Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) 2016/399 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 2 wprowadza się następujące zmiany:

a) pkt 12 otrzymuje brzmienie:

„12)

»ochrona granicy« oznacza ochronę granic pomiędzy przejściami granicznymi oraz ochronę przejść granicznych poza ustalonymi godzinami otwarcia, w tym środki zapobiegawcze, w celu zapobiegania niedozwolonemu przekraczaniu granicy lub unikaniu odprawy granicznej lub wykrywania takiego przekraczania i unikania, przyczyniania się do podnoszenia znajomości sytuacji, zwalczania przestępczości transgranicznej oraz podejmowania środków wobec osób, które przekroczyły granicę nielegalnie;”

;

b) dodaje się punkty w brzmieniu:

„27)

»stan zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę« oznacza stan zagrożenia zdrowia publicznego, który jest uznany przez Komisję na poziomie Unii, z uwzględnieniem informacji od właściwych organów krajowych, w przypadku którego poważne transgraniczne zagrożenie zdrowia może wywierać negatywne skutki o dużej skali dla korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się.

28) »podróż niezbędna« oznacza podróż odbywaną przez osobę, która jest zwolniona z ograniczeń dotyczących wjazdu na podstawie art. 21a ust. 4 lub 5, w związku z podstawową funkcją lub potrzebą, z uwzględnieniem wszelkich mających zastosowanie zobowiązań międzynarodowych Unii i państw członkowskich;

29) »podróż inna niż niezbędna« oznacza podróż inną niż podróż niezbędna;

30) »węzły transportowe« oznaczają porty lotnicze, morskie lub rzeczne, dworce kolejowe lub autobusowe oraz terminale towarowe.”

;

2) w art. 5 ust. 3 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku gdy duża liczba migrantów próbuje przekroczyć granice zewnętrzne państw członkowskich w sposób niedozwolony, masowo i przy użyciu siły, państwa członkowskie mogą podejmować konieczne środki w celu zachowania bezpieczeństwa i porządku oraz przestrzegania prawa.”

;

3) w art. 5 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„4. Państwa członkowskie mogą, w szczególności w sytuacji instrumentalizacji migrantów, o której mowa w art. 1 ust. 4 lit. b) zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1359 (*1), tymczasowo zamknąć określone przejścia graniczne zgłoszone zgodnie z ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu lub ograniczyć godziny ich otwarcia, jeżeli wymagają tego okoliczności.

Wszelkie środki na podstawie akapitu pierwszego niniejszego ustępu i ust. 3 akapit drugi niniejszego artykułu wdraża się w sposób proporcjonalny i w pełni uwzględniający prawa:

a) osób korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie prawa Unii;

b) obywateli państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi na podstawie dyrektywy Rady 2003/109/WE (*2), osób, których prawo pobytu wynika z innych instrumentów prawa Unii lub prawa krajowego lub które posiadają krajowe wizy długoterminowe, a także członków ich rodzin; oraz

c) obywateli państw trzecich ubiegających się o ochronę międzynarodową.

(*1) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1359 z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe i sytuacje spowodowane działaniem siły wyższej w dziedzinie migracji i azylu oraz w sprawie zmiany rozporządzenia (UE) 2021/1147 (Dz.U. L, 2024/1359, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1359/oj)."

(*2) Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16 z 23.1.2004, s. 44).”;"

4) art. 13 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 13

Ochrona granicy

1. Głównym celem ochrony granicy jest zapobieganie niedozwolonemu przekraczaniu granicy lub jego wykrywanie, przyczynianie się do poprawy znajomości sytuacji, zwalczanie przestępczości transgranicznej oraz podejmowanie środków wobec osób, które przekroczyły granicę nielegalnie. Obejmuje to również przeprowadzanie analiz ryzyka. Bez uszczerbku dla art. 3 i 4 osoba, która nielegalnie przekroczyła granicę i która nie ma prawa przebywać na terytorium danego państwa członkowskiego, zostaje zatrzymana i poddana procedurom spełniającym wymogi dyrektywy 2008/115/WE.

2. W celu ochrony granicy straż graniczna wykorzystuje wszelkie niezbędne zasoby, w tym posterunki stacjonarne i oddziały mobilne. Ochronę granicy prowadzi się w pełnej zgodności z obowiązkami wynikającymi z art. 4 oraz w taki sposób, aby zapobiec niedozwolonemu przekraczaniu przez osoby granicy między przejściami granicznymi lub unikaniu przez osoby odprawy na przejściach granicznych oraz aby zniechęcić osoby do takiego przekraczania lub unikania.

3. Ochronę pomiędzy przejściami granicznymi prowadzi straż graniczna, której liczebność i metody działania dostosowuje się do istniejących lub przewidywanych ryzyk i zagrożeń. Wykorzystuje ona obrazy sytuacji, aby w większym stopniu ograniczyć liczbę ofiar śmiertelnych wśród migrantów na granicach zewnętrznych, wzdłuż tych granic lub w ich pobliżu. Wiąże się to z częstymi i nagłymi zmianami okresów ochrony oraz innymi metodami lub technikami, aby skutecznie zapobiegać niedozwolonemu przekraczania granicy lub je wykrywać.

4. Ochronę prowadzą posterunki stacjonarne lub oddziały mobilne, wykonujące swoje zadania poprzez patrolowanie lub stacjonowanie w miejscach znanych lub postrzeganych jako zagrożone. Celem takiej ochrony jest zapobieganie niedozwolonemu przekraczaniu granicy lub zatrzymywanie osób w związku z niedozwolonym przekroczeniem granicy zewnętrznej. Ochrona może również być prowadzona z wykorzystaniem środków technicznych, w tym środków elektronicznych, sprzętu, systemów ochrony oraz, w stosownych przypadkach, wszelkich rodzajów infrastruktury stacjonarnej i mobilnej.

5. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 37 niniejszego rozporządzenia dotyczących dodatkowych środków regulujących ochronę, w tym opracowania wspólnych minimalnych norm ochrony granicy. Te wspólne minimalne normy muszą uwzględniać rodzaj granic, tj. granice lądowe, morskie lub powietrzne, poziomy ryzyka przypisane każdemu odcinkowi granicy zewnętrznej zgodnie z art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 (*3) oraz inne istotne czynniki, takie jak szczególne cechy geograficzne.

(*3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1896 z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej oraz uchylenia rozporządzeń (UE) nr 1052/2013 i (UE) 2016/1624 (Dz.U. L 295 z 14.11.2019, s. 1).”;"

5) tytuł rozdziału V otrzymuje brzmienie: „Szczególne środki dotyczące granic zewnętrznych”;

6) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 21a

Tymczasowe ograniczenia związane z podróżą do Unii

1. Niniejszy artykuł stosuje się do stanów zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę.

2. Rada, na podstawie wniosku Komisji, może przyjąć rozporządzenie wykonawcze przewidujące tymczasowe ograniczenia związane z podróżą do państw członkowskich, które mają być stosowane na granicach zewnętrznych.

Tymczasowe ograniczenia związane z podróżą mogą obejmować tymczasowe ograniczenia dotyczące wjazdu do państw członkowskich oraz tymczasowe ograniczenia związane ze zdrowiem, które są niezbędne do ochrony zdrowia publicznego na obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych. Te tymczasowe ograniczenia związane ze zdrowiem mogą obejmować testy, kwarantannę i samoizolację.

Tymczasowe ograniczenia związane z podróżą do Unii muszą być proporcjonalne i niedyskryminujące. W przypadku gdy państwo członkowskie przyjmuje ograniczenia, które są surowsze niż ograniczenia ustanowione w akcie wykonawczym, ograniczenia te nie mogą mieć negatywnego wpływu na funkcjonowanie obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych. Tymczasowe ograniczenia związane ze zdrowiem dotyczące osób korzystających z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie prawa Unii muszą być zawsze zgodne z dyrektywą 2004/38/WE.

3. Następujące kategorie osób są zwolnione z ograniczeń dotyczących wjazdu, niezależnie od celu ich podróży:

a) osoby korzystające z prawa do swobodnego przemieszczania się na podstawie prawa Unii;

b) obywatele państw trzecich, którzy są rezydentami długoterminowymi na podstawie dyrektywy Rady 2003/109/WE, osoby, których prawo pobytu wynika z innych instrumentów prawa Unii lub prawa krajowego, w tym osoby korzystające z ochrony międzynarodowej lub osoby, które posiadają krajowe wizy długoterminowe, a także członkowie ich rodzin.

4. Kategorie osób wymienione w załączniku XI część A są zwolnione z ograniczeń dotyczących wjazdu.

5. Każda kategoria osób wymieniona w załączniku XI część B jest zwolniona z ograniczeń dotyczących wjazdu, jeżeli ta kategoria jest uwzględniona w rozporządzeniu wykonawczym, o którym mowa w ust. 2.

6. Rozporządzenie wykonawcze, o którym mowa w ust. 2, w stosownych przypadkach:

a) określa, jeżeli jest to wymagane ze względu na charakter stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, kategorie osób odbywających podróże niezbędne wymienione w załączniku XI część B, które mają być zwolnione z ograniczeń dotyczących wjazdu;

b) wskazuje wszelkie obszary geograficzne lub państwa trzecie, z których podróż może podlegać ograniczeniom lub zwolnieniom z ograniczeń, oraz ustanawia procedurę okresowego przeglądu sytuacji takich obszarów lub państw i ograniczeń związanych z podróżą wprowadzonych w oparciu o obiektywną metodykę oraz obiektywne kryteria, w tym w szczególności sytuacji epidemiologicznej;

c) określa warunki, na jakich podróże inne niż niezbędne mogą być ograniczone lub zwolnione z ograniczeń, w tym dowody, które mają być przedstawiane na poparcie zwolnienia, oraz warunki dotyczące czasu trwania i charakteru pobytu na obszarach lub w państwach, o których mowa w lit. b);

d) odnosi się do minimalnych tymczasowych ograniczeń związanych ze zdrowiem, którym mogą podlegać osoby, o których mowa w ust. 3 lit. a) i b);

e) na zasadzie odstępstwa od ust. 4 i 5 określa warunki, na jakich można nałożyć ograniczenia związane z podróżą na osoby odbywające podróże niezbędne.

7. Ograniczenia dotyczące wjazdu do państw członkowskich w odniesieniu do osób odbywających podróże niezbędne nakłada się jedynie wyjątkowo, na ściśle ograniczony okres, do czasu uzyskania wystarczających informacji dotyczących stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, o którym mowa w ust. 1, oraz do czasu określenia i przyjęcia przez Radę na wniosek Komisji alternatywnych ograniczeń związanych ze zdrowiem, które są niezbędne do ochrony zdrowia publicznego i które mają być stosowane w odniesieniu do tych osób.”

