Artykuł 256c

1. Państwa członkowskie zapewniają, by zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej należąca do grupy podlegały wymogowi dotyczącemu audytu bilansu grupy ujawnianego w ramach sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy, o którym mowa w art. 256 ust. 1, lub w ramach jednolitego sprawozdania na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 256 ust. 2.

2. Wraz ze sprawozdaniem na temat wypłacalności i kondycji finansowej na poziomie grupy, o którym mowa w art. 256 ust. 1, lub jednolitym sprawozdaniem na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 256 ust. 2, zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej przekazują organowi sprawującemu nadzór nad grupą odrębne sprawozdanie, zawierające określenie rodzaju poświadczenia oraz wyniki audytu, przygotowane przez firmę audytorską.

3. W przypadku gdy istnieje jednolite sprawozdanie na temat wypłacalności i kondycji finansowej, o którym mowa w art. 256 ust. 2, wymogi dotyczące audytu nałożone na powiązany zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji muszą być spełnione, a zakład ubezpieczeń posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie lub zakład reasekuracji posiadający udziały kapitałowe w innym zakładzie, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej przekazują organowi nadzoru tego zakładu powiązanego sprawozdanie, o którym mowa w art. 51a ust. 6.

4. Art. 51a stosuje się odpowiednio.”

;

94) art. 257 otrzymuje brzmienie:

„Artykuł 257

Wymogi dotyczące kompetencji i reputacji osób, które faktycznie zarządzają ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej lub wykonują czynności w ramach innych kluczowych funkcji

Państwa członkowskie wymagają, aby osoby faktycznie zarządzające ubezpieczeniową spółką holdingową lub finansową spółką holdingową o działalności mieszanej, a w stosownych przypadkach również osoby odpowiedzialne za inne kluczowe funkcje, spełniały wymogi dotyczące kompetencji i reputacji.

Art. 42 stosuje się odpowiednio.”

;

95) w art. 258 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Organom nadzoru przyznaje się wszelkie uprawnienia nadzorcze w odniesieniu do ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej niezbędne do zapewnienia spełnienia przez grupy objęte nadzorem nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. a), b) i c) wszystkich wymogów określonych w niniejszym tytule. Uprawnienia te obejmują ogólne uprawnienia nadzorcze, o których mowa w art. 34.

Bez uszczerbku dla swoich przepisów prawnokarnych, państwa członkowskie nakładają kary lub wprowadzają środki w odniesieniu do ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej naruszających przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne przyjęte w celu transpozycji niniejszego tytułu, lub w odniesieniu do osób faktycznie zarządzających tymi spółkami. Organy nadzoru ściśle współpracują ze sobą w celu zapewnienia skuteczności takich kar lub środków, w szczególności w przypadku gdy zarząd lub główna jednostka organizacyjna ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej nie znajdują się w tym samym państwie członkowskim co jej siedziba.”

;

b) dodaje się ustępy w brzmieniu:

„2a. Jeżeli organ sprawujący nadzór nad grupą stwierdza, że warunki określone w art. 213b ust. 1 nie są spełnione lub przestały być spełniane, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej podlegają odpowiednim środkom nadzoru w celu zapewnienia lub przywrócenia, w zależności od przypadku, ciągłości i integralności nadzoru nad grupą oraz zapewnienia zgodności z wymogami określonymi w niniejszym tytule. W przypadku finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej środki nadzoru uwzględniają w szczególności wpływ na konglomerat finansowy jako całość, a także na podmioty objęte regulacją, będące jej jednostkami powiązanymi.

2b. Do celów ust. 1 i 2a niniejszego artykułu państwa członkowskie zapewniają, aby środki nadzoru, które można stosować wobec ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej, obejmowały co najmniej:

a) zawieszenie wykonywania praw głosu związanych z akcjami zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji będącego jednostką zależną, które należą do ubezpieczeniowej spółki holdingowej lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej;

b) wydawanie nakazów, nakładanie kar lub sankcji w odniesieniu do ubezpieczeniowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej lub członków organów administrujących, zarządzających lub nadzorczych tych spółek;

c) wydawanie poleceń lub udzielanie wskazówek ubezpieczeniowej spółce holdingowej lub finansowej spółce holdingowej o działalności mieszanej w zakresie przeniesienia ich udziałów kapitałowych w zakładach ubezpieczeń i zakładach reasekuracji będących jednostkami zależnymi na ich akcjonariuszy;

