Artykuł 1

W rozporządzeniu (UE) nr 648/2012 wprowadza się następujące zmiany:

1) skreśla się art. 1 ust. 3;

2) art. 3 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 3

Transakcje wewnątrzgrupowe

1. W odniesieniu do kontrahenta niefinansowego transakcja wewnątrzgrupowa jest kontraktem pochodnym będącym przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawartym z innym kontrahentem będącym członkiem tej samej grupy, o ile spełnione są następujące warunki:

a) obaj kontrahenci są w pełni objęci tą samą konsolidacją i podlegają odpowiednim procedurom z zakresu scentralizowanej oceny, pomiaru i kontroli ryzyka; oraz

b) ten inny kontrahent ma siedzibę w Unii, a jeżeli ma siedzibę w państwie trzecim, to to państwo trzecie nie zostało wskazane w ust. 4 ani na mocy aktu delegowanego przyjętego na podstawie ust. 5.

2. W odniesieniu do kontrahenta finansowego transakcja wewnątrzgrupowa jest:

a) kontraktem pochodnym będącym przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawartym z innym kontrahentem będącym członkiem tej samej grupy, o ile spełnione są wszystkie następujące warunki:

(i) kontrahent finansowy ma siedzibę w Unii, a jeżeli ma siedzibę w państwie trzecim, to to państwo trzecie nie zostało wskazane w ust. 4 ani na mocy aktu delegowanego przyjętego na podstawie ust. 5;

(ii) drugi kontrahent jest kontrahentem finansowym, finansową spółką holdingową, instytucją finansową lub przedsiębiorstwem świadczącym usługi pomocnicze objętym odpowiednimi wymogami ostrożnościowymi;

(iii) obaj kontrahenci są w pełni objęci tą samą konsolidacją; oraz

(iv) obaj kontrahenci podlegają odpowiednim procedurom z zakresu scentralizowanej oceny, pomiaru i kontroli ryzyka;

b) kontraktem pochodnym będącym przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawartym z innym kontrahentem, w przypadku gdy obydwaj kontrahenci należą do tego samego systemu ochrony instytucjonalnej, o którym mowa w art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, jeżeli spełniony jest warunek określony w lit. a) pkt (ii) niniejszego ustępu;

c) kontraktem pochodnym będącym przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawartym między instytucjami kredytowymi powiązanymi z tym samym organem centralnym lub między taką instytucją kredytową a organem centralnym, jak przewiduje art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013;

d) kontraktem pochodnym będącym przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawartym z kontrahentem niefinansowym będącym członkiem tej samej grupy, o ile spełnione są następujące warunki:

(i) obaj kontrahenci kontraktu pochodnego są w pełni objęci tą samą konsolidacją i podlegają odpowiednim procedurom z zakresu scentralizowanej oceny, pomiaru i kontroli ryzyka; oraz

(ii) kontrahent niefinansowy ma siedzibę w Unii, a jeżeli ma siedzibę w państwie trzecim, to to państwo trzecie nie zostało wskazane w ust. 4 ani na mocy aktu delegowanego przyjętego na podstawie ust. 5.

3. Do celów niniejszego artykułu kontrahenci uznawani są za objętych tą samą konsolidacją, w przypadku gdy obaj kontrahenci są:

a) objęci konsolidacją zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (*1) lub z międzynarodowymi standardami sprawozdawczości finansowej (MSSF) przyjętymi zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 lub – w odniesieniu do grupy, której jednostka dominująca ma siedzibę w państwie trzecim – zgodnie z ogólnie przyjętymi zasadami rachunkowości państwa trzeciego uznanymi za równoważne MSSF zgodnie z rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1569/2007 (*2) (lub standardami rachunkowości państwa trzeciego, których stosowanie jest dozwolone zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia); lub

b) objęci takim samym skonsolidowanym nadzorem zgodnie z dyrektywą 2013/36/UE lub – w odniesieniu do grupy, której jednostka dominująca ma siedzibę w państwie trzecim – takim samym nadzorem skonsolidowanym sprawowanym przez właściwy organ państwa trzeciego, który to nadzór zweryfikowano jako równoważny nadzorowi podlegającemu zasadom ustanowionym w art. 127 tej dyrektywy.

