Załącznik III

1. Wymagania dotyczące wyrobów zapewniające właściwe funkcjonowanie i właściwości użytkowe

1.1.

Zharmonizowane specyfikacje techniczne przyjęte zgodnie z art. 7 ust. 1 mogą, stosownie do objętych nimi wyrobów, określać, że wyroby są projektowane, wytwarzane i pakowane w taki sposób, aby w całym cyklu życia wyrobu uwzględniano co najmniej jedno z następujących wymagań dotyczących funkcjonalności i właściwości użytkowych zgodnie z aktualnym stanem wiedzy naukowej i technicznej i w zakresie nieobjętym innymi aktami prawnymi Unii:

a) zamierzony cel został skutecznie i wiarygodnie osiągnięty;

b) nie nastąpiło pogorszenie w zakresie spełniania deklarowanych właściwości użytkowych;

c) nie nastąpiło pogorszenie w zakresie spełniania wymagań w zakresie bezpieczeństwa i wymagań środowiskowych określonych zgodnie z pkt 2.1 i 3.1;

d) zachowana jest funkcjonalność wyrobów.

1.2.

Dobrowolne normy zharmonizowane w odniesieniu do wymagań dotyczących wyrobów, o których mowa w art. 7 ust. 3, oraz wspólne specyfikacje stanowiące podstawę domniemania zgodności określają, w jaki sposób można spełnić wymagania zgodnie z pkt 1.1, na przykład poprzez:

a) zastosowanie określonych materiałów, które mogą być scharakteryzowane również pod względem składu chemicznego;

b) szczegółowe wymiary i kształty wyrobów lub ich części składowych;

c) zastosowanie pewnych części składowych, które można określić również pod względem materiałowym, wymiarów i kształtów;

d) zastosowanie niektórych elementów wyposażenia i dotyczące ich wymagania;

e) łatwość montażu i rozmontowania;

f) łatwość konserwacji lub brak konserwacji wymaganej przez przewidywany okres użytkowania;

g) charakterystyki wyrobu, w tym możliwość jego czyszczenia, odporność na zarysowanie i odporność na zepsucie, w normalnych warunkach użytkowania.

1.3.

Jeśli chodzi o określanie wymagań dotyczących funkcjonalności i właściwości użytkowych wyrobu, w zharmonizowanych specyfikacjach technicznych można je różnicować w zależności od klas właściwości użytkowych.

2. Wymogi nieodłącznie związane z bezpieczeństwem wyrobów

Bezpieczeństwo dotyczy zarówno specjalistów (pracowników), jak i osób nie będących specjalistami (konsumentów, osób przebywających w obiekcie) podczas transportu, instalacji, konserwacji, użytkowania lub demontażu wyrobu, a także podczas przetwarzania wyrobu na etapie jego wycofania z użytku, ponownego użycia lub recyklingu.

2.1.

Zharmonizowane specyfikacje techniczne ustanowione w aktach delegowanych, o których mowa w art. 7 ust. 1, mogą, stosownie do objętych nimi wyrobów, określać, że wyroby są projektowane, wyprodukowane i zapakowane w taki sposób, aby zgodnie ze stanem wiedzy naukowej i technicznej w całym cyklu życia wyrobu uwzględniono co najmniej jedno z następujących zagrożeń nieodłącznie związanych z bezpieczeństwem wyrobów, w zakresie, w jakim zagrożenia te nie są objęte innymi aktami prawnymi Unii:

a) zagrożenia chemiczne związane z wyciekiem lub wymywaniem;

b) ryzyko niezrównoważonego składu pod względem substancji, którego skutkiem jest wadliwe, mające znaczenie dla bezpieczeństwa funkcjonowanie wyrobów;

c) zagrożenia mechaniczne;

d) awaria mechaniczna;

e) awaria fizyczna;

f) zagrożenia związane z awarią elektryczną;

g) zagrożenia związane z przerwami w dostawie energii elektrycznej;

h) zagrożenia związane z niezamierzonym ładowaniem lub wyładowaniem energii elektrycznej;

i) zagrożenia związane z awarią oprogramowania;

j) zagrożenia związane z manipulowaniem oprogramowaniem;

k) zagrożenia związane z niezgodnością substancji lub materiałów;

l) zagrożenia związane z niezgodnością różnych elementów, z których co najmniej jeden jest wyrobem;

m) ryzyko braku działania zgodnie z przeznaczeniem, jeżeli właściwości użytkowe mają znaczenie dla bezpieczeństwa;

n) ryzyko niezrozumienia instrukcji użytkowania w obszarze mającym wpływ na zdrowie i bezpieczeństwo;

o) ryzyko niezamierzonego niewłaściwego montażu lub użytkowania;

p) ryzyko zamierzonego niewłaściwego użytkowania.

2.2.

