Artykuł 48

1. Samego środka w zakresie zapobiegania kryzysom lub samego środka w zakresie zarządzania kryzysowego zastosowanych wobec podmiotu, w tym żadnych zdarzeń bezpośrednio związanych z zastosowaniem takiego środka nie uznaje się – na mocy umowy zawartej przez ten podmiot – za zdarzenie uprawniające do egzekwowania w rozumieniu dyrektywy 2002/47/WE ani za postępowanie upadłościowe w rozumieniu dyrektywy 98/26/WE, pod warunkiem że nadal są wykonywane istotne obowiązki wynikające z umowy, w tym obowiązki w zakresie płatności i dostawy, a także zapewnienie zabezpieczenia.

Ponadto samego takiego środka w zakresie zapobiegania kryzysom lub samego środka w zakresie zarządzania kryzysowego nie uznaje się za zdarzenie uprawniające do egzekwowania w rozumieniu dyrektywy 2002/47/WE ani za postępowanie upadłościowe w rozumieniu dyrektywy 98/26/WE na mocy umowy zawartej przez:

a) jednostkę zależną, gdy jednostka dominująca lub dowolny podmiot powiązany gwarantują lub w inny sposób wspierają obowiązki wynikające z tej umowy; lub

b) dowolny podmiot powiązany, gdy umowa obejmuje obustronne klauzule stwierdzania niewykonania zobowiązania.

2. Jeżeli procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim jest uznawana zgodnie z art. 76 lub – w przypadku braku takiego uznawania – jeżeli taka jest decyzja organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, taka procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w państwie trzecim stanowi do celów niniejszego artykułu środek w zakresie zarządzania kryzysowego.

3. Pod warunkiem że istotne obowiązki wynikające z umowy, w tym obowiązki w zakresie płatności i dostawy, a także zapewnienie zabezpieczenia, są nadal wykonywane, środek w zakresie zapobiegania kryzysom lub środek w zakresie zarządzania kryzysowego, w tym jakiekolwiek zdarzenie bezpośrednio związane z zastosowaniem takiego środka, same w sobie nie umożliwiają nikomu:

a) wykonywania żadnego prawa do wypowiedzenia umowy, jej zawieszenia, modyfikacji, kompensowania ani potrącenia, również w stosunku do umowy zawartej przez:

(i) jednostkę zależną, gdy obowiązki wynikające z tej umowy są gwarantowane lub w inny sposób wspierane przez podmiot powiązany;

(ii) dowolny podmiot powiązany, gdy umowa obejmuje obustronne klauzule stwierdzania niewykonania zobowiązania;

b) wejścia w posiadanie jakiegokolwiek składnika majątku dowolnego z podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a)–e), lub podmiotu powiązanego w związku z umową obejmującą obustronne klauzule stwierdzania niewykonania zobowiązań, ani sprawowania kontroli nad tego rodzaju składnikiem majątku, lub narzucania w odniesieniu do niego jakiegokolwiek zabezpieczenia;

c) naruszenia jakichkolwiek praw umownych przysługujących dowolnemu z podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. a)–e), lub podmiotowi powiązanemu w związku z umową obejmującą obustronne klauzule stwierdzania niewykonania zobowiązania.

4. Ust. 1, 2 i 3 nie naruszają prawa danej osoby do podjęcia działania, o którym mowa w ust. 3 lit. a), b) lub c), jeżeli prawo to powstaje w związku ze zdarzeniem innym niż środek w zakresie zapobiegania kryzysom, środek w zakresie zarządzania kryzysowego lub w związku ze zdarzeniem bezpośrednio związanym z zastosowaniem takiego środka.

5. Zawieszenie lub ograniczenie na mocy art. 49 lub 50 nie stanowią niewykonania obowiązku umownego do celów ust. 1 i 3 niniejszego artykułu i art. 51 ust. 1.

6. Przepisy zawarte w niniejszym artykule uznaje się za przepisy wymuszające swoje zastosowanie w rozumieniu art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 (23).