4. Do celów niniejszego artykułu transakcje z kontrahentami mającymi siedzibę w jednym z następujących państw trzecich nie korzystają z żadnego z wyłączeń dotyczących transakcji wewnątrzgrupowych:

a) jeżeli państwo trzecie jest państwem trzecim wysokiego ryzyka, o którym mowa w art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1624 (*3);

b) jeżeli państwo trzecie jest wymienione w najnowszej wersji załącznika I do konkluzji Rady w sprawie zmienionego unijnego wykazu jurysdykcji niechętnych współpracy do celów podatkowych.

5. W stosownych przypadkach ze względu na zidentyfikowane luki w rozwiązaniach prawnych, nadzorczych i wykonawczych państwa trzeciego, gdy te luki skutkują większym ryzykiem, w tym ryzykiem kredytowym kontrahenta i ryzykiem prawnym, Komisja jest uprawniona do przyjmowania aktów delegowanych zgodnie z art. 82 w celu uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez zidentyfikowanie państw trzecich, których podmioty nie mają prawa korzystać z żadnego z wyłączeń dotyczących transakcji wewnątrzgrupowych, nawet jeśli te państwa trzecie nie zostały umieszczone w wykazie na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu.

(*1) Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniająca dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylająca dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (Dz.U. L 182 z 29.6.2013, s. 19)."

(*2) Rozporządzenie Komisji (WE) nr1569/2007 z dnia 21 grudnia 2007 r. ustanawiające zgodnie z dyrektywami 2003/71/WE i 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady mechanizm ustalenia równoważności standardów rachunkowości stosowanych przez emitentów papierów wartościowych z krajów trzecich (Dz.U. L 340 z 22.12.2007, s. 66)."

(*3) Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2024/1624 z dnia 31 maja 2024 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu (Dz.U. L, 2024/1624, 19.6.2024, ELI: http://data.europa.eu/eli/reg/2024/1624/oj).”;"

3) w art. 4 ust. 1 dodaje się akapit w brzmieniu:

„Obowiązek rozliczania wszystkich kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym nie ma zastosowania do kontraktów zawartych w sytuacjach, o których mowa w akapicie pierwszym lit. a) ppkt (iv), między – z jednej strony – kontrahentem finansowym, który spełnia warunki określone w art. 4a ust. 1 akapit drugi, lub kontrahentem niefinansowym, który spełnia warunki określone w art. 10 ust. 1 akapit drugi, a – z drugiej strony – systemem programów emerytalnych ustanowionym w państwie trzecim i działającym w danym państwie, pod warunkiem że jest on upoważniony, nadzorowany i uznany na mocy prawa krajowego, a jego zasadniczym celem jest zapewnianie świadczeń emerytalnych i jest on wyłączony z obowiązku rozliczania na mocy tego prawa krajowego.”

;

4) art. 4a otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 4a

Kontrahenci finansowi podlegający obowiązkowi rozliczania

1. Co 12 miesięcy kontrahent finansowy zajmujący pozycje w kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym może obliczać następujące pozycje:

a) swoje nierozliczone pozycje zgodnie z ust. 3 akapit pierwszy;

b) swoje zagregowane średnie pozycje na koniec miesiąca w rozliczonych i nierozliczonych kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym za poprzednie 12 miesięcy (»pozycje zagregowane«) zgodnie z ust. 3 akapit drugi.

