Załącznik

W załączniku I do rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/808 wprowadza się następujące zmiany:

1) pkt 1.2.1 otrzymuje brzmienie:

„1.2.1. Wymogi ogólne dotyczące metod potwierdzających

W przypadku substancji zakazanych lub niedopuszczonych wartość CCα powinna pozostawać na najniższym racjonalnie osiągalnym poziomie. Wartość CCα w odniesieniu do substancji zakazanych lub niedopuszczonych, dla których ustanowiono punkt odniesienia dla działań kontrolnych zgodnie z rozporządzeniem (UE) 2019/1871, powinna być równa temu punktowi lub od niego niższa.

W przypadku substancji dopuszczonych wartość CCα powinna być wyższa niż MLP lub MZ, jednak możliwie najbardziej zbliżona do tych wartości.

Do celów potwierdzenia należy stosować wyłącznie te metody analityczne, co do których można wykazać w udokumentowany, możliwy do prześledzenia sposób, że są zwalidowane i posiadają współczynnik wyników fałszywie niezgodnych (błąd α) niższy lub równy 1 % w przypadku substancji zakazanych lub niedopuszczonych bądź niższy lub równy 5 % w przypadku substancji dopuszczonych.

Metody potwierdzające dostarczają informacji na temat strukturalnego składu chemicznego analitu. W rezultacie metody potwierdzające oparte wyłącznie na analizie chromatograficznej bez wykrywania metodą spektrometrii mas nie są same w sobie odpowiednie do wykorzystania jako metody potwierdzające w odniesieniu do zakazanych lub niedopuszczonych substancji farmakologicznie czynnych. Jeżeli metoda spektrometrii mas nie jest odpowiednia dla substancji dopuszczonych, można zastosować inne metody, takie jak HPLC-DAD i HPLC-FLD, lub ich połączenie.

Jeżeli jest to wymagane w ramach metody potwierdzającej, do badanej części na początku procedury ekstrakcji dodaje się odpowiedni wzorzec wewnętrzny. W zależności od dostępności należy stosować albo trwałe, izotopowo oznaczone postaci analitu, które są w szczególności odpowiednie do wykrywania metodą spektrometrii mas, albo analogi, które pod względem budowy są bardzo podobne do analitu.”;

2) między pkt 1.2.1 i 1.2.2 dodaje się pkt 1.2.1a w brzmieniu:

„1.2.1a. Szczególne zastosowanie chromatografii równoległej w przypadku niedostępnego wzorca wewnętrznego

Jeżeli nie można wykorzystać żadnego odpowiedniego wzorca wewnętrznego, preferowanym sposobem potwierdzenia identyfikacji analitu jest chromatografia równoległa (*). W tym przypadku uzyskuje się tylko jeden pik, przy czym powierzchnia piku jest równoważna ilości dodanego analitu. Jeżeli jest to niewykonalne, stosuje się wzorzec przygotowany w ekstrakcie z matrycy lub wzorzec przygotowany z matrycy wzbogaconej przed ekstrakcją.

(*) Chromatografia równoległa oznacza procedurę, w ramach której przed etapem (etapami) chromatografii ekstrakt próbki dzielony jest na dwie części. Część pierwsza jest poddawana badaniu chromatograficznemu bez zmian. Część drugą miesza się z wzorcem analitycznym, który ma zostać zmierzony. Następnie mieszaninę tę również poddaje się badaniu chromatograficznemu. Ilość dodanego wzorca analitycznego musi być podobna do szacunkowej ilości analitu w ekstrakcie. Chromatografia równoległa ma na celu poprawę identyfikacji analitu w przypadku użycia metod chromatograficznych, w szczególności jeżeli nie można wykorzystać żadnego odpowiedniego wzorca wewnętrznego.”;"

3) w pkt 1.2.2.2 zdanie pod tabelą 2 otrzymuje brzmienie:

„W przypadku analiz prowadzonych w warunkach powtarzalności współczynnik zmienności w warunkach powtarzalności wynosi zwykle mniej niż dwie trzecie wartości wskazanych w tabeli 2 i nie może wynosić więcej niż współczynnik zmienności w warunkach odtwarzalności.”;

4) pkt 1.2.3 otrzymuje brzmienie:

„1.2.3. Wymogi dotyczące oznaczania metodą chromatografii

1.2.3.1. Minimalny dopuszczalny czas retencji

W przypadku chromatografii cieczowej (LC) lub gazowej (GC) minimalny dopuszczalny czas retencji dla badanego analitu lub badanych analitów wynosi dwukrotność czasu retencji odpowiadającego objętości martwej kolumny.

