Artykuł 3

1. CO2 uznaje się za trwale chemicznie związany w produkcie, jeśli spełnione są wszystkie poniższe kryteria:

a) został on chemicznie związany w produkcie poprzez aktywny i kontrolowany proces utylizacji, który umożliwia pomiar i określenie ilości ekwiwalentu CO2 związanego w produkcie podczas tego procesu, z wyłączeniem węgla obecnego w materiale przed procesem utylizacji lub naturalnie wchłoniętego z atmosfery lub innych źródeł po procesie utylizacji; oraz

b) pozostaje on trwale chemicznie związany w produkcie, tak aby nie mógł przedostać się do atmosfery przy normalnym użytkowaniu produktu, włączając w to wszelkie normalne czynności mające miejsce po końcu przydatności produktu do użycia, przez okres co najmniej kilku stuleci. W przypadku produktów o wielu ścieżkach normalnego użytkowania i przetwarzania po końcu przydatności do użycia do celów niniejszego ustępu należy uwzględnić wszystkie takie ścieżki. Produktów, które podczas normalnego użytkowania, z uwzględnieniem wszelkich normalnych czynności mających miejsce po końcu przydatności produktu do użycia, mogą być narażone na spalanie w wysokiej temperaturze, na przykład podczas spalania odpadów, nie uznaje się za trwale wiążące chemicznie CO2.

2. Produkty uznane za spełniające wymogi ust. 1 są wymienione w załączniku.