Gdy kontrahent finansowy:

a) nie oblicza swoich nierozliczonych pozycji lub gdy wynik obliczenia tych nierozliczonych pozycji na podstawie akapitu pierwszego lit. a) niniejszego ustępu przekracza którykolwiek z progów wiążących się z obowiązkiem rozliczania określonych na podstawie art. 10 ust. 4 akapit pierwszy lit. b); lub

b) nie oblicza swoich pozycji zagregowanych lub gdy wynik obliczenia tych pozycji zagregowanych przekracza którykolwiek z progów wiążących się z obowiązkiem rozliczania określonych na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu;

ten kontrahent finansowy:

(i) niezwłocznie powiadamia o tym ESMA i odpowiedni właściwy organ;

(ii) w terminie czterech miesięcy od powiadomienia, o którym mowa w ppkt (i) niniejszego akapitu, zawiera uzgodnienia rozliczeniowe; oraz

(iii) zostaje objęty obowiązkiem rozliczania, o którym mowa w art. 4, w odniesieniu do wszystkich kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym należących do którejkolwiek z klas instrumentów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, która jest objęta obowiązkiem rozliczania, zawartych lub przedłużonych po upływie ponad czterech miesięcy następujących po powiadomieniu, o którym mowa w ppkt (i) niniejszego akapitu.

Kontrahent finansowy może przekazać zadanie powiadomienia ESMA na podstawie akapitu drugiego lit. i) dowolnemu innemu podmiotowi wchodzącemu w skład grupy, do której należy ten kontrahent finansowy. Jednak za przekazanie takiego powiadomienia ESMA odpowiedzialność prawną ponosi kontrahent finansowy.

2. Kontrahent finansowy, który podlega obowiązkowi rozliczania określonemu w art. 4 lub zaczyna podlegać obowiązkowi rozliczania zgodnie z ust. 1 akapit drugi niniejszego artykułu, pozostaje objęty tym obowiązkiem rozliczania i w dalszym ciągu dokonuje rozliczania do czasu, aż wykaże odpowiedniemu właściwemu organowi, że jego pozycje zagregowane lub nierozliczone pozycje nie przekraczają progów wiążących się z obowiązkiem rozliczania określonego na podstawie ust. 4 niniejszego artykułu lub art. 10 ust. 4 akapit pierwszy lit. b).

Kontrahent finansowy musi być w stanie wykazać odpowiedniemu właściwemu organowi, że obliczanie pozycji zagregowanej lub nierozliczonych pozycji, stosownie do przypadku, nie prowadzi do systematycznego niedoszacowania tych pozycji zagregowanych lub nierozliczonych.

3. Obliczając nierozliczone pozycje, o których mowa w ust. 1 akapit pierwszy lit. a) niniejszego artykułu, kontrahent finansowy uwzględnia wszystkie kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP posiadającego zezwolenie na podstawie art. 14 lub uznanego na podstawie art. 25, zawarte przez tego kontrahenta finansowego lub przez inne podmioty w ramach grupy, do której należy dany kontrahent finansowy.

Obliczając pozycje zagregowane, kontrahent finansowy uwzględnia wszystkie kontrakty pochodne będące przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym zawarte przez tego kontrahenta finansowego lub przez inne podmioty w ramach grupy, do której należy dany kontrahent finansowy.

Niezależnie od akapitu pierwszego i drugiego, w przypadku UCITS i AFI nierozliczone pozycje lub pozycje zagregowane oblicza się na poziomie danego funduszu.

Spółki zarządzające UCITS, które zarządzają co najmniej dwoma UCITS, oraz ZAFI, które zarządzają co najmniej dwoma AFI, muszą być w stanie wykazać odpowiednim właściwym organom, że obliczanie pozycji na poziomie funduszu nie prowadzi do:

a) systematycznego niedoszacowania pozycji dowolnego z funduszy, którymi zarządzają, lub pozycji zarządzającego; lub

b) obchodzenia obowiązku rozliczania.

Odpowiednie organy właściwe dla kontrahenta finansowego i pozostałych podmiotów w ramach grupy ustanawiają procedury współpracy w celu zapewnienia skutecznego obliczania pozycji na poziomie grupy.

4. ESMA po konsultacji z ERRS i innymi odpowiednimi organami opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu określenia wartości progów rozliczania mających zastosowanie do pozycji zagregowanych, jeżeli jest to konieczne do zapewnienia ostrożnego objęcia kontrahentów finansowych obowiązkiem rozliczania.

Gdy ESMA zgodnie z art. 10 ust. 4a dokonuje przeglądu progów rozliczania określonych na podstawie art. 10 ust. 4 akapit pierwszy lit. b), musi również dokonać przeglądu progu rozliczania określonego na podstawie akapitu pierwszego niniejszego ustępu.