Dobrowolne normy zharmonizowane i wspólne specyfikacje stanowiące podstawę domniemania zgodności określają, w jaki sposób można spełnić wszystkie wymagania zgodnie z pkt 2.1, na przykład poprzez:

a) określenie stanu wiedzy naukowej i technicznej na temat możliwego ograniczenia ryzyka w odniesieniu do odpowiedniej kategorii wyrobów, w tym ryzyka związanego z niezgodnością różnych elementów, z których co najmniej jeden jest wyrobem;

b) zapewnienie rozwiązania technicznego pozwalającego uniknąć zagrożeń związanych z bezpieczeństwem; lub

c) jeżeli uniknięcie ryzyka nie jest możliwe, ograniczenie i złagodzenie ryzyka przez uwzględnienie go w ostrzeżeniach umieszczonych na wyrobie, jego opakowaniu i w instrukcji użytkowania.

2.3.

Określając wymagania związane z bezpieczeństwem wyrobów, w zharmonizowanych specyfikacjach technicznych można je zróżnicować na podstawie klas właściwości użytkowych.

3. Wymagania środowiskowe związane z wyrobem

Środowisko odnosi się do wydobycia i wytwarzania materiałów, wytwarzania wyrobu, transportu materiałów i wyrobów, konserwacji wyrobu, możliwości jak najdłuższego zachowania go w gospodarce o obiegu zamkniętym oraz etapu jego wycofania z użytku.

3.1.

Zharmonizowane specyfikacje techniczne ustanowione w aktach delegowanych, o których mowa w art. 7 ust. 1, mogą, stosownie do objętych nimi wyrobów, określać że wyroby są projektowane, wyprodukowane i zapakowane w taki sposób, aby w całym cyklu życia wyrobu uwzględniono co najmniej jeden z następujących aspektów środowiskowych nieodłącznie związanych z wyrobem, jeżeli jest to możliwe bez utraty bezpieczeństwa lub przewagi negatywnego wpływu na środowisko, w zakresie nieobjętym innymi aktami prawnymi Unii:

a) maksymalizację trwałości i niezawodności wyrobu lub jego części składowych wyrażoną poprzez wskazanie technicznego okresu użytkowania, informacje o rzeczywistym okresie użytkowaniu wyrobu, odporności na naprężenia lub mechanizmy starzenia się oraz pod względem oczekiwanego średniego okresu użytkowania, minimalnego okresu użytkowania w najgorszych, ale wciąż realistycznych warunkach oraz pod względem wymagań dotyczących minimalnego okresu użytkowania, oraz zapobieganie przedwczesnej utracie przydatności;

b) minimalizację emisji gazów cieplarnianych w cyklu życia;

c) maksymalizację zawartości materiałów ponownie użytych, z recyklingu i produktów ubocznych;

d) wybór bezpiecznych substancji nieszkodliwych dla środowiska i zrównoważonych już na etapie projektowania;

e) zużycie energii i efektywność energetyczną;

f) efektywne gospodarowanie zasobami;

g) modułowość;

h) określenie, który wyrób lub które jego części oraz w jakiej ilości mogą być ponownie użyte po demontażu (możliwość ponownego użycia);

i) możliwość ulepszenia;

j) łatwość naprawy w oczekiwanym okresie użytkowania, w tym kompatybilność z powszechnie dostępnymi częściami zamiennymi;

k) łatwość konserwacji i modernizacji w oczekiwanym okresie użytkowania;

l) zdatność do recyklingu i regeneracji wyrobów;

m) możliwość oddzielania i odzyskiwania różnych materiałów lub substancji podczas procedur rozbiórki lub recyklingu;

n) zrównoważone pozyskiwanie od dostawców;

o) minimalizację stosunku opakowania do wyrobu;

p) ilości wytworzonych odpadów, w szczególności odpadów niebezpiecznych.

3.2.

Dobrowolne normy zharmonizowane i wspólne specyfikacje stanowiące podstawę domniemania zgodności określają, w jaki sposób można spełnić wszystkie wymagania zgodnie z pkt 3.1, na przykład poprzez:

a) określenie, czym jest stan wiedzy naukowej i technicznej na temat aspektów środowiskowych w odniesieniu do odpowiedniej kategorii wyrobów, w tym minimalnej zawartości materiałów z recyklingu, emisji gazów cieplarnianych w całym cyklu życia, efektywności gospodarowania zasobami i możliwości ponownego wykorzystania;

b) zapewnienie rozwiązań technicznych, które pozwalają uniknąć negatywnych skutków i zagrożeń dla środowiska, w tym wytwarzania materiałów odpadowych lub, jeżeli uniknięcie negatywnych skutków i zagrożeń nie jest możliwe, ich ograniczanie i łagodzenie poprzez uwzględnienie ich za pomocą ostrzeżeń umieszczonych na wyrobie, jego opakowaniu i w instrukcji użytkowania.

3.3.

Określając wymagania środowiskowe związane z wyrobem, w zharmonizowanych specyfikacjach technicznych można je zróżnicować na podstawie klas właściwości użytkowych.