Załącznik I

W części II sekcja „CMC 9: POLIMERY INNE NIŻ POLIMEROWE SKŁADNIKI POKARMOWE” w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2019/1009 wprowadza się następujące zmiany:

1) w pkt 1 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„Produkt nawozowy UE może zawierać polimery w przypadkach, gdy funkcją polimerów jest:”;

2) pkt 2 otrzymuje brzmienie:

„2.

Od dnia 17 października 2028 r. polimerami, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b), są:

a) polimery będące produktem procesu polimeryzacji, który miał miejsce w przyrodzie, niezależnie od procesu ich ekstrakcji, i będące substancjami niemodyfikowanymi chemicznie w rozumieniu art. 3 pkt 40 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006; lub

b) polimery ulegające biodegradacji zgodnie z kryteriami określonymi w dodatku 1 do niniejszego załącznika.”;

3) dodaje się dodatek 1 w brzmieniu:

„„Dodatek 1

Kryteria biodegradowalności dla polimerów, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1 lit. a) i b)

1. Biodegradowalność polimerów, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1 lit. a) i b), wykazuje się w następujących dwóch elementach środowiska:

a) element 1: gleba; oraz

b) element 2: woda słodka, estuaryjna lub morska.

2. Polimer musi osiągać kryterium:

a) w przypadku elementu 1:

1) co najmniej 90 % całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 48 miesięcy plus okres funkcjonalności (FP) wskazany na etykiecie; lub

2) co najmniej 90 % mineralizacji, zmierzonej jako wydzielony CO2, w ciągu maksymalnie 48 miesięcy plus okres funkcjonalności (FP) wskazany na etykiecie;

b) w przypadku elementu 2 – całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 12 miesięcy, jak określono w poniższej tabeli:

Oceniane kryterium

Kryterium dopuszczające

FP = 0)

Kryterium dopuszczające

FP = 1 miesiąc)

Kryterium dopuszczające

FP = 2 miesiące)

Kryterium dopuszczające

FP = 3 miesiące)

Kryterium dopuszczające

FP ≥ 6 miesięcy)

minimalna docelowa degradacja po 12 miesiącach

≥ 43,8 %

≥ 41,0 %

≥ 38,1 %

≥ 35,1 %

≥ 25,0 %

Dla okresów funkcjonalności krótszych niż 6 miesięcy, innych niż okresy określone w niniejszej tabeli, kryteria dopuszczające oblicza się przy użyciu następującego wzoru rozpadu wykładniczego:

TD12 m = 1-exp(- λ * (12-FP))

gdzie:

TD12 m

=

minimalna docelowa degradacja po 12 miesiącach (wyrażony w procentach),

λ

=

szybkość degradacji obliczona jako λ = -ln (0,1) / t90,

t90

=

czas 90 % biodegradacji, który wynosi 48 miesięcy,

FP

=

okres funkcjonalności (wyrażony w miesiącach).

3. W celu wykazania kryteriów biodegradowalności określonych w pkt 2 lit. a) stosuje się jedną z następujących metod badawczych:

a) EN ISO 17556:2019. Tworzywa sztuczne – Oznaczanie całkowitej biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych w glebie za pomocą pomiaru zapotrzebowania tlenu w respirometrze lub ilości wydzielonego ditlenku węgla;

b) ASTM D5988-96:2018. Standardowa metoda badawcza na potrzeby oznaczania tlenowej biodegradacji materiałów z tworzyw sztucznych w glebie.

4. W razie braku przejścia fazowego (zeszklenia lub topnienia) między 25 °C a 37 °C temperaturę podczas badań przeprowadzanych według pkt 3 lit. a) lub b) można ustawić na 37 °C.

W takim przypadku uznaje się, że odpowiednie kryterium określone w pkt 2 lit. a) zostało wykazane, jeżeli polimer osiąga kryterium:

a) co najmniej 45 % całkowitej degradacji lub mineralizacji, o których mowa w pkt 2 lit. a), w oddzielnym badaniu w temperaturze 25 °C w ciągu 20 miesięcy, przy czym degradacja lub mineralizacja postępuje, a faza plateau nie została osiągnięta, chyba że degradacja lub mineralizacja wynosi co najmniej 90 %; oraz

b) jedno z poniższych kryteriów:

(i) co najmniej 90 % całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 20 miesięcy plus okres funkcjonalności wskazany na etykiecie; lub

(ii) co najmniej 90 % mineralizacji, zmierzonej jako wydzielony CO2, w ciągu 20 miesięcy plus okres funkcjonalności wskazany na etykiecie.

5. W celu wykazania kryteriów biodegradowalności określonych w pkt 2 lit. b) stosuje się jedną z następujących metod badawczych:

a) EN/ISO 14851:2019. Oznaczanie całkowitej biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych w środowisku wodnym. Metoda pomiaru zapotrzebowania tlenu w zamkniętym respirometrze;

b) EN/ISO 14852:2021. Oznaczanie całkowitej biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych w środowisku wodnym. Metoda analizy wydzielanego ditlenku węgla;

c) ASTM D6691:2018. Standardowa metoda badawcza na potrzeby oznaczania biodegradacji tlenowej materiałów z tworzyw sztucznych w środowisku wodnym za pomocą konsorcjum mikroorganizmów lub inokulum z naturalnej wody morskiej.

6. W przypadku polimerów, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1 lit. a), badanie przeprowadza się na materiale składającym się z:

a) polimeru lub polimerów zawartych w cząstkach lub tworzących jednolitą powłokę na cząstkach („cząstki polimeru”), które to cząstki są porównywalne pod względem składu, postaci, wielkości i powierzchni z substancją otoczkującą obecną w produkcie nawozowym UE;

b) wyizolowanej otoczki; lub

c) polimeru lub polimerów w postaci wprowadzanej do obrotu, w której rdzeń materiału jest zastąpiony materiałem obojętnym, takim jak szkło.

7. W przypadku polimerów, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1 lit. b), badanie przeprowadza się na materiale składającym się z polimeru w postaci wprowadzanej do obrotu.

8. Jako materiały odniesienia można stosować następujące materiały:

a) kontrole dodatnie: materiały biodegradowalne, takie jak celuloza mikrokrystaliczna w postaci proszku, bezpopiołowe filtry celulozowe lub poli-β-hydroksymaślan;

b) kontrole ujemne: polimery niebiodegradowalne, takie jak polietylen lub polistyren.

”.”.