1.2.3.2. Czas retencji analitu w ekstrakcie

Czas retencji analitu w ekstrakcie odpowiada czasowi retencji wzorca kalibracji, wzorca przygotowanego w ekstrakcie z matrycy lub wzorca przygotowanego z matrycy wzbogaconej przed ekstrakcją, z dokładnością ± 0,1 min. W przypadku szybkiej chromatografii, gdy czas retencji jest krótszy niż 2 minuty, dopuszczalne jest odchylenie wynoszące poniżej 5 % czasu retencji.

1.2.3.3. Czas retencji w przypadku zastosowania wzorca wewnętrznego

W przypadku zastosowania wzorca wewnętrznego stosunek chromatograficznego czasu retencji analitu do czasu retencji wzorca wewnętrznego, tj. względny czas retencji analitu, odpowiada czasowi retencji wzorca kalibracji, wzorca przygotowanego w ekstrakcie z matrycy lub wzorca przygotowanego z matrycy wzbogaconej przed ekstrakcją przy maksymalnym odchyleniu wynoszącym 0,5 % w przypadku chromatografii gazowej i 1 % w przypadku chromatografii cieczowej dla metod zwalidowanych od dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.”;

5) tabela 5 w pkt 2.1 otrzymuje brzmienie:

„Tabela 5

Klasyfikacja metod analitycznych według elementów charakterystyki wydajności, które należy ustalić

Metoda

Potwierdzenie

Metoda przesiewowa

Jakościowe

Ilościowe

Jakościowa

Półilościowa ((+))

Ilościowa

Substancje

A

A, B

A, B

A, B

A, B

Identyfikacja zgodnie z rozdziałem 1.2

x

x

CCα

x

x

CCβ

– x

x

x

Poprawność

x

x

Precyzja

x

(x) x

Względny efekt matrycowy/odzysk bezwzględny (*1)

x

x

Selektywność/specyficzność

x

x

x

x

Stabilność ((#))

x

x

x

x

Odporność

x

x

x

x

x:

Wymagane jest udowodnienie poprzez walidację, że wymogi dotyczące danego elementu charakterystyki wydajności są spełnione.

(x) Wymogi dotyczące precyzji określone w rozdziale 1.2.2.2 nie muszą być spełnione w przypadku półilościowych metod przesiewowych. Należy jednak określić precyzję w celu udowodnienia, że dana metoda umożliwia uniknięcie fałszywie zgodnych wyników analiz.

A:

substancje zakazane lub niedopuszczone

B:

substancje dopuszczone

6) pkt 2.2.1 otrzymuje brzmienie:

„2.2.1. Walidacja konwencjonalna

Obliczanie parametrów zgodnie z metodami konwencjonalnymi wymaga przeprowadzenia szeregu indywidualnych doświadczeń (zob. tabela 5 w niniejszym załączniku). Dla większych zmian należy zweryfikować ciągłość ważności charakterystyki wydajności. W przypadku metod wieloanalitowych kilka analitów można analizować równocześnie, o ile uprzednio wykluczy się ewentualne istotne interferencje. W podobny sposób można oznaczyć szereg elementów charakterystyki wydajności. W związku z tym, aby zminimalizować obciążenie pracą, zaleca się łączenie doświadczeń w największym możliwym zakresie (np. powtarzalność i odtwarzalność wewnątrzlaboratoryjną ze specyficznością, analizą próbek zerowych w celu oznaczenia decyzyjnej wartości granicznej na potrzeby potwierdzenia i badaniem specyficzności).”;