d) tymczasowe wyznaczenie w ramach grupy innej ubezpieczeniowej spółki holdingowej, finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej bądź zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji jako podmiotu odpowiedzialnego za zapewnienie zgodności z wymogami określonymi w niniejszym tytule;

e) ograniczenie lub zakazanie wypłat z zysku lub wypłaty odsetek na rzecz akcjonariuszy;

f) żądanie od ubezpieczeniowych spółek holdingowych lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej zbycia lub zmniejszenia pakietów akcji w zakładach ubezpieczeń lub zakładach reasekuracji lub w innych jednostkach powiązanych, o których mowa w art. 228 ust. 1;

g) wymaganie od ubezpieczeniowych spółek holdingowych lub finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej niezwłocznego przedłożenia planu przywrócenia zgodności z przepisami.

Organ sprawujący nadzór nad grupą konsultuje się z innymi zainteresowanymi organami nadzoru oraz z EIOPA przed zastosowaniem jakichkolwiek środków, o których mowa w akapicie pierwszym, w przypadku gdy środki te dotyczą jednostek, których siedziby znajdują się w więcej niż jednym państwie członkowskim.”

;

96) w art. 262 wprowadza się następujące zmiany:

a) ust. 1 akapit pierwszy otrzymuje brzmienie:

„1. W przypadku braku równoważnego nadzoru, o którym mowa w art. 260, lub gdy państwo członkowskie nie stosuje art. 261 w sytuacji czasowej równoważności zgodnie z art. 260 ust. 7, to państwo członkowskie stosuje w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wchodzących w skład grupy w rozumieniu art. 212, do której zastosowanie ma nadzór nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. c), jedno z poniższych:

a) odpowiednio art. 218–235 i art. 244–258;

b) jedną z metod określonych w ust. 3.”

;

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Państwa członkowskie zezwalają swoim organom nadzoru na stosowanie innych metod zapewniających odpowiedni nadzór nad zakładami ubezpieczeń i zakładami reasekuracji wchodzącymi w skład grupy w rozumieniu art. 212, do której zastosowanie ma nadzór nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. c). Metody te są uzgodnione z organem sprawującym nadzór nad grupą, określonym zgodnie z art. 247, po konsultacji z pozostałymi zainteresowanymi organami nadzoru.

Metody, o których mowa w akapicie pierwszym, umożliwiają realizację celów nadzoru nad grupą określonych w niniejszym tytule. Do celów tych należą m.in.:

a) ochrona alokacji kapitału i struktury środków własnych zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji oraz zapobieganie istotnemu tworzeniu kapitału wewnątrz grupy, w przypadku gdy takie tworzenie kapitału wewnątrz grupy jest finansowane z wpływów z instrumentów dłużnych lub innych instrumentów finansowych, które nie kwalifikują się jako pozycje środków własnych jednostki dominującej;

b) ocena i monitorowanie ryzyk stwarzanych przez jednostki zarówno w Unii, jak i poza jej granicami, oraz ograniczanie ryzyka zarażenia przenoszonego z tych jednostek oraz z innych podmiotów nieobjętych regulacją na zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji należące do grupy oraz na podgrupę, której jednostką dominującą najwyższego szczebla jest zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji, ubezpieczeniowa spółka holdingowa lub finansowa spółka holdingowa o działalności mieszanej z siedzibą w Unii, jak określono w art. 215, jeżeli taka podgrupa istnieje.

Metody, o których mowa w akapicie pierwszym, są odpowiednio uzasadniane, dokumentowane i zgłaszane pozostałym zainteresowanym organom nadzoru, EIOPA oraz Komisji.”

;

c) dodaje się ustęp w brzmieniu:

„3. Do celów ust. 2 niniejszego artykułu zainteresowane organy nadzoru mogą w szczególności stosować co najmniej jedną z następujących metod w odniesieniu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji, ubezpieczeniowych spółek holdingowych i finansowych spółek holdingowych o działalności mieszanej wchodzących w skład grupy objętej nadzorem nad grupą zgodnie z art. 213 ust. 2 lit. c):

a) wyznaczenie jednego zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji odpowiedzialnego za zgodność z wymogami określonymi w niniejszym tytule, w przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wchodzące w skład grupy nie mają w Unii wspólnej jednostki dominującej;

