurytyzowanych ani korekt z tytułu ogólnego i szczególnego ryzyka kredytowego związanych z tymi ekspozycjami.”

;

84) w części trzeciej sekcja 4 po nagłówku „PD, LGD i termin zapadalności” dodaje się podsekcję w brzmieniu:

„Podsekcja - 1

Ekspozycje objęte gwarancjami udzielonymi przez rządy centralne i banki centralne państw członkowskich lub EBC

Tekst urzędowy w EUR-Lex. Lexeva pokazuje treść przepisu, nie udziela porad prawnych. Moc prawną ma wyłącznie tekst opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.