7) pkt 2.2.1.2 ppkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

0,5- (**), 1,0- i 1,5-krotności RPA; lub

(**) Jeżeli w przypadku niedozwolonej substancji farmakologicznie czynnej walidacja stężenia równego 0,5-krotności RPA nie jest racjonalnie osiągalna, stężenie równe 0,5-krotności RPA można zastąpić najniższym stężeniem równym 0,5–1,0-krotności RPA, które jest racjonalnie osiągalne, lub LCL w przypadku gdy wynosi on więcej niż 0,5-krotność RPA.”;"

8) w pkt 2.2.1.3 wprowadza się następujące zmiany:

a) ppkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

0,5- (***), 1,0- i 1,5-krotności RPA; lub

(***) Jeżeli w przypadku niedozwolonej substancji farmakologicznie czynnej walidacja stężenia równego 0,5-krotności RPA nie jest racjonalnie osiągalna, stężenie równe 0,5-krotności RPA można zastąpić najniższym stężeniem równym 0,5–1,0-krotności RPA, które jest racjonalnie osiągalne, lub LCL w przypadku gdy wynosi on więcej niż 0,5-krotność RPA.”;"

b) ppkt 6 otrzymuje brzmienie:

„6.

Należy powtórzyć te kroki co najmniej dwukrotnie dla co najmniej 18 replik na poziom łącznie.”;

9) w pkt 2.2.1.4 wprowadza się następujące zmiany:

a) ppkt 1 lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

0,5- (****), 1,0- i 1,5-krotności RPA; lub

(****) Jeżeli w przypadku niedozwolonej substancji farmakologicznie czynnej walidacja stężenia równego 0,5-krotności RPA nie jest racjonalnie osiągalna, stężenie równe 0,5-krotności RPA można zastąpić najniższym stężeniem równym 0,5–1,0-krotności RPA, które jest racjonalnie osiągalne, lub LCL w przypadku gdy wynosi on więcej niż 0,5-krotność RPA.”;"

b) ppkt 5 otrzymuje brzmienie:

„5.

Należy powtórzyć te kroki co najmniej dwukrotnie (dla co najmniej 18 replik na poziom łącznie) z innymi partiami materiału zerowego, z innymi podmiotami i w jak najbardziej zróżnicowanych warunkach środowiskowych, np. z różnymi partiami odczynników, rozpuszczalników, w różnych temperaturach pokojowych, z użyciem różnych przyrządów lub przy zmianie innych parametrów.”;

10) w pkt 2.2.2 zdanie pod tabelą 6 otrzymuje brzmienie:

„Obliczanie elementów charakterystyki metody odbywa się zgodnie z opisem w Jülicher et al. (*****) lub w ISO/TS 23471:2022 (******).

(*****) Jülicher, B., Gowik, P. i Uhlig, S., „Assessment of detection methods in trace analysis by means of a statistically based in-house validation concept” (Ocena metod wykrywania w analizie śladowej na podstawie opartej na statystyce koncepcji wewnętrznej walidacji), 1998, Analyst, 123, s. 173."

(******) ISO/TS 23471:2022 Układy doświadczalne do celów oceny niepewności – Stosowanie układów opartych na czynnikach do określania funkcji niepewności.”;"

11) pkt 2.5 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„W przypadku gdy wymagane dane dotyczące stabilności nie są dostępne, należy zastosować poniższe podejścia. Ponadto również stosowanie podejścia izochronicznego (*******) ze schematem temperatury przechowywania podobnym do tego, który przedstawiono w tabeli 7 w niniejszym załączniku, umożliwia określenie potencjalnych niestabilności analitu, a także oszacowanie odpowiednich okresów przechowywania, i takie podejście również można wykorzystać.

(*******) Lamberty, A., Schimmel, H. i Pauwels, J., „The study of the stability of reference materials by isochronous measurements” (Badanie stabilności materiałów odniesienia za pomocą pomiarów izochronicznych), 1998, Fres. J. Anal. Chem. 360, s. 359.”;"

12) pkt 2.5.2 otrzymuje brzmienie:

„2.5.2. Oznaczanie stabilności analitu lub analitów w matrycy

1. Jeżeli istnieje taka możliwość, należy wykorzystać pobrane próbki. Jeżeli nie jest dostępna żadna pobrana matryca, wykorzystuje się matrycę zerową wzbogaconą analitem.

