Załącznik I

W części II sekcja „CMC 9: POLIMERY INNE NIŻ POLIMEROWE SKŁADNIKI POKARMOWE” w załączniku II do rozporządzenia (UE) 2019/1009 wprowadza się następujące zmiany:

1) dodaje się pkt 1a w brzmieniu:

„1a.

Produkt nawozowy UE należący do PFC 3 może zawierać polimer w postaci folii do ściółkowania.”;

2) dodaje się pkt 2a w brzmieniu:

„2a.

Polimer w folii ściółkowej, o której mowa w pkt 1a, musi spełniać kryteria biodegradowalności określone w dodatku 2 do niniejszego załącznika.”;

3) w pkt 3 formuła wprowadzająca otrzymuje brzmienie:

„W odniesieniu do polimerów, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 1a, ani polimer, ani produkty uboczne jego rozpadu nie mogą wykazywać żadnych ogólnie szkodliwych skutków dla zdrowia zwierząt lub roślin lub dla środowiska w możliwych rozsądnie do przewidzenia warunkach stosowania produktu nawozowego UE. Polimery, o których mowa w pkt 1 lit. a) i b) oraz pkt 1a, muszą pozytywnie przejść badanie toksyczności ostrej w odniesieniu do wzrostu roślin, badanie toksyczności ostrej dla dżdżownic i badanie hamowania nitryfikacji w obecności mikroorganizmów glebowych w następujący sposób:”;

4) dodaje się pkt 4 w brzmieniu:

„4.

Polimer, o którym mowa w pkt 1a, musi pozytywnie przejść badanie toksyczności przewlekłej dla dżdżownic, a mianowicie:

a) po okresie inkubacji trwającym 28 dni zaobserwowana śmiertelność i biomasa pozostałych przy życiu dorosłych dżdżownic w glebie poddanej działaniu badanego materiału nie może się różnić o więcej niż 10 % od wyników z badania odpowiedniej czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału;

b) po okresie inkubacji trwającym 56 dni zaobserwowana liczebność populacji dżdżownic w glebie poddanej działaniu badanego materiału nie może się różnić o więcej niż 10 % od wyników z badania odpowiedniej czystej gleby niepoddanej działaniu badanego materiału.

Wyniki uznaje się za ważne jedynie wtedy, gdy w próbce kontrolnej (tj. próbce czystej gleby):

a) po okresie inkubacji trwającym 28 dni zaobserwowana śmiertelność dorosłych osobników nie przekracza 10 %;

b) po okresie inkubacji trwającym 56 dni każda kontrpróba (zawierająca 10 dorosłych osobników) wydaje potomstwo w liczbie co najmniej 30 osobników; oraz

c) współczynnik zmienności rozrodczości nie przekracza 30 %.”;

5) dodaje się dodatek 2 w brzmieniu:

„Dodatek 2

Kryteria biodegradowalności dla polimerów w foliach do ściółkowania, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1a

1. Biodegradowalność polimerów w foliach do ściółkowania, o których mowa w sekcji CMC 9 pkt 1a, wykazuje się w następujących dwóch elementach środowiska:

a) element 1: gleba;

b) element 2: woda słodka, estuaryjna lub morska lub na styku wody i osadu.

2. Polimer musi osiągać kryterium:

a) w przypadku elementu 1:

1) co najmniej 90 % całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 24 miesięcy plus okres funkcjonalności produktu wskazany na etykiecie; lub

2) co najmniej 90 % mineralizacji, zmierzonej jako wydzielony CO2, w ciągu maksymalnie 24 miesięcy plus okres funkcjonalności produktu wskazany na etykiecie;

b) w przypadku elementu 2:

1) co najmniej 30 % całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 12 miesięcy: lub

2) co najmniej 90 % całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 24 miesięcy plus okres funkcjonalności produktu wskazany na etykiecie;

3. W celu wykazania kryteriów biodegradowalności określonych w pkt 2 lit. a) stosuje się jedną z następujących metod badawczych:

a) EN ISO 17556:2019. Tworzywa sztuczne – Oznaczanie całkowitej biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych w glebie za pomocą pomiaru zapotrzebowania tlenu w respirometrze lub ilości wydzielonego ditlenku węgla;

b) ISO/CD 23517:2021. Tworzywa sztuczne – Materiały do folii do ściółkowania ulegające biodegradacji w glebie do stosowania w rolnictwie i ogrodnictwie;

c) ASTM D5988-96:2018. Standardowa metoda badawcza na potrzeby oznaczania tlenowej biodegradacji materiałów z tworzyw sztucznych w glebie.

4. W razie braku przejścia fazowego (zeszklenia lub topnienia) między 25 °C a 37 °C, temperaturę podczas badań przeprowadzanych według pkt 3 lit. a), b) i c) można ustawić na 37 °C.

W takim przypadku uznaje się, że odpowiednie kryterium określone w pkt 2 lit. a) zostało wykazane, jeżeli polimer osiąga kryterium:

a) co najmniej 45 % całkowitej degradacji lub mineralizacji, o których mowa w pkt 2 lit. a), w oddzielnym badaniu w temperaturze 25 °C w ciągu 10 miesięcy, przy czym degradacja lub mineralizacja postępuje, a faza plateau nie została osiągnięta, chyba że degradacja lub mineralizacja wynosi co najmniej 90 %; oraz

b) jedno z poniższych kryteriów:

(i) co najmniej 90 % całkowitej degradacji w stosunku do degradacji materiału odniesienia w ciągu 10 miesięcy plus okres funkcjonalności produktu wskazany na etykiecie; lub

(ii) co najmniej 90 % mineralizacji, zmierzonej jako wydzielony CO2, w ciągu maksymalnie 10 miesięcy plus okres funkcjonalności produktu wskazany na etykiecie.

5. W celu wykazania kryteriów biodegradowalności określonych w pkt 2 lit. b) stosuje się jedną z następujących metod badawczych:

a) EN/ISO 14851:2019. Oznaczanie całkowitej biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych w środowisku wodnym. Metoda pomiaru zapotrzebowania tlenu w zamkniętym respirometrze;

b) EN/ISO 14852:2021. Oznaczanie całkowitej biodegradacji tlenowej materiałów polimerowych w środowisku wodnym. Metoda analizy wydzielanego ditlenku węgla;

c) ASTM D6691:2018. Standardowa metoda badawcza na potrzeby oznaczania biodegradacji tlenowej materiałów z tworzyw sztucznych w środowisku wodnym za pomocą konsorcjum mikroorganizmów lub inokulum z naturalnej wody morskiej;

d) EN/ISO 19679:2020. Tworzywa sztuczne – Oznaczanie biodegradacji tlenowej niepływających materiałów polimerowych na granicy faz woda morska/osad — Metoda analizy wydzielonego ditlenku węgla;

e) EN/ISO 18830:2017. Tworzywa sztuczne – Oznaczanie biodegradacji tlenowej niepływających materiałów polimerowych na granicy faz woda morska/osad piasku – Metoda pomiaru zapotrzebowania tlenu w zamkniętym respirometrze.

6. Polimery można badać w dowolnej z następujących postaci:

a) w postaci folii wprowadzanej do obrotu;

b) w postaci proszku ze zmielonej folii.

7. Jako materiały odniesienia można stosować następujące materiały:

a) próbki kontrolne pozytywne: materiały biodegradowalne, takie jak celuloza mikrokrystaliczna w postaci proszku, bezpopiołowe filtry celulozowe lub poli-β-hydroksymaślan;

b) próbki kontrolne negatywne: polimery niebiodegradowalne, takie jak polietylen lub polistyren.

”.