ESMA przedstawi Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 25 grudnia 2025 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

5. Do celów niniejszego artykułu i art. 10 »nierozliczona pozycja« oznacza zagregowaną średnią pozycję na koniec miesiąca za poprzednie 12 miesięcy w kontraktach pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, które nie są rozliczane przez CCP posiadającego zezwolenie na podstawie art. 14 lub uznanego na podstawie art. 25.”

;

5) dodaje się artykuł w brzmieniu:

„Artykuł 4b

Usługi posttransakcyjne w zakresie redukcji ryzyka

1. Bez uszczerbku dla technik ograniczania ryzyka wskazanych w art. 11, obowiązek rozliczania, o którym mowa w art. 4 ust. 1, nie ma zastosowania do kontraktu pochodnego będącego przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym, który jest inicjowany i zawierany w wyniku kwalifikującej się operacji posttransakcyjnej w zakresie redukcji ryzyka (»transakcja PTRR«) realizowanej na podstawie ust. 2–4 niniejszego artykułu.

2. Transakcja PTRR jest zwolniona z obowiązku rozliczania, o którym mowa w art. 4 ust. 1, wyłącznie w przypadku, gdy:

a) podmiot realizujący operację PTRR (»dostawca usług PTRR«) spełnia wymogi określone w ust. 3 i 4 niniejszego artykułu; oraz

b) każdy uczestnik operacji PTRR spełnia wymogi określone w ust. 3 niniejszego artykułu.

3. Kwalifikująca się operacja PTRR musi:

a) zostać zrealizowana przez podmiot posiadający zezwolenie zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE, który jest niezależny od kontrahentów kontraktów pochodnych będących przedmiotem obrotu poza rynkiem regulowanym objętych operacją PTRR;

b) uzyskać redukcję ryzyka kredytowego kontrahenta w każdym z portfeli poddanych operacji PTRR;

c) zostać zaakceptowana w całości, w wyniku czego uczestnicy operacji PTRR nie mogą wybrać, które transakcje mają zostać wykonane w ramach operacji PTRR;

d) umożliwiać uczestnictwo tylko tym podmiotom, które pierwotnie poddały portfel operacji PTRR;

e) być neutralna pod względem ryzyka rynkowego;

f) nie przyczyniać się do kształtowania cen;

g) przybrać formę kompresji, zrównoważenia struktury lub optymalizacji, lub dowolnej ich kombinacji;

h) zostać wykonana na zasadzie dwustronnej lub wielostronnej.

4. Dostawca usług PTRR:

a) przestrzega wcześniej uzgodnionych zasad operacji PTRR, włącznie z metodami i algorytmami w uprzednio zaplanowanych cyklach, oraz działa w rozsądny, przejrzysty i niedyskryminacyjny sposób;

b) gwarantuje, że podmioty uczestniczące w operacji PTRR nie mają wpływu na wynik tej operacji;

c) przeprowadza regularne kompresje, gdy operacje PTRR skutkują nowymi transakcjami PTRR;

d) prowadzi kompletną i dokładną dokumentację wszystkich transakcji wykonanych w ramach operacji PTRR, włączając w to:

(i) informacje o transakcjach zawartych w ramach operacji PTRR;

(ii) transakcje będące rezultatem operacji PTRR: albo jako transakcje zmienione, albo jako nowe transakcje; oraz

(iii) informacje o ogólnej ewolucji ryzyka poszczególnych portfeli objętych operacją PTRR;

e) na żądanie udostępnia bez zbędnej zwłoki dokumentację, o której mowa w lit. d), odpowiedniemu właściwemu organowi i ESMA; oraz

f) monitoruje transakcje będące rezultatem operacji PTRR w celu zadbania o to, aby na ile to możliwe operacja PTRR nie skutkowała żadnym nadużyciem lub obejściem obowiązku rozliczenia.