2. Jeżeli dostępna jest pobrana matryca będąca przedmiotem zainteresowania, należy ją zhomogenizować, najlepiej gdy jest ona jeszcze świeża. Matrycę należy podzielić na pięć części i przeanalizować jedną podwielokrotność z każdej części.

3. Jeżeli nie jest dostępna żadna pobrana matryca, należy zhomogenizować matrycę zerową. Matrycę należy podzielić na pięć części. Każdą część należy wzbogacić analitem do poziomu udziału, a analit najlepiej jest przygotować w niewielkiej ilości roztworu wodnego. Należy niezwłocznie przeanalizować jedną podwielokrotność z każdej części.

4. Należy przechowywać części (podpróbki) z homogenizowanej pobranej matrycy lub wzbogaconej matrycy zerowej w temperaturze odzwierciedlającej warunki przechowywania przyjęte w laboratorium dla danego układu analit/matryca i określić stężenia analitu po przechowywaniu krótkotrwałym, średnioterminowym i długoterminowym (co najmniej tak długim, jak zwykły czas zachowania próbki w laboratorium).

5. Średnia wartość pięciu podwielokrotności z jednej próbki, która była przechowywana, nie może się różnić od średniej wartości pięciu świeżo przygotowanych podwielokrotności o więcej, niż wynosi odtwarzalność wewnątrzlaboratoryjna metody. Jako podstawę do obliczenia różnicy procentowej należy zastosować średnią wartość pięciu świeżo przygotowanych podwielokrotności.

6. Należy odnotować maksymalny dopuszczalny czas przechowywania i optymalne warunki przechowywania.”;

13) w pkt 2.7 wprowadza się następujące zmiany:

a) ppkt 1 lit. b) otrzymuje brzmienie:

„b)

Metoda 2: badanie wzbogaconego materiału zerowego przy stężeniu na poziomie pierwotnie wybranego STC. Dla tego poziomu stężenia należy przeanalizować 20 wzbogaconych próbek zerowych w celu zapewnienia rzetelnej podstawy tego oznaczenia. Jeżeli dla tego poziomu stężenia pozostaje ≤ 5 % fałszywie zgodnych wyników, poziom ten równa się zdolności wykrywania metody. Jeżeli uzyskano > 5 % wyników fałszywie zgodnych, należy zwiększyć wybrane STC i powtórzyć badanie w celu sprawdzenia zgodności z wymogiem dotyczącym ≤ 5 % wyników fałszywie zgodnych.”;

b) w ppkt 2 skreśla się akapit drugi;

14) pkt 2.9 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„Nie trzeba ustalać odzysku bezwzględnego metody, jeżeli dostępny jest wzorzec wewnętrzny, kalibracja z użyciem wzorca przygotowanego z matrycy wzbogaconej przed ekstrakcją lub oba wymienione. We wszystkich pozostałych przypadkach należy ustalić odzysk bezwzględny metody.”;

15) pkt 2.10 akapit ostatni otrzymuje brzmienie:

„Współczynnik zmienności dla MF (wzorca znormalizowanego dla IS) nie może być większy od wartości wymienionych w tabeli 2 w niniejszym załączniku.”;

16) rozdział 3 akapit trzeci otrzymuje brzmienie:

„Podczas rutynowych analiz preferowaną formą dowodu potwierdzającego wydajność metody jest analiza certyfikowanego materiału odniesienia (CRM). Ponieważ CRM, które zawierają odpowiednie anality przy wymaganych poziomach stężenia, są rzadko dostępne, jako wariant alternatywny można wykorzystać również materiały odniesienia dostarczone i scharakteryzowane przez laboratoria referencyjne UE lub laboratoria posiadające akredytację ISO/IEC 17043:2023 (********). Innym wariantem alternatywnym są wewnętrzne materiały odniesienia podlegające regularnej kontroli.

(********) ISO/IEC 17043:2023 Ocena zgodności – Ogólne wymagania dotyczące badania biegłości.”."