;

7) art. 23 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 23

Odprawa na terytorium

Brak kontroli granicznej na granicach wewnętrznych nie wpływa na:

a) wykonywanie przez właściwe organy państw członkowskich na ich terytorium, w tym w ich wewnętrznych strefach przygranicznych, uprawnień policyjnych lub innych uprawnień publicznych, powierzonych im na podstawie prawa krajowego, o ile wykonywanie tych uprawnień nie ma skutku równoważnego z odprawą graniczną. Wykonywanie takich uprawnień może obejmować, w stosownych przypadkach, wykorzystywanie technologii monitorowania i ochrony powszechnie wykorzystywanych na danym terytorium w celu przeciwdziałania zagrożeniom dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego. Wykonywanie przez właściwe organy ich uprawnień nie jest w szczególności uznawane za równoważne dokonywaniu odprawy granicznej, jeżeli środki spełniają każdy z następujących warunków:

(i) nie mają na celu kontroli granicznej;

(ii) opierają się na ogólnych informacjach policji lub, w przypadku gdy celem jest ograniczenie rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej, na informacjach dotyczących zdrowia publicznego i doświadczeniach właściwych organów dotyczących potencjalnych zagrożeń dla bezpieczeństwa publicznego lub porządku publicznego oraz mają na celu w szczególności:

— walkę z przestępczością transgraniczną,

— ograniczenie nielegalnej imigracji, lub

— powstrzymanie rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej mogącej przerodzić się w epidemię zgodnie z ustaleniami Europejskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób;

(iii) są opracowywane i wykonywane w sposób zdecydowanie odróżniający je od rutynowej odprawy osób na granicach zewnętrznych, w tym w przypadku gdy prowadzi się je w węzłach transportowych lub bezpośrednio na pokładzie pojazdów służących do świadczenia usług transportu pasażerskiego oraz gdy opierają się na ocenie ryzyka;

b) możliwość przeprowadzania przez właściwe organy państwa członkowskiego lub przez przewoźników kontroli bezpieczeństwa osób w węzłach transportowych zgodnie z prawem krajowym każdego państwa członkowskiego, pod warunkiem że kontrola tego typu przeprowadzana jest również w stosunku do osób podróżujących po terytorium danego państwa członkowskiego;

c) możliwość ustanowienia przez państwo członkowskie przepisów o obowiązku posiadania lub posiadania przy sobie dokumentów;

d) możliwość ustanowienia przez państwo członkowskie przepisów o obowiązku zgłaszania przez obywateli państw trzecich ich obecności na jego terytorium oraz obowiązku zapewnienia przez kierowników obiektów oferujących zakwaterowanie, aby obywatele państw trzecich wypełniali i podpisywali formularze rejestracyjne, z wyjątkiem towarzyszących im małżonków lub towarzyszących im małoletnich lub członków grup turystycznych zgodnie z – odpowiednio – art. 22 i 45 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (zwanej dalej »konwencją z Schengen«).”

;

8) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 23a

Procedura przekazania osób zatrzymanych w wewnętrznych strefach przygranicznych

1. Bez uszczerbku dla art. 22, w niniejszym artykule ustanawia się procedurę przekazania obywatela państwa trzeciego zatrzymanego w strefach przygranicznych, o których mowa w art. 23, w sytuacji gdy spełnione są następujące warunki:

a) obywatel państwa trzeciego zostaje zatrzymany podczas kontroli z udziałem właściwych organów obu państw członkowskich w ramach współpracy dwustronnej, która może obejmować w szczególności wspólne patrole policyjne, pod warunkiem że państwa członkowskie zgodziły się na zastosowanie takiej procedury w ramach współpracy dwustronnej; oraz

b) istnieją wyraźne przesłanki, że obywatel państwa trzeciego przybył bezpośrednio z innego państwa członkowskiego, oraz ustalono, że obywatel państwa trzeciego nie ma prawa przebywać na terytorium państwa członkowskiego, do którego przybył, wynikające z informacji natychmiast dostępnych organom dokonującym zatrzymania, w tym oświadczeń danej osoby, dokumentów tożsamości, dokumentów podróży lub innych dokumentów przy niej znalezionych lub wyników wyszukiwań przeprowadzonych w odpowiednich krajowych i unijnych bazach danych.

Procedury określonej w ust. 1 i 2 nie stosuje się do osób ubiegających się o ochronę międzynarodową zdefiniowanych w art. 3 pkt 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1348 (*4) lub osób korzystających z ochrony międzynarodowej zdefiniowanych w art. 3 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1347 (*5).

W przypadku przekazywania obywatela państwa trzeciego, co do którego przekazujące państwo członkowskie domniemywa, że jest małoletni, to przekazujące państwo członkowskie informuje przyjmujące państwo członkowskie o takim domniemaniu, a oba państwa członkowskie zapewniają podjęcie wszelkich środków w najlepszym interesie dziecka oraz zgodnie z ich odpowiednimi przepisami krajowymi.

2. Na zasadzie odstępstwa od art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE właściwe organy państwa członkowskiego mogą, jeżeli spełnione są warunki określone w ust. 1 niniejszego artykułu, podjąć decyzję o natychmiastowym przekazaniu danego obywatela państwa trzeciego do państwa członkowskiego, z którego osoba ta przybyła, zgodnie z procedurą określoną w załączniku XII.

