Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 269/2014 wprowadza się następujące zmiany:

1) w art. 6b dodaje się ustęp w brzmieniu:

„5h. Na zasadzie odstępstwa od art. 2 i pod warunkiem że środki finansowe, których to dotyczy, zostały zamrożone w wyniku zaangażowania osoby prawnej, podmiotu lub organu wymienionych w wykazie w załączniku I do niniejszego rozporządzenia w roli banku pośredniczącego, w przeniesienie tych środków finansowych z Federacji Rosyjskiej do Unii, właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić, na warunkach, jakie uznają za stosowne, na uwolnienie niektórych zamrożonych środków finansowych, po ustaleniu, że przeniesienie tych środków finansowych:

a) ma miejsce między dwoma osobami fizycznymi lub prawnymi, podmiotami lub organami, które nie są wymienione w wykazie w załączniku I do niniejszego rozporządzenia;

b) jest dokonywane z wykorzystaniem rachunków w instytucjach kredytowych, które nie są wymienione w wykazie w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; oraz

c) nie narusza art. 2 ust. 2 lub art. 9 niniejszego rozporządzenia.

Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych będących w posiadaniu centralnych depozytów papierów wartościowych w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 909/2014.

5i. Na zasadzie odstępstwa od art. 2 niniejszego rozporządzenia i pod warunkiem że dana płatność została zamrożona w wyniku przeniesienia z Federacji Rosyjskiej do Unii zainicjowanego przez osobę prawną, podmiot lub organ umieszczone w wykazie znajdującym się w załączniku I do niniejszego rozporządzenia lub za pośrednictwem takiej osoby prawnej, takiego podmiotu lub organu, właściwe organy państwa członkowskiego mogą zezwolić, na warunkach, jakie uznają za stosowne, na uwolnienie tych zamrożonych płatności, po ustaleniu, że przeniesienie takiej płatności:

a) ma miejsce między dwoma osobami fizycznymi lub prawnymi, podmiotami lub organami, które nie są wymienione w załączniku I do niniejszego rozporządzenia; oraz

b) nie narusza art. 2 ust. 2 ani art. 9 niniejszego rozporządzenia.

Niniejszy ustęp nie ma zastosowania do zamrożonych środków finansowych lub zasobów gospodarczych będących w posiadaniu centralnych depozytów papierów wartościowych w rozumieniu rozporządzenia (UE) nr 909/2014.

Beneficjentami przeniesienia, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu mogą być jedynie obywatele państwa członkowskiego lub państwa-członka Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcarii, lub też osoby fizyczne posiadające zezwolenie na pobyt tymczasowy lub stały w państwie członkowskim, państwie-członku Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub w Szwajcarii.

Można udzielić jednego zezwolenia na wnioskodawcę na mocy niniejszego ustępu.

Zainteresowane państwo członkowskie informuje pozostałe państwa członkowskie oraz Komisję o każdym zezwoleniu udzielonym na podstawie niniejszego ustępu w terminie jednego tygodnia od udzielenia zezwolenia.”

;

2) art. 9 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Zakazuje się świadomego i celowego udziału w działaniach, których celem lub skutkiem jest obejście zakazów określonych w niniejszym rozporządzeniu, w tym poprzez uczestniczenie w takich działaniach bez rozmyślnego dążenia do celu lub skutku, ale ze świadomością, że takie uczestniczenie może mieć ten cel lub skutek, i akceptowanie takiej możliwości.”.

3) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 11a

Każda osoba, o której mowa w art. 17 lit. c) lub d), jest uprawniona do uzyskania – w drodze postępowania sądowego przed właściwymi sądami państwa członkowskiego – odszkodowania, w tym do zwrotu kosztów prawnych, z tytułu szkód poniesionych przez tę osobę w wyniku roszczeń zgłoszonych przed sądami w państwach trzecich przez osoby, podmioty i organy, o których mowa w art. 11 ust. 1 lit. a) lub b), w związku z jakąkolwiek umową lub transakcją, których wykonanie zostało zakłócone, bezpośrednio lub pośrednio, w całości lub części, przez środki nałożone niniejszym rozporządzeniem, pod warunkiem że dana osoba nie posiada skutecznego dostępu do środków ochrony prawnej na podstawie odpowiedniej jurysdykcji.”.

4) art. 12 ust. 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

dotyczącymi naruszeń przepisów i trudności z ich egzekwowaniem, sankcji zastosowanych w związku z naruszeniami przepisów niniejszego rozporządzenia oraz orzeczeń wydanych przez sądy krajowe.”.

5) art. 15 ust. 1 otrzymuje brzmienie:

„1. Państwa członkowskie przyjmują przepisy określające sankcje, w tym w stosownych przypadkach sankcje karne, mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz wprowadzają wszelkie środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Sankcje te muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz mogą uwzględniać dobrowolne samodzielne ujawnienie informacji na temat naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia jako okoliczność łagodzącą, zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa krajowego. Państwa członkowskie przewidują również właściwe środki konfiskaty dochodów pochodzących z takich naruszeń.”.

6) art. 16a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 16a

1. Wszelkie informacje przekazane Komisji i właściwym organom państw członkowskich lub otrzymane przez Komisję i właściwe organy państw członkowskich zgodnie z niniejszym rozporządzeniem są wykorzystywane przez Komisję i właściwe organy państw członkowskich wyłącznie do celów, do których zostały przekazane lub otrzymane.”;

2. Wszelkie dokumenty znajdujące się w posiadaniu Rady, Komisji lub Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa (zwanego dalej »Wysokim Przedstawicielem«) w celu zapewnienia egzekwowania środków ustanowionych w niniejszym rozporządzeniu lub zapobiegania ich naruszaniu lub obchodzeniu podlegają tajemnicy służbowej i korzystają z ochrony zapewnianej przez przepisy mające zastosowanie do instytucji Unii. Ochrona ta ma zastosowanie do wspólnych wniosków przedstawionych przez Wysokiego Przedstawiciela i Komisję w celu zmiany niniejszego rozporządzenia i do wszelkich odnośnych dokumentów przygotowawczych.

Domniemywa się, że ujawnienie wszelkich dokumentów lub wniosków, o których mowa w akapicie pierwszym, mogłoby zaszkodzić bezpieczeństwu Unii lub jednego lub większej liczby państw członkowskich lub prowadzeniu ich stosunków międzynarodowych.”.