5. Właściwy organ, który udzielił zezwolenia dostawcy usług PTRR zgodnie z art. 7 dyrektywy 2014/65/UE, zanim transakcja PTRR będąca rezultatem operacji PTRR zrealizowanej przez tego dostawcę usług PTRR będzie mogła zostać zwolniona z obowiązku rozliczania zgodnie z ust. 1, bez zbędnej zwłoki czyni, co następuje:

a) powiadamia ESMA o tożsamości dostawcy usług PTRR; oraz

b) przekazuje ESMA swoją ocenę tego, w jaki sposób dostawca usług PTRR spełnia wymogi, o których mowa w ust. 3 i 4.

Właściwy organ, o którym mowa w akapicie pierwszym, co najmniej raz do roku potwierdza ESMA, że dostawca usług PTRR nadal spełnia wymogi, o których mowa w ust. 3 i 4, lub że dostawca usług PTRR nie świadczy już usług PTRR, stosownie do przypadku.

ESMA przekazuje informacje otrzymane na mocy akapitu pierwszego i drugiego niniejszego ustępu organom każdego państwa członkowskiego posiadającym uprawnienia nadzorcze w odniesieniu do obowiązku rozliczania, o którym mowa w art. 4 ust. 1.

Właściwy organ, o którym mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, bez zbędnej zwłoki powiadamia ESMA, gdy dostawca usług PTRR przestaje spełniać wymogi, o których mowa w ust. 3 i 4. Po takim powiadomieniu ESMA usuwa dostawcę usług PTRR z wykazu, o którym mowa w akapicie piątym niniejszego ustępu. Od dnia, w którym dostawca usług PTRR zostanie usunięty z tego wykazu, transakcje PTRR będące rezultatem operacji PTRR zrealizowanej przez tego dostawcę usług PTRR przestają być zwolnione z obowiązku rozliczania zgodnie z ust. 1.

Co roku ESMA publikuje wykaz dostawców usług PTRR, o których go powiadomiono na podstawie akapitu pierwszego lit. a).

6. ESMA opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania elementów i wymogów określonych w ust. 3 i 4 oraz następujących innych warunków lub cech operacji PTRR:

a) czym jest neutralne ryzyko rynkowe w ramach operacji PTRR;

b) wymagana redukcja ryzyka w przedłożonych portfelach;

c) ewentualne włączenie do tej samej operacji PTRR portfeli mieszanych zawierających zarówno transakcje rozliczone, jak i nierozliczone oraz warunki, na jakich takie włączenie byłoby dozwolone;

d) wymogi dotyczące zarządzania operacją PTRR;

e) wymogi dotyczące poszczególnych rodzajów usług PTRR;

f) proces monitorowania stosowania przyznanego zwolnienia; oraz

g) kryteria, które mają być stosowane przy ocenie, czy obowiązek rozliczania nie jest obchodzony.

ESMA przedstawi Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 25 grudnia 2025 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia w drodze przyjęcia regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.”

;

6) w art. 6 ust. 2 dodaje się literę w brzmieniu:

„g)

odsetek, na koniec roku kalendarzowego, kontraktów pochodnych rozliczanych przez CCP posiadających zezwolenie udzielone zgodnie z art. 14 w porównaniu z kontraktami pochodnymi rozliczanymi przez CCP z państw trzecich uznanych zgodnie z art. 25, przedstawiony w ujęciu zbiorczym i w podziale na klasy aktywów.”

;

7) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 7a

Aktywny rachunek

1. Kontrahenci finansowi i kontrahenci niefinansowi, którzy podlegają obowiązkowi rozliczania zgodnie z art. 4a i 10 w dniu 24 grudnia 2024 r. lub zaczną od tego momentu podlegać obowiązkowi rozliczania i którzy przekraczają próg rozliczania w dowolnej z kategorii kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, w indywidualnej kategorii kontraktów pochodnych lub łącznie we wszystkich kategoriach wymienionych w tym ustępie, muszą posiadać dla takich kategorii kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, co najmniej jeden stały rachunek u CCP posiadającego zezwolenie na podstawie art. 14, za którego pośrednictwem ten CCP świadczy usługi rozliczeniowe dotyczące danych instrumentów pochodnych, oraz muszą rozliczać za pośrednictwem tego aktywnego rachunku co najmniej reprezentatywną liczbę transakcji.

Gdy kontrahent finansowy lub kontrahent niefinansowy zaczyna podlegać obowiązkowi posiadania aktywnego rachunku zgodnie z akapitem pierwszym, ten kontrahent finansowy lub kontrahent niefinansowy powiadamia o tym ESMA i swój odpowiedni właściwy organ oraz zakłada taki aktywny rachunek w terminie sześciu miesięcy od momentu podlegania temu obowiązkowi.

2. Ustalając swoje obowiązki w świetle ust. 1, kontrahent należący do grupy objętej nadzorem skonsolidowanym w Unii uwzględnia wszystkie kontrakty pochodne, o których mowa w ust. 6, rozliczane przez tego kontrahenta lub przez inne podmioty w ramach grupy, do której należy ten kontrahent, z wyjątkiem transakcji wewnątrzgrupowych.

3. Kontrahenci, którzy podlegają obowiązkowi określonemu w ust. 1 akapit pierwszy, dbają o spełnienie wszystkich następujących wymogów:

a) rachunek jest stale operacyjny, w tym istnieją dokumentacja prawna, łączność informatyczna i wewnętrzne procedury związane z rachunkiem;

b) kontrahent dysponuje systemami i zasobami, dzięki którym jest operacyjnie zdolny do korzystania z rachunku, nawet w krótkim czasie po uprzedzeniu, na potrzeby dużych wolumenów kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, przez cały czas oraz jest zdolny do przyjęcia w krótkim czasie dużego przepływu transakcji z pozycji utrzymywanych w ramach usługi rozliczeniowej o istotnym znaczeniu systemowym na podstawie art. 25 ust. 2c;

c) wszystkie nowe transakcje danego kontrahenta w kontraktach pochodnych, o których mowa w ust. 6, mogą być rozliczane na tym rachunku przez cały czas;

d) kontrahent rozlicza na aktywnym rachunku transakcje, które są reprezentatywne dla kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, rozliczanych w ramach usługi rozliczeniowej o istotnym znaczeniu systemowym zgodnie z art. 25 ust. 2c w okresie odniesienia.

4. Obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), ocenia się na podstawie następujących kryteriów:

a) różne klasy kontraktów pochodnych;

b) termin zapadalności transakcji;

c) wielkości transakcji.

Obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d) nie ma zastosowania do kontrahentów, w przypadku których wartość nominalna nierozliczonych kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 podlegających obowiązkowi rozliczenia, nie przekracza 6 mld EUR.

Ocena obowiązku reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), opiera się na podkategoriach. Dla każdej klasy kontraktów pochodnych liczba podkategorii musi wynikać z kombinacji różnych wielkości transakcji i terminów zapadalności.

Wymogi, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c), muszą zostać spełnione przez kontrahenta w terminie sześciu miesięcy od momentu, w którym zacznie on podlegać obowiązkowi określonemu w ust. 1 niniejszego artykułu; kontrahent ten regularnie zgłasza informacje zgodnie z art. 7b. Wymogi te są regularnie poddawane testom warunków skrajnych – co najmniej raz do roku.

W celu wywiązania się z obowiązku reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), kontrahenci rozliczają średniorocznie co najmniej pięć transakcji z każdej z najistotniejszych podkategorii kontraktów pochodnych przypadających na daną klasę kontraktów pochodnych i w okresie odniesienia ustalonym zgodnie z ust. 8 akapit trzeci. Gdy uzyskana liczba transakcji przekracza połowę wszystkich transakcji tego kontrahenta w ciągu poprzednich 12 miesięcy, obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), uznaje się za spełniony, jeżeli ten kontrahent rozlicza co najmniej jedną transakcję z każdej z najistotniejszych podkategorii przypadających na daną klasę kontraktów pochodnych w okresie odniesienia.

Obowiązek reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), nie ma zastosowania do świadczenia usług rozliczeniowych na rzecz klientów. Przy obliczaniu wartości nominalnej nierozliczonych kontraktów pochodnych kontrahenta, o którym mowa w ust. 8 akapit czwarty, podlegających obowiązkowi rozliczenia nie uwzględnia się jego działalności rozliczeniowej na rzecz klientów.

5. Kontrahenci finansowi i kontrahenci niefinansowi, którzy podlegają obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, i którzy rozliczają co najmniej 85 % swoich kontraktów pochodnych należących do kategorii, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, u CCP posiadającego zezwolenie na podstawie art. 14, są zwolnieni z wymogów, o których mowa w ust. 3 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, z wymogu, o którym mowa w ust. 4 akapit czwarty niniejszego artykułu, oraz z dodatkowego wymogu zgłaszania, o którym mowa w art. 7b ust. 2.

6. Do kontraktów pochodnych podlegających obowiązkowi, o którym mowa w ust. 1, należą dowolne kontrakty, które można przypisać do następujących kategorii:

a) instrumenty pochodne na stopę procentową denominowane w euro lub w złotych polskich;

b) instrumenty pochodne na krótkoterminową stopę procentową denominowane w euro.

7. Gdy ESMA przeprowadza ocenę na podstawie art. 25 ust. 2c i stwierdza, że określone usługi świadczone lub określona działalność prowadzona przez CCP Tier II mają istotne znaczenie systemowe dla Unii lub dla co najmniej jednego z jej państw członkowskich albo że usługi lub działalność, które zostały wcześniej określone przez ESMA jako mające istotne znaczenie systemowe dla Unii lub dla co najmniej jednego z jej państw członkowskich, nie mają już takiego znaczenia, wykaz kontraktów podlegających obowiązkowi posiadania aktywnego rachunku może zostać zmieniony.

W celu zmiany wykazu kontraktów podlegających obowiązkowi posiadania aktywnego rachunku ESMA, po konsultacji z ERRS i w porozumieniu z bankami centralnymi emisji, przedkłada Komisji dogłębną i kompleksową analizę kosztów i korzyści, w stosownym przypadku spójną z ilościową oceną techniczną określoną w art. 25 ust. 2c akapit pierwszy lit. c), w tym analizę skutków dla innych walut Unii, oraz ocenia ewentualne skutki rozszerzenia obowiązku posiadania aktywnego rachunku na nowe rodzaje kontraktów, a także przedkłada opinię w związku z tą oceną. Zgoda banku centralnego emisji odnosi się wyłącznie do kontraktów denominowanych w walucie, którą ten bank emituje.

Gdy ESMA przeprowadza ocenę i wydaje opinię stwierdzającą, że należy dokonać zmiany wykazu kontraktów, Komisja jest uprawniona do przyjęcia aktu delegowanego zgodnie z art. 82 w celu zmiany wykazu kontraktów pochodnych na podstawie akapitu pierwszego niniejszego ustępu.

8. ESMA, we współpracy z EUNB, EIOPA i ERRS oraz po konsultacji z ESBC, opracowuje projekty regulacyjnych standardów technicznych w celu doprecyzowania wymogów określonych w ust. 3 lit. a), b) i c) niniejszego artykułu, warunków przeprowadzania testów warunków skrajnych względem tych wymogów oraz szczegółów zgłaszania zgodnie z art. 7b. Opracowując te regulacyjne standardy techniczne, ESMA bierze pod uwagę wielkość portfeli poszczególnych kontrahentów zgodnie z akapitem trzecim niniejszego ustępu, tak aby kontrahenci z większą liczbą transakcji w portfelach podlegali bardziej rygorystycznym warunkom operacyjnym i wymogom zgłaszania niż kontrahenci z mniejszą liczbą transakcji.

W odniesieniu do obowiązku reprezentatywności, o którym mowa w ust. 3 lit. d), ESMA określa poszczególne klasy kontraktów pochodnych, z limitem trzech klas, różne terminy zapadalności, z limitem czterech terminów zapadalności, oraz różne przedziały wielkości transakcji, z limitem trzech przedziałów wielkości transakcji, aby zapewnić reprezentatywność kontraktów pochodnych, które mają być rozliczane za pośrednictwem aktywnych rachunków.

ESMA ustala liczbę najistotniejszych podkategorii, która nie może być wyższa niż pięć, dla każdej klasy kontraktów pochodnych, które mają być reprezentowane na aktywnym rachunku. Najistotniejszymi podkategoriami są kategorie obejmujące największą liczbę transakcji w okresie odniesienia.

ESMA określa również czas trwania okresu odniesienia, który nie może być krótszy niż sześć miesięcy w przypadku kontrahentów, w przypadku których wartość nominalna nierozliczonych kontraktów pochodnych,, o których mowa w ust. 6, podlegających obowiązkowi rozliczenia wynosi mniej niż 100 mld EUR, i nie krótszy niż jeden miesiąc w przypadku kontrahentów, w przypadku których wartość nominalna nierozliczonych kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 podlegających obowiązkowi rozliczenia, wynosi więcej niż 100 mld EUR.

ESMA przedstawi Komisji projekty regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym, do dnia 25 czerwca 2025 r.

Komisji przekazuje się uprawnienia do uzupełnienia niniejszego rozporządzenia poprzez przyjęcie regulacyjnych standardów technicznych, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego ustępu, zgodnie z art. 10–14 rozporządzenia (UE) nr 1095/2010.

9. Właściwe organy monitorują i obliczają średni poziom działalności w zakresie kontraktów pochodnych, o których mowa w ust. 6 niniejszego artykułu, w ujęciu jednostkowym, grupowym i zagregowanym i przekazują te informacje wspólnemu mechanizmowi monitorowania.

Bez uszczerbku dla prawa państw członkowskich do stanowienia i nakładania sankcji karnych w razie stwierdzenia, że kontrahent finansowy lub niefinansowy naruszył swoje obowiązki wynikające z niniejszego artykułu, jego właściwy organ nakłada w drodze decyzji kary administracyjne lub okresowe kary pieniężne albo zwraca się do właściwych organów sądowych o nałożenie kar lub okresowych kar pieniężnych, aby zmusić tego kontrahenta do zaprzestania naruszenia.

Okresowa kara pieniężna, o której mowa w akapicie drugim, musi być skuteczna i proporcjonalna i nie może przekraczać 3 % średniego dziennego obrotu w poprzednim roku obrotowym. Nakłada się ją za każdy dzień zwłoki i oblicza od dnia określonego w decyzji o nałożeniu okresowej kary pieniężnej.

Okresową karę pieniężną, o której mowa w akapicie drugim, nakłada się na okres nieprzekraczający sześciu miesięcy, licząc od momentu powiadomienia o decyzji właściwego organu. Po upływie tego okresu właściwy organ dokonuje przeglądu tego środka i w razie potrzeby przedłuża jego obowiązywanie.

10. Do dnia 25 czerwca 2026 r. ESMA, w ścisłej współpracy z ESBC i ERRS oraz po konsultacji ze wspólnym mechanizmem monitorowania, oceni skuteczność niniejszego artykułu w łagodzeniu ryzyka dla stabilności finansowej Unii, które stanowią ekspozycje kontrahentów unijnych wobec CCP Tier II oferujących usługi o istotnym znaczeniu systemowym na podstawie art. 25 ust. 2c.

ESMA dołączy do oceny, o której mowa w akapicie pierwszym, sprawozdanie dla Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, w tym obszernie uzasadnioną ocenę skutków dotyczącą środków uzupełniających, w tym progów ilościowych.

Niezależnie od akapitu pierwszego w dowolnym momencie po otrzymaniu formalnego powiadomienia w ramach wspólnego mechanizmu monitorowania ESMA przedstawia ocenę i zalecenia, wskazując prawdopodobieństwo wystąpienia ryzyka dla stabilności finansowej dla Unii w wyniku szczególnych okoliczności powodujących zdarzenie o skutkach systemowych.

W ciągu sześciu miesięcy od otrzymania sprawozdania ESMA, o którym mowa w akapicie drugim, Komisja przygotowuje własne sprawozdanie, któremu w stosownych przypadkach może towarzyszyć wniosek ustawodawczy.