3. Obywatele państw trzecich zatrzymani w strefach przygranicznych i przekazani na podstawie procedury określonej w niniejszym artykule mają prawo do odwołania się. Postępowanie odwoławcze w sprawie decyzji o przekazaniu prowadzone jest zgodnie z prawem krajowym przekazującego państwa członkowskiego. Tym obywatelom państw trzecich zapewnia się skuteczny środek prawny zgodnie z art. 47 Karty. Przekazujące państwo członkowskie udostępnia również obywatelom państwa trzeciego, w języku, który rozumieją lub co do którego można zasadnie przypuszczać, że jest dla nich zrozumiały, pisemną informację dotyczącą punktów kontaktowych dysponujących informacjami na temat przedstawicieli uprawnionych do działania w imieniu tych obywateli państwa trzeciego zgodnie z prawem krajowym. Złożenie takiego odwołania nie ma skutku zawieszającego.

4. W przypadku gdy przekazujące państwo członkowskie stosuje procedurę, o której mowa w ust. 2, przyjmujące państwo członkowskie ma obowiązek podjęcia wszelkich środków niezbędnych do przyjęcia danego obywatela państwa trzeciego zgodnie z procedurami określonymi w załączniku XII. Wszystkie odpowiednie przepisy dyrektywy 2008/115/WE mają zastosowanie w przyjmującym państwie członkowskim.

5. Państwa członkowskie określają praktyczne ustalenia w ramach współpracy dwustronnej, w tym w celu – co do zasady – uniknięcia stosowania procedury, o której mowa w niniejszym artykule, w szczególności na odcinkach granic wewnętrznych, na których przywrócono lub przedłużono kontrolę graniczną.

6. Procedura określona w niniejszym artykule pozostaje bez uszczerbku dla obowiązujących umów lub porozumień dwustronnych, o których mowa w art. 6 ust. 3 dyrektywy 2008/115/WE.

7. Od dnia 11 lipca 2025 r., a następnie corocznie państwa członkowskie przekazują Komisji dane zarejestrowane zgodnie z załącznikiem XII, część A, pkt 4.

(*4) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1348 z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ustanowienia wspólnej procedury ubiegania się o ochronę międzynarodową w Unii i uchylenia dyrektywy 2013/32/UE (Dz.U. L, 2024/1348, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1348/oj)."

(*5) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1347 z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako osób korzystających z ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony, zmieniające dyrektywę Rady 2003/109/WE oraz uchylające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE (Dz.U. L, 2024/1347, 22.5.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1347/oj).”;"

9) art. 24 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Państwa członkowskie usuwają wszelkie przeszkody dla płynności ruchu przez drogowe przejścia graniczne na granicach wewnętrznych, w szczególności ograniczenia prędkości, które nie są oparte wyłącznie na względach bezpieczeństwa drogowego lub nie są wymagane do zastosowania technologii, o których mowa w art. 23 lit. a).”

;

10) art. 25 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 25

Ogólne ramy tymczasowego przywracania lub przedłużania kontroli granicznej na granicach wewnętrznych

1. W przypadku gdy na obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych zaistnieje poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego w państwie członkowskim, to państwo członkowskie może w drodze wyjątku przywrócić kontrolę graniczną na wszystkich lub poszczególnych odcinkach swoich granic wewnętrznych.

Uznaje się, że poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego może wynikać w szczególności z:

a) aktów terrorystycznych lub zagrożeń terrorystycznych oraz zagrożeń wynikających z poważnej przestępczości zorganizowanej;

b) stanów zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę;

c) wyjątkowej sytuacji charakteryzującej się nagłym niedozwolonym przemieszczaniem się na dużą skalę obywateli państw trzecich między państwami członkowskimi, co stanowi znaczne obciążenie dla ogólnych zasobów i zdolności dobrze przygotowanych właściwych organów i która może zagrozić ogólnemu funkcjonowaniu obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych, o czym świadczy analiza informacji i wszystkie dostępne dane, w tym pochodzące z odpowiednich agencji Unii;

d) wydarzeń międzynarodowych na dużą skalę lub o dużym znaczeniu.

2. We wszystkich przypadkach kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych przywraca się wyłącznie jako środek ostateczny. Zakres i czas trwania tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej nie mogą przekraczać tego, co jest absolutnie niezbędne do reakcji na stwierdzone poważne zagrożenie.

Kontrolę graniczną można przywrócić lub przedłużyć na podstawie art. 25a i 28 wyłącznie w przypadku, gdy państwo członkowskie ustaliło, że taki środek jest konieczny i proporcjonalny, biorąc pod uwagę kryteria, o których mowa w art. 26 ust. 1, a w przypadku przedłużenia takiej kontroli również biorąc pod uwagę ocenę ryzyka, o której mowa w art. 26 ust. 2. Kontrolę graniczną można również przywrócić zgodnie z art. 29, biorąc pod uwagę kryteria, o których mowa w art. 30.

3. W przypadku gdy to samo poważne zagrożenie utrzymuje się, kontrola graniczna na granicach wewnętrznych może zostać przedłużona zgodnie z art. 25a lub 29, lub, w przypadku gdy zagrożenie dotyczy stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, zgodnie z art. 28.

Uznaje się, że to samo poważne zagrożenie utrzymuje się, jeżeli uzasadnienie przedłużenia kontroli granicznej przedstawione przez państwo członkowskie opiera się na tych samych podstawach, które uzasadniały początkowe przywrócenie kontroli granicznej.”

;

11) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 25a

Procedura w przypadkach wymagających działania ze względu na niemożliwe do przewidzenia lub możliwe do przewidzenia zdarzenia

1. W przypadku gdy poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego w państwie członkowskim jest niemożliwe do przewidzenia i wymaga podjęcia natychmiastowego działania, to państwo członkowskie może wyjątkowo i w trybie natychmiastowym przywrócić kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych.

2. Jednocześnie z przywróceniem kontroli granicznej na podstawie ust. 1 niniejszego artykułu dane państwo członkowskie powiadamia Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe państwa członkowskie o przywróceniu kontroli granicznej zgodnie z art. 27 ust. 1.

3. W przypadku przywrócenia przez państwo członkowskie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na podstawie ust. 1, kontrola graniczna może być utrzymywana przez okres nie dłuższy niż miesiąc. Jeżeli poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego utrzymuje się dłużej niż przez ten okres, państwo członkowskie może przedłużyć kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych na kolejne okresy, których maksymalny czas trwania nie może przekraczać trzech miesięcy.

4. W przypadku gdy w państwie członkowskim poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego jest możliwe do przewidzenia, to państwo członkowskie powiadamia Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe państwa członkowskie zgodnie z art. 27 ust. 1 najpóźniej cztery tygodnie przed planowanym przywróceniem kontroli granicznej lub jak najszybciej w przypadku gdy okoliczności, które spowodowały potrzebę przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, staną się znane temu państwu członkowskiemu mniej niż cztery tygodnie przed planowanym przywróceniem kontroli.

5. W przypadku gdy stosuje się ust. 4 niniejszego artykułu oraz bez uszczerbku dla ust. 6, kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych można przywrócić na okres nie dłuższy niż sześć miesięcy. W przypadku gdy poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego utrzymuje się po upływie tego okresu, państwo członkowskie może przedłużyć kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych na odnawialne okresy nie dłuższe niż sześć miesięcy. O każdym przedłużeniu powiadamia się Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe państwa członkowskie zgodnie z art. 27 i w terminach, o których mowa w ust. 4 niniejszego artykułu. Z zastrzeżeniem ust. 6 niniejszego artykułu maksymalny czas trwania kontroli granicznej na granicach wewnętrznych nie może przekraczać dwóch lat.

6. W przypadku gdy państwo członkowskie uzna, że występuje poważna wyjątkowa sytuacja w odniesieniu do utrzymującego się poważnego zagrożenia uzasadniająca dalszą potrzebę przeprowadzania kontroli granicznej na granicach wewnętrznych przez okres dłuższy niż okres maksymalny, o którym mowa w ust. 5 niniejszego artykułu, powiadamia ono Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe państwa członkowskie o zamiarze przedłużenia kontroli na granicach wewnętrznych na dodatkowy okres nieprzekraczający 6 miesięcy. Tego powiadomienia dokonuje się w terminie czterech tygodni przed planowanym przedłużeniem oraz – uwzględniając opinię Komisji wydaną zgodnie z art. 27a ust. 3 – zawiera się w nim ocenę ryzyka zgodnie z art. 26 ust. 2:

a) potwierdzającą utrzymujące się zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego;

b) potwierdzającą, że w momencie dokonywania powiadomienia środki alternatywne mające zaradzić zagrożeniu uznano za nieskuteczne lub okazały się one nieskuteczne;

c) przedstawiającą środki łagodzące brane pod uwagę jako uzupełnienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych;

d) obejmującą, w stosownych przypadkach, przedstawienie środków, działań, warunków i harmonogramu branych pod uwagę w celu zniesienia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.

W terminie trzech miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w akapicie pierwszym, Komisja wydaje nową opinię dotyczącą konieczności i proporcjonalności przedłużenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych. Po otrzymaniu tego powiadomienia Komisja może wszcząć z własnej inicjatywy lub wszczyna na wniosek państwa członkowskiego, na które dana sytuacja ma bezpośredni wpływ, procedurę konsultacji, zgodnie z art. 27a ust. 1.

W przypadku gdy w poważnej wyjątkowej sytuacji potwierdzono dalszą potrzebę kontroli granicznej na granicach wewnętrznych w wyniku procedury, o której mowa w niniejszym ustępie, ale dodatkowy okres sześciu miesięcy, o którym mowa w akapicie pierwszym, nie jest wystarczający do zapewnienia dostępności skutecznych środków alternatywnych w celu przeciwdziałania utrzymującemu się zagrożeniu, państwo członkowskie może podjąć decyzję o przedłużeniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych o kolejny i ostatni dodatkowy okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, zgodnie z oceną ryzyka, o której mowa w akapicie drugim. W przypadku gdy państwo członkowskie podejmie taką decyzję, niezwłocznie powiadamia Komisję o swoim zamiarze przedłużenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych. Komisja niezwłocznie przyjmuje zalecenie dotyczące zgodności takiego ostatecznego przedłużenia z Traktatami, w szczególności z zasadami konieczności i proporcjonalności. W zaleceniu tym określa się również, w stosownych przypadkach wraz z innymi państwami członkowskimi, skuteczne środki kompensujące, które mają zostać wdrożone.”

;

12) art. 26 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 26

Kryteria dotyczące tymczasowego przywracania i przedłużania kontroli granicznej na granicach wewnętrznych

1. Aby ustalić, czy przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych jest konieczne i proporcjonalne zgodnie z art. 25 ust. 2, państwo członkowskie ocenia w szczególności:

a) stosowność środka polegającego na przywróceniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, biorąc pod uwagę charakter stwierdzonego poważnego zagrożenia, a w szczególności to, czy przywrócenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych może odpowiednio usunąć zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego oraz czy cele takiego przywrócenia można osiągnąć:

(i) przy użyciu środków alternatywnych, takich jak proporcjonalne kontrole przeprowadzane w kontekście kontroli na terytorium, o których mowa w art. 23 lit. a);

(ii) przy użyciu procedury ustanowionej w art. 23a;

(iii) za pomocą innych form współpracy policyjnej przewidzianych w prawie Unii;

(iv) w ramach wspólnych środków w zakresie tymczasowych ograniczeń związanych z podróżą do państw członkowskich, o których mowa w art. 21a ust. 2;

b) prawdopodobne skutki takiego środka dla:

(i) przepływu osób na obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych; oraz

(ii) funkcjonowania regionów transgranicznych, z uwzględnieniem silnych więzi społecznych i gospodarczych między nimi.

2. W przypadku gdy kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych przeprowadzano przez sześć miesięcy zgodnie z art. 25a ust. 5, dane państwo członkowskie przeprowadza ocenę ryzyka, która oprócz elementów zawartych w art. 27 ust. 2 i 3 obejmuje również ponowną ocenę kryteriów określonych w ust. 1 niniejszego artykułu.

3. W przypadku gdy przywrócono lub przedłużono kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych, zainteresowane państwa członkowskie zapewniają, aby towarzyszyły jej odpowiednie środki łagodzące skutki przywrócenia kontroli granicznych dla osób i transportu towarowego, ze szczególnym uwzględnieniem silnych więzi społecznych i gospodarczych między regionami transgranicznymi oraz osób odbywających podróże niezbędne.”

;

13) art. 27 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 27

Powiadamianie o tymczasowym przywróceniu lub przedłużeniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych oraz ocena ryzyka

1. Dokonywane przez państwa członkowskie powiadomienia o przywróceniu lub przedłużeniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych muszą zawierać następujące informacje:

a) powody przywrócenia lub przedłużenia kontroli, w tym wszystkie stosowne dane szczegółowo opisujące zdarzenia stanowiące poważne zagrożenie porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego;

b) zakres proponowanego przywrócenia lub przedłużenia kontroli, wraz ze wskazaniem, którego odcinka lub których odcinków granic wewnętrznych ma dotyczyć przywrócenie lub przedłużenie kontroli granicznej;

c) nazwy dozwolonych przejść granicznych;

d) datę i czas trwania planowanego przywrócenia lub przedłużenia kontroli;

e) ocenę konieczności i proporcjonalności, o której mowa w art. 26 ust. 1, a w przypadku przedłużenia – w art. 26 ust. 2;

f) w stosownych przypadkach – środki, jakie mają zostać podjęte przez inne państwa członkowskie.

Powiadomienie może zostać dokonane wspólnie przez dwa państwa członkowskie lub większą ich liczbę.

Państwa członkowskie przekazują powiadomienie przy użyciu wzoru, który zostanie określony przez Komisję zgodnie z ust. 6.

2. W przypadku gdy kontrolę graniczną przeprowadzano przez sześć miesięcy zgodnie z art. 25a ust. 5, każde kolejne powiadomienie o przedłużeniu takiej kontroli musi zawierać ocenę ryzyka. Ocena ryzyka przedstawia skalę i przewidywany rozwój sytuacji w odniesieniu do poważnego zagrożenia, w szczególności długości przewidywanego okresu utrzymywania się poważnego zagrożenia oraz odcinki granic wewnętrznych, których może ono dotyczyć, a także informacje dotyczące środków koordynacji z pozostałymi państwami członkowskimi, dla których kontrola graniczna na granicach wewnętrznych ma lub może mieć skutki.

3. W przypadku gdy państwa członkowskie przywracają lub przedłużają kontrolę graniczną ze względu na sytuację, o której mowa w art. 25 ust. 1 lit. c), ocena wymagana na podstawie ust. 1 lit. e) niniejszego artykułu zawiera również ocenę ryzyka oraz informacje dotyczące nagłego niedozwolonego przemieszczania się na dużą skalę, w tym wszelkie informacje uzyskane od odpowiednich agencji Unii zgodnie z ich odpowiednimi mandatami i analizę danych z odpowiednich systemów informacyjnych.

4. Na żądanie Komisji dane państwo członkowskie przekazuje wszelkie dalsze informacje, w tym dotyczące środków koordynacji z państwami członkowskimi, na które ma wpływ planowane przedłużenie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, a także dalsze informacje niezbędne do oceny ewentualnego zastosowania środków, o których mowa w art. 23 i 23a.

5. Państwa członkowskie nie mają obowiązku przekazywania wszystkich informacji, o których mowa w ust. 1–4 niniejszego artykułu, w przypadkach uzasadnionych względami bezpieczeństwa publicznego, mając na uwadze poufność toczących się postępowań przygotowawczych. Państwa członkowskie przekazujące powiadomienie na podstawie ust. 1 lub 2 mogą, w razie potrzeby i zgodnie z prawem krajowym, podjąć decyzję o utajnieniu wszystkich lub części informacji zawartych w powiadomieniu, w szczególności ocen ryzyka. Takie utajnienie nie może uniemożliwiać pozostałym państwom członkowskim, na które ma wpływ tymczasowe przywrócenie kontroli granicznych na granicach wewnętrznych, dostępu do informacji za pośrednictwem odpowiednich i bezpiecznych kanałów komunikacji. Takie utajnienie nie może uniemożliwiać państwom członkowskim udostępnienia informacji Parlamentowi Europejskiemu. Przekazywanie i przetwarzanie informacji i dokumentów przekazanych Parlamentowi Europejskiemu na podstawie niniejszego artykułu nie obejmuje ocen ryzyka, o których mowa w ust. 2, i musi być zgodne z przepisami dotyczącymi przekazywania i przetwarzania informacji niejawnych.

