Artykuł 33

1. Państwa członkowskie ustanawiają przepisy dotyczące kar mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia i podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich wykonywania.

Przewidziane kary muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające i obejmują co najmniej:

a) grzywny proporcjonalne do szkód w środowisku oraz wpływu na bezpieczeństwo ludzi i zdrowie, określone na takim poziomie, by:

(i) co najmniej skutecznie pozbawiały podmioty odpowiedzialne korzyści ekonomicznych osiągniętych w wyniku popełnionych przez nie naruszeń; oraz

(ii) stopniowo wzrastały w przypadku powtarzających się poważnych naruszeń;

b) okresowe kary pieniężne służące skłonieniu operatorów, przedsiębiorstw, operatorów kopalń lub importerów do zaprzestania naruszeń, zastosowania się do decyzji nakazującej przedsięwzięcie działań zaradczych lub środków naprawczych, do dostarczenia informacji lub poddania się kontroli, stosownie do przypadku.

Do dnia 5 sierpnia 2025 r. państwa członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach i środkach, a także powiadamiają ją niezwłocznie o wszelkich późniejszych zmianach, które ich dotyczą.

2. Państwa członkowskie zapewniają, zgodnie z prawem krajowym, aby właściwe organy były uprawnione do nakładania co najmniej następujących kar administracyjnych i środków administracyjnych za naruszenia art. 12, art. 14 ust. 14, art. 16 ust. 2, art. 20, art. 23 ust. 1, art. 27 ust. 1, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 29 ust. 1 i 2, pod warunkiem że nie zagrażają one bezpieczeństwu dostaw energii:

a) przyjęcia decyzji zobowiązującej dany podmiot do zaprzestania danego naruszenia;

b) nakazania konfiskaty korzyści uzyskanych lub wyrównania strat unikniętych w wyniku naruszenia, o ile możliwe jest ich ustalenie;

c) wydania publicznych ostrzeżeń lub zawiadomień;

d) przyjęcia decyzji o nałożeniu okresowych kar pieniężnych;

e) przyjęcia decyzji o nałożeniu grzywien administracyjnych.

W przypadku osób prawnych kwota grzywien administracyjnych, o których mowa w lit. e), nie przekracza 20 % rocznego obrotu w poprzedzającym roku obrachunkowym. W przypadku osób fizycznych wysokość tych grzywien nie przekracza 20 % rocznego dochodu w poprzednim roku kalendarzowym.

3. W przypadku gdy system prawny państwa członkowskiego nie przewiduje grzywien administracyjnych, mogą one być nakładane na wniosek właściwych organów przez właściwe sądy krajowe. Grzywny te są skuteczne, a ich skutki są równoważne ze skutkami grzywien administracyjnych nakładanych przez organy administracyjne.

4. Wykonując swoje uprawnienia na mocy niniejszego artykułu, właściwe organy ściśle współpracują w celu zapewnienia, aby ich uprawnienia były wykonywane oraz aby nakładane przez nie grzywny administracyjne i środki administracyjne były opracowywane i stosowane w sposób skuteczny i spójny w całej Unii.

5. Karze podlegają co najmniej następujące naruszenia:

a) nieudzielenie właściwym organom lub weryfikatorom przez operatorów, przedsiębiorstwa, operatorów kopalń lub importerów niezbędnej pomocy umożliwiającej tym organom lub weryfikatorom wykonywanie zadań zgodnie z niniejszym rozporządzeniem;

b) niewykonanie przez operatorów lub operatorów kopalń działań określonych w raporcie z kontroli, o którym mowa w art. 6 ust. 5 i 6;

c) nieprzedstawienie przez operatorów lub operatorów kopalń raportów na temat wielkości emisji metanu, stosownie do wymogów art. 12, art. 18 ust. 3, art. 20 i art. 25 ust. 6, w tym oświadczenia weryfikacyjnego wydanego przez niezależnego weryfikatora zgodnie z art. 8 ust. 4;

d) nieprzedłożenie przez operatorów programu LDAR zgodnie z art. 14 ust. 1 lub nieprzeprowadzenie badania LDAR zgodnie z art. 14 ust. 2, 5 i 6;

e) zaniedbania ze strony operatorów w zakresie naprawy lub wymiany elementów, ciągłego badania elementów i rejestrowania wycieków zgodnie z art. 14 ust. 8 do 13;

f) nieprzedłożenie przez operatorów raportu zgodnie z art. 14 ust. 14;

g) uwalnianie do atmosfery lub spalanie gazu, w tym rutynowe spalanie gazu w pochodni przez operatorów lub operatorów kopalń poza sytuacjami przewidzianymi w art. 15 ust. 2 i 3, art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 2;

h) niewykazanie przez operatorów lub operatorów kopalń konieczności uwalniania do atmosfery w miejsce spalania gazu w pochodni oraz niewykazanie konieczności zastosowania spalania gazu w pochodni zamiast ponownego zatłoczenia metanu, wykorzystania go na miejscu, magazynowania go do późniejszego wykorzystania albo dystrybucji na rynek, w przypadku operatorów, lub wykorzystania bądź ograniczania emisji, w przypadku operatorów kopalń, zgodnie z art. 15 ust. 4 i 6, art. 22 ust. 1 i 2 oraz art. 26 ust. 2;

i) niedopełnienie przez operatorów obowiązku wymiany lub zastosowania urządzeń uwalniających zgodnie z art. 15 ust. 5 i 7;

j) niepowiadomienie przez operatorów lub operatorów kopalń o zdarzeniach związanych z uwalnianiem do atmosfery i spalaniem gazu w pochodni lub niezgłoszenie takich zdarzeń zgodnie z art. 16, art. 23 ust. 1 lub art. 26, stosownie do przypadku;

k) korzystanie z urządzeń do spalania odpadów petrochemicznych lub urządzeń do spalania z naruszeniem wymogów ustanowionych w art. 17, 22 i 23;

l) niestosowanie przez stronę odpowiedzialną środków ograniczania emisji zgodnie z art. 18 ust. 6 i 9;

m) nieprzekazanie przez importerów informacji wymaganych zgodnie z art. 27 ust. 1 i załącznikiem IX;

n) nieprzekazanie przez importerów informacji wymaganych zgodnie z art. 28 ust. 1 i 2;

o) nieprzekazanie przez producentów unijnych lub importerów informacji wymaganych zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2;

p) nieprzestrzeganie przez producentów unijnych lub importerów maksymalnych wartości intensywności emisji metanu ustalonych w aktach delegowanych przyjętych zgodnie z art. 29 ust. 6.

6. W przypadku gdy spełnione są warunki określone w art. 15 ust. 8, państwa członkowskie rozważają zmniejszenie lub nienakładanie na operatorów kar na okres realizacji, jaki organy krajowe uznają za niezbędny.

7. Stosownie do sytuacji państwa członkowskie uwzględniają co najmniej następujące orientacyjne kryteria nakładania kar:

a) czas trwania lub skutki tymczasowe, charakter i wagę naruszenia;

b) wszelkie działania podjęte przez operatora, przedsiębiorstwo, operatora kopalni lub importera w celu szybkiego zminimalizowania szkody lub zaradzenia jej;

c) umyślny lub nieumyślny charakter naruszenia;

d) wszelkie wcześniejsze lub powtarzające się naruszenia popełnione przez operatora, przedsiębiorstwo, operatora kopalni lub importera;

e) korzyści gospodarcze uzyskane lub straty uniknięte bezpośrednio lub pośrednio przez przedsiębiorstwo, operatora, przedsiębiorstwo, operatora kopalni lub importera w wyniku naruszenia, jeżeli dostępne są odpowiednie dane;

f) wielkość operatora, przedsiębiorstwa, operatora kopalni lub importera;

g) stopień współpracy z organami;

h) sposób, w jaki organy dowiedziały się o naruszeniu, w szczególności, czy operator, przedsiębiorstwo, operator kopalni lub importer szybko zgłosili naruszenie, a jeśli tak, to w jakim zakresie;

i) wszelkie inne okoliczności obciążające lub łagodzące mające zastosowanie w danej sprawie, w tym działania podejmowane przez stronę trzecią.

8. Państwa członkowskie co roku publikują informacje na temat rodzaju i wysokości kar nałożonych na mocy niniejszego rozporządzenia, naruszeń oraz operatorów, przedsiębiorstw, operatorów kopalń lub importerów, na których nałożono kary.

W stosownych przypadkach informacje takie przekazuje się zgodnie z art. 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1203 (30).