b) wymaganie utworzenia ubezpieczeniowej spółki holdingowej z siedzibą w Unii lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą w Unii, w przypadku gdy zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji wchodzące w skład grupy nie mają wspólnej jednostki dominującej w Unii, oraz stosowanie przepisów niniejszego tytułu do zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji należących do grupy kierowanej przez tę ubezpieczeniową spółkę holdingową lub finansową spółkę holdingową o działalności mieszanej;

c) w przypadku gdy kilka zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji wchodzących w skład grupy tworzy podgrupę, której jednostka dominująca ma siedzibę w Unii, oprócz stosowania przepisów niniejszego tytułu do tej podgrupy – wprowadzenie dodatkowych środków lub nałożenie dodatkowych wymogów, w tym wymogów, o których mowa w niniejszym akapicie lit. d), e) i f), oraz wzmocniony nadzór nad koncentracją ryzyka w rozumieniu art. 244 i nad transakcjami wewnątrz grupy w rozumieniu art. 245, aby osiągnąć cel, o którym mowa w ust. 2 akapit drugi lit. b) niniejszego artykułu;

d) wymaganie niezależności członków organu administrującego, zarządzającego lub nadzorczego jednostki dominującej najwyższego szczebla w Unii od jednostki dominującej najwyższego szczebla poza Unią;

e) zakazanie, limitowanie, ograniczanie, monitorowanie lub wymaganie uprzedniego zgłaszania transakcji, w tym wypłat dywidend i wypłat kuponów dotyczących długu podporządkowanego, jeżeli transakcje te stanowią lub mogą stanowić zagrożenie dla sytuacji finansowej lub sytuacji w zakresie wypłacalności zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji należących do grupy oraz z jednej strony dotyczą zakładu ubezpieczeń lub zakładu reasekuracji, ubezpieczeniowej spółki holdingowej z siedzibą w Unii lub finansowej spółki holdingowej o działalności mieszanej z siedzibą w Unii, a z drugiej strony dotyczą jednostki należącej do grupy z siedzibą poza Unią; jeżeli organ sprawujący nadzór nad grupą w Unii nie jest jednym z organów nadzoru państwa członkowskiego, w którym powiązany zakład ubezpieczeń lub zakład reasekuracji ma siedzibę, organ sprawujący nadzór nad grupą w Unii informuje te organy nadzoru o swoich ustaleniach w celu umożliwienia im zastosowania odpowiednich środków;

f) wymaganie informacji na temat wypłacalności i sytuacji finansowej, profilu ryzyka oraz limitów tolerancji ryzyka jednostek dominujących, których siedziba znajduje się poza Unią, w tym, w stosownych przypadkach, sprawozdań na te tematy przekazywanych organowi administrującemu, zarządzającemu lub nadzorczemu bądź organom nadzoru tych jednostek dominujących z państwa trzeciego.”

;

97) w art. 265 dodaje się ustęp w brzmieniu:

„1a. Państwa członkowskie w szczególności zapewniają, by w przypadku gdy jednostka dominująca jednego lub większej liczby zakładów ubezpieczeń lub zakładów reasekuracji jest instytucją kredytową, firmą inwestycyjną, instytucją finansową, spółką zarządzającą UCITS, ZAFI, instytucją pracowniczych programów emerytalnych lub podmiotem nieobjętym regulacją prowadzącymi co najmniej jeden z rodzajów działalności wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2013/36/UE, gdy działalność ta stanowi znaczącą część ogólnej działalności tej jednostki dominującej, organy nadzoru odpowiedzialne za nadzór nad tymi zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji sprawowały ogólny nadzór nad transakcjami pomiędzy tymi zakładami ubezpieczeń lub zakładami reasekuracji a jednostką dominującą i jej jednostkami powiązanymi.”

;

98) w art. 267 dodaje się akapity w brzmieniu:

„Do celów dyrektywy (UE) 2025/1 w przypadku zastosowania instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 26 ust. 3 tej dyrektywy, oraz wykonania uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w tytule III rozdział IV tej dyrektywy, przepisy rozdziałów I, II i IV niniejszego tytułu mają zastosowanie do zakładów reasekuracji i podmiotów, o których mowa w art. 1 ust. 1 lit. b)–e) tej dyrektywy.

Art. 270 i 272 niniejszej dyrektywy nie mają zastosowania w przypadku gdy ma zastosowanie art. 63 dyrektywy (UE) 2025/1.”

;

99) w art. 268 ust. 1 akapit pