Artykuł 4

1. W przypadku urzędowego potwierdzenia występowania określonego agrofaga dane państwo członkowskie niezwłocznie ustanawia obszar wyznaczony, w którego skład wchodzą:

a) strefa porażenia obejmująca co najmniej obszar leżący w promieniu 10 m od miejsca, w którym stwierdzono występowanie określonego agrofaga, lub, w przypadku gdy określony agrofag wykryto na polu uprawnym, całe pole, oraz

b) strefa buforowa o szerokości co najmniej 500 m, otaczająca strefę porażenia.

2. Strefa buforowa obejmuje wyłącznie cieki wodne i obszary nasiąknięte wodą słodką. W przypadku gdy strefa porażenia obejmuje część cieku wodnego, strefa buforowa musi obejmować ten ciek wodny na długości co najmniej 1 000 m w dół i 500 m w górę od miejsca, gdzie stwierdzono występowanie określonego organizmu.

3. W przypadkach, w których strefy buforowe różnych obszarów wyznaczonych pokrywają się, ustanawia się nowy obszar wyznaczony, w tym obszar objęty odpowiednimi strefami porażenia i strefami buforowymi, aby zapewnić wyraźne wytyczenie obszaru wyznaczonego.

4. W przypadku stwierdzenia występowania określonego agrofaga w strefie buforowej, wytyczenie strefy porażenia i strefy buforowej zostaje odpowiednio zmienione.

5. W obrębie obszarów wyznaczonych właściwe organy podnoszą świadomość społeczną na temat zagrożeń związanych z określonym agrofagiem oraz na temat środków wprowadzonych w celu zapobiegania jego dalszemu rozprzestrzenianiu się poza te obszary. Zapewniają one, aby ogół społeczeństwa i podmioty profesjonalne wiedziały o wytyczeniu obszarów wyznaczonych.