Artykuł 17

1. Dokonując oceny, czy warunki, o których mowa w art. 3 pkt 3, zostały spełnione w celu ustalenia potrzeby uruchomienia trybu sytuacji nadzwyczajnej na rynku wewnętrznym, Komisja i Rada oceniają, w oparciu o konkretne i wiarygodne dowody, czy kryzys stwarza co najmniej jedną przeszkodę w swobodnym przepływie towarów, usług lub osób, mającą wpływ na co najmniej jeden sektor niezbędnych funkcji społecznych lub niezbędnej działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym.

W przypadku gdy kryzys prowadzi do zakłócenia funkcjonowania łańcuchów dostaw, w uzupełnieniu do kryteriów określonych w akapicie pierwszym Komisja i Rada oceniają, czy towary lub usługi można zdywersyfikować lub zastąpić lub czy można zastąpić danych pracowników.

2. Stosując ust. 1, Komisja i Rada uwzględniają w szczególności następujące wskaźniki:

a) liczbę znaczących incydentów zgłoszonych zgodnie z art. 13 ust. 1;

b) fakt, że kryzys spowodował uruchomienie któregokolwiek z poniższych:

(i) odpowiedniego mechanizmu reagowania kryzysowego Rady, w tym IPCR;

(ii) UMOL; lub

(iii) wszelkich mechanizmów utworzonych w unijnych ramach bezpieczeństwa zdrowotnego, w tym ram na wypadek stanów zagrożenia ustanowionych na podstawie rozporządzenia (UE) 2022/2372;

c) oszacowanie liczby lub pozycji rynkowej podmiotów gospodarczych i popytu rynkowego na nich, a także oszacowanie liczby użytkowników, którzy na potrzeby dostarczania danych towarów lub świadczenia danych usług opierają się na zakłóconym sektorze lub zakłóconych sektorach rynku wewnętrznego;

d) oszacowanie rodzajów towarów i usług lub liczby osób, w tym pracowników, dotkniętych kryzysem;

e) rzeczywiste lub potencjalne skutki kryzysu pod względem stopnia i czasu trwania dla niezbędnych funkcji społecznych i niezbędnej działalności gospodarczej, środowiska i bezpieczeństwa publicznego;

f) fakt, że dotknięte kryzysem podmioty gospodarcze nie były w stanie w rozsądnym terminie zapewnić rozwiązania określonych aspektów kryzysu na zasadzie dobrowolności;

g) obszar geograficzny, w tym regiony przygraniczne i najbardziej oddalone, który jest lub może być dotknięty kryzysem, w tym wszelkie transgraniczne skutki dla funkcjonowania łańcuchów dostaw koniecznych do utrzymania niezbędnych funkcji społecznych lub niezbędnej działalności gospodarczej na rynku wewnętrznym;

h) znaczenie dotkniętych kryzysem podmiotów gospodarczych w kontekście utrzymywania wystarczającego poziomu dostaw towarów lub usług, biorąc pod uwagę dostępność alternatywnych sposobów dostawy tych towarów lub świadczenia tych usług; oraz

i) brak lub niedobory substytutów towarów lub usług.