6. Komisja przyjmuje akt wykonawczy w celu określenia wzoru, o którym mowa w ust. 1 akapit trzeci niniejszego artykułu, oraz udostępnia ten wzór online. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 38 ust. 2.”

;

14) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 27a

Konsultacje z państwami członkowskimi i opinia Komisji

1. Po otrzymaniu powiadomień przekazanych na podstawie art. 27 ust. 1 Komisja może wszcząć z własnej inicjatywy lub wszczyna na wniosek państwa członkowskiego, na które kontrola graniczna na granicach wewnętrznych ma bezpośredni wpływ, procedurę konsultacji, obejmującą wspólne posiedzenia między państwem członkowskim, które planuje przywrócić lub przedłużyć kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych, a pozostałymi państwami członkowskimi, zwłaszcza tymi, na które takie środki mają bezpośredni wpływ, oraz odpowiednimi agencjami Unii.

Celem konsultacji jest zbadanie w szczególności zagrożenia porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego, konieczności i proporcjonalności planowanego przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, z uwzględnieniem stosowności środków alternatywnych, oraz – w przypadku gdy kontrola graniczna została już przywrócona – jej skutków, a także sposobów zapewnienia wdrożenia wzajemnej współpracy między państwami członkowskimi w odniesieniu do przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.

Przy podejmowaniu decyzji o przywróceniu lub przedłużeniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych i podczas przeprowadzania kontroli granicznej na granicach wewnętrznych państwo członkowskie planujące przywrócenie lub przedłużenie takiej kontroli uwzględnia wyniki tych konsultacji.

2. Po otrzymaniu powiadomień przekazanych w związku z przywróceniem lub przedłużeniem kontroli granicznej na granicach wewnętrznych Komisja wydaje opinię lub każde państwo członkowskie może, bez uszczerbku dla art. 72 TFUE, wydać opinię, jeżeli na podstawie informacji zawartych w powiadomieniu i ocenie ryzyka, w stosownych przypadkach, lub na podstawie wszelkich dodatkowych informacji ma wątpliwości co do konieczności lub proporcjonalności planowanego przywrócenia lub przedłużenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.

3. Po otrzymaniu powiadomień przekazanych w związku z przedłużeniem kontroli granicznej na granicach wewnętrznych na podstawie art. 25a ust. 4, które prowadzi do kontynuacji kontroli granicznej na granicach wewnętrznych trwającej łącznie 12 miesięcy, Komisja wydaje opinię dotyczącą konieczności i proporcjonalności takiej kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.

Opinia Komisji musi zawierać co najmniej:

a) ocenę zgodności przywrócenia lub przedłużenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych z zasadami konieczności i proporcjonalności;

b) ocenę tego, czy dostatecznie rozważono alternatywne środki mające na celu zaradzenie poważnemu zagrożeniu.

W przypadku oceny przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych i uznania, że jest to zgodne z zasadami konieczności i proporcjonalności, opinia zawiera, w stosownych przypadkach, zalecenia dotyczące poprawy współpracy między państwami członkowskimi w celu ograniczenia wpływu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych oraz przyczynienia się do zmniejszenia utrzymującego się zagrożenia.

4. W przypadku wydania opinii, o której mowa w ust. 2 lub 3, Komisja zgodnie z ust. 1 wszczyna procedurę konsultacji w celu przedyskutowania opinii z państwami członkowskimi.”

;

15) art. 28 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 28

Specjalny mechanizm, w przypadku gdy stan zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę stwarza zagrożenie dla ogólnego funkcjonowania obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych

1. W przypadku gdy Komisja stwierdzi wystąpienie stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, który ma wpływ na wiele państw członkowskich, stwarzając zagrożenie dla ogólnego funkcjonowania obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych, może ona przedłożyć Radzie wniosek dotyczący przyjęcia decyzji wykonawczej zezwalającej na przywrócenie kontroli granicznych przez państwa członkowskie, w tym na zastosowanie wszelkich odpowiednich środków łagodzących, które mają zostać ustanowione na poziomie krajowym i na poziomie Unii, jeżeli dostępne środki, o których mowa w art. 21a i 23, nie są wystarczające do zaradzenia stanowi zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę. Państwa członkowskie mogą zwrócić się do Komisji o przedłożenie takiego wniosku Radzie.

2. Decyzja wykonawcza Rady, o której mowa w ust. 1, obejmuje okres do sześciu miesięcy i może zostać przedłużona na wniosek Komisji na kolejne okresy nieprzekraczające sześciu miesięcy, o ile stan zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę utrzymuje się, z uwzględnieniem przeglądu, o którym mowa w ust. 4.

3. W przypadku gdy państwa członkowskie przywrócą lub przedłużą kontrolę graniczną z powodu stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, o którym mowa w ust. 1, od momentu wejścia w życie decyzji wykonawczej Rady, o której mowa w ust. 1, ta kontrola graniczna opiera się na tej decyzji.

4. Komisja regularnie dokonuje przeglądu rozwoju sytuacji w odniesieniu do stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, o którym mowa w ust. 1, a także skutków środków przyjętych zgodnie z decyzją wykonawczą Rady, o której mowa w tym ustępie, aby ocenić, czy środki te nadal są uzasadnione, a w przeciwnym wypadku, aby zaproponować jak najszybsze zniesienie kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.

5. Państwa członkowskie natychmiast powiadamiają Parlament Europejski, Radę, Komisję i pozostałe państwa członkowskie o przywróceniu kontroli granicznej zgodnie z decyzją, o której mowa w ust. 1.

6. Państwa członkowskie mogą podjąć inne środki, o których mowa w art. 23, w celu ograniczenia zakresu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych. Komisja uwzględnia te środki w przeglądzie, o którym mowa w ust. 4 niniejszego artykułu.”

;

16) art. 33 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 33

Sprawozdanie z przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych

1. W ciągu czterech tygodni po zniesieniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych państwo członkowskie, które prowadziło kontrolę graniczną na granicach wewnętrznych, przedstawia Parlamentowi Europejskiemu, Radzie i Komisji sprawozdanie z przywrócenia oraz, w stosownych przypadkach, przedłużenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych.

2. Bez uszczerbku dla ust. 1, w przypadku gdy kontrola graniczna jest przedłużana zgodnie z art. 25a ust. 5, dane państwo członkowskie przedkłada sprawozdanie po upływie 12 miesięcy, a następnie po 12 miesiącach, jeżeli kontrola graniczna jest w drodze wyjątku utrzymywana.

3. W sprawozdaniu przedstawia się w szczególności ocenę wstępną i uzupełniającą dotyczącą konieczności i proporcjonalności kontroli granicznej, spełnienie kryteriów, o których mowa w art. 26, prowadzenie kontroli, praktyczną współpracę z sąsiednimi państwami członkowskimi, wynikające z kontroli skutki dla swobodnego przepływu osób, w szczególności w regionach transgranicznych, skuteczność przywrócenia kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, łącznie z oceną ex post konieczności i proporcjonalności przywrócenia kontroli granicznej.

4. Komisja przyjmuje akt wykonawczy w celu ustanowienia jednolitego wzoru takiego sprawozdania oraz udostępnia go w internecie. Ten akt wykonawczy przyjmuje się zgodnie z procedurą sprawdzającą, o której mowa w art. 38 ust. 2.

5. Komisja może wydać opinię dotyczącą tej przeprowadzonej ex post oceny tymczasowego przywrócenia kontroli granicznej na co najmniej jednej granicy wewnętrznej lub jej części.

6. Co najmniej raz w roku Komisja składa zarówno Parlamentowi Europejskiemu, jak i Radzie sprawozdanie z funkcjonowania obszaru bez kontroli na granicach wewnętrznych (zwane dalej »sprawozdaniem o stanie strefy Schengen«). Komisja może również przedyskutować sprawozdanie w sprawie stanu strefy Schengen oddzielnie z Parlamentem Europejskim i Radą. Sprawozdanie zawiera wykaz wszystkich podjętych w danym roku decyzji o przywróceniu kontroli granicznej na granicach wewnętrznych, a także wszystkich działań podjętych przez Komisję w związku z przywróceniem kontroli granicznej na granicach wewnętrznych. W sprawozdaniu szczególną uwagę zwraca się na kontrole graniczną, która została wprowadzona na okres dłuższy niż 12 miesięcy. Zawiera ono również ocenę konieczności i proporcjonalności przywrócenia i przedłużenia kontroli granicznej w okresie objętym sprawozdaniem, a także informacje dotyczące tendencji w obszarze bez kontroli na granicach wewnętrznych w odniesieniu do niedozwolonego przemieszczania się obywateli państw trzecich, z uwzględnieniem dostępnych informacji uzyskanych od odpowiednich agencji Unii i analizy danych z odpowiednich systemów informacyjnych.”

;

17) art. 36 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 36

Zmiany w załącznikach

1. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 37 dotyczących zmian załączników III, IV i VIII.

2. Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 37 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez dodanie w załączniku XI część B kategorii osób odbywających podróże niezbędne.

3. Jeżeli w należycie uzasadnionych przypadkach, ze względu na charakter stanu zagrożenia zdrowia publicznego na dużą skalę, jest to uzasadnione szczególnie pilną potrzebą, do aktów delegowanych przyjmowanych na podstawie ust. 2 niniejszego artykułu zastosowanie ma procedura przewidziana w art. 37a.”

;

18) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 37a

Tryb pilny

1. Akty delegowane przyjęte w trybie niniejszego artykułu wchodzą w życie niezwłocznie i mają zastosowanie, dopóki nie zostanie wyrażony sprzeciw zgodnie z ust. 2. Przekazując akt delegowany Parlamentowi Europejskiemu i Radzie podaje się powody zastosowania trybu pilnego.

2. Parlament Europejski lub Rada mogą wyrazić sprzeciw wobec aktu delegowanego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 37 ust. 5. W takim przypadku Komisja uchyla akt natychmiast po powiadomieniu jej przez Parlament Europejski lub Radę o decyzji o wniesieniu sprzeciwu.”

;

19) w art. 39 ust. 1 dodaje się literę w brzmieniu:

„h)

informacje o obszarach uznanych za regiony transgraniczne oraz o wszelkich istotnych zmianach w tym zakresie.”

;

20) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 42b

Powiadamianie o regionach transgranicznych

Do dnia 11 stycznia 2025 r. wszystkie państwa członkowskie mające wspólne granice wewnętrzne określają, w ramach ścisłej współpracy, obszary swojego terytorium uznawane za regiony transgraniczne, uwzględniając silne więzi społeczne i gospodarcze między nimi, oraz powiadamiają o tych obszarach Komisję.

Państwa członkowskie informują również Komisję o wszelkich istotnych zmianach w tym zakresie.”

;

21) tekst załącznika do niniejszego rozporządzenia dodaje się jako załączniki XI i XII do rozporządzenia (UE) 2016/399;