(*) Chromatografia równoległa oznacza procedurę, w ramach której przed etapem (etapami) chromatografii ekstrakt próbki dzielony jest na dwie części. Część pierwsza jest poddawana badaniu chromatograficznemu bez zmian. Część drugą miesza się z wzorcem analitycznym, który ma zostać zmierzony. Następnie mieszaninę tę również poddaje się badaniu chromatograficznemu. Ilość dodanego wzorca analitycznego musi być podobna do szacunkowej ilości analitu w ekstrakcie. Chromatografia równoległa ma na celu poprawę identyfikacji analitu w przypadku użycia metod chromatograficznych, w szczególności jeżeli nie można wykorzystać żadnego odpowiedniego wzorca wewnętrznego.”;

(**) Jeżeli w przypadku niedozwolonej substancji farmakologicznie czynnej walidacja stężenia równego 0,5-krotności RPA nie jest racjonalnie osiągalna, stężenie równe 0,5-krotności RPA można zastąpić najniższym stężeniem równym 0,5–1,0-krotności RPA, które jest racjonalnie osiągalne, lub LCL w przypadku gdy wynosi on więcej niż 0,5-krotność RPA.”;

(***) Jeżeli w przypadku niedozwolonej substancji farmakologicznie czynnej walidacja stężenia równego 0,5-krotności RPA nie jest racjonalnie osiągalna, stężenie równe 0,5-krotności RPA można zastąpić najniższym stężeniem równym 0,5–1,0-krotności RPA, które jest racjonalnie osiągalne, lub LCL w przypadku gdy wynosi on więcej niż 0,5-krotność RPA.”;

(****) Jeżeli w przypadku niedozwolonej substancji farmakologicznie czynnej walidacja stężenia równego 0,5-krotności RPA nie jest racjonalnie osiągalna, stężenie równe 0,5-krotności RPA można zastąpić najniższym stężeniem równym 0,5–1,0-krotności RPA, które jest racjonalnie osiągalne, lub LCL w przypadku gdy wynosi on więcej niż 0,5-krotność RPA.”;

(*****) Jülicher, B., Gowik, P. i Uhlig, S., „Assessment of detection methods in trace analysis by means of a statistically based in-house validation concept” (Ocena metod wykrywania w analizie śladowej na podstawie opartej na statystyce koncepcji wewnętrznej walidacji), 1998, Analyst, 123, s. 173.

(******) ISO/TS 23471:2022 Układy doświadczalne do celów oceny niepewności – Stosowanie układów opartych na czynnikach do określania funkcji niepewności.”;

(*******) Lamberty, A., Schimmel, H. i Pauwels, J., „The study of the stability of reference materials by isochronous measurements” (Badanie stabilności materiałów odniesienia za pomocą pomiarów izochronicznych), 1998, Fres. J. Anal. Chem. 360, s. 359.”;

(********) ISO/IEC 17043:2023 Ocena zgodności – Ogólne wymagania dotyczące badania biegłości.”.”

((+)) Półilościowa metoda przesiewowa jest metodą przesiewową, która daje wyniki ilościowe, ale nie spełnia wymogów dotyczących precyzji podanych w tabeli 2 w załączniku I do niniejszego rozporządzenia.

(*1) Dotyczy metod MS, w których przypadku wymagane jest udowodnienie poprzez walidację, że wymogi dotyczące określonych elementów charakterystyki wydajności są spełnione. Względny efekt matrycowy metody należy określić wówczas, gdy nie został on oceniony w trakcie procedury walidacji. Odzysk bezwzględny metody należy ustalić wówczas, gdy nie zastosowano żadnego wzorca wewnętrznego ani kalibracji z użyciem wzorca przygotowanego z matrycy wzbogaconej przed ekstrakcją.

((#)) Jeżeli dane dotyczące stabilności analitów w matrycy można zaczerpnąć z literatury naukowej lub uzyskać z innego laboratorium, przedmiotowe laboratorium nie musi ponownie określać tych danych. Wykorzystanie dostępnych danych dotyczących stabilności analitów w roztworze jest jednak dopuszczalne wyłącznie w przypadku zastosowania identycznych warunków.”.