Artykuł 4

1. Państwa członkowskie, wspólnie lub oddzielnie, wyznaczają lub ustanawiają instytucję lub instytucje działające jako państwowa władza nadzorująca, która będzie realizować zadania przydzielone takiej władzy na mocy niniejszego rozporządzenia.

2. Państwowa władza nadzorująca sprawuje swoje funkcje bezstronnie, niezależnie i przejrzyście oraz jest w tym celu odpowiednio zorganizowana, zarządzana i finansowana oraz dysponuje odpowiednim personelem.

3. Bez uszczerbku dla ust. 1 państwowe władze nadzorujące są niezależne od wszelkich instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej pod względem organizacyjnym, hierarchicznym i decyzyjnym oraz są prawnie albo funkcjonalnie odrębne od instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej. Ponadto instytucje zapewniające służby żeglugi powietrznej nie mają mocy decyzyjnej w sprawie przydziału zasobów budżetów państwowych władz nadzorujących. Pod warunkiem zagwarantowania takiej niezależności państwowe władze nadzorujące mogą stanowić część tego samego krajowego ministerstwa lub administracji co instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej.

4. W przypadku gdy państwowa władza nadzorująca nie jest odrębna pod względem prawnym od instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, zainteresowane państwo członkowskie informuje Komisję o środkach, które podjęło, by państwowa władza nadzorująca spełniała wymogi ust. 3, i dokumentuje, jak zapewniono jej niezależność, wykazując taką faktyczną niezależność. W tym celu, w przypadku gdy państwowa władza nadzorująca i instytucja zapewniająca służby żeglugi powietrznej są częścią tej samej administracji, państwowa władza nadzorująca nie zwraca się o instrukcje do hierarchii administracji będącej zwierzchnikiem instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej, ani nie przyjmuje od niej instrukcji, w zakresie, w jakim dotyczy to zadań tych władz, o których to zadaniach mowa w art. 5, i powiązanych decyzji.

5. Państwowa władza nadzorująca nadal może zostać połączona z innym organem regulacyjnym, takim jak właściwy organ krajowy lub krajowy organ ochrony konkurencji, o których mowa w art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (19), pod warunkiem że decyzje związane z zadaniami powierzonymi państwowej władzy nadzorującej na mocy niniejszego rozporządzenia są podejmowane niezależnie od innych zadań powierzonych wspólnemu organowi. W takim przypadku wspólny organ musi spełniać wymogi niezależności określone w niniejszym artykule.

Państwowa władza nadzorująca jest reprezentowana w sprawach związanych z zadaniami określonymi w art. 5 niniejszego rozporządzenia w sposób zapewniający niezależność jej decyzji.

6. Bez uszczerbku dla prawa krajowego dotyczącego rekrutacji urzędników publicznych państwa członkowskie zapewniają, aby personel ich państwowych władz nadzorujących, w tym pracownicy zatrudnieni na czas określony, był rekrutowany w drodze jasnych i przejrzystych procedur rekrutacji, co gwarantuje jego niezależność, oraz zapewniają, aby personel państwowych władz nadzorujących był wybierany na podstawie konkretnych kwalifikacji, w tym odpowiednich kompetencji i odpowiedniego doświadczenia, lub podlegał właściwemu przeszkoleniu w celu skutecznego wykonywania zadań określonych w art. 5.

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy mające na celu unikanie konfliktu interesów w odniesieniu do personelu, w tym osób, które podejmują decyzje, wykonując uprawnienia określone w rozdziale III niniejszego rozporządzenia, tak aby państwowe władze nadzorujące mogły wykonywać zadania określone w art. 5 w sposób niezależny.

7. Bez uszczerbku dla art. 30 ust. 3, państwa członkowskie zapewniają, aby państwowe władze nadzorujące posiadały niezbędne zasoby finansowe i zdolności do skutecznej i terminowej realizacji zadań określonych w art. 5.

8. Państwa członkowskie przekazują Komisji informacje o nazwie i adresie swoich państwowych władz nadzorujących i ich zmianach, oraz o środkach podjętych w celu zapewnienia zgodności z przepisami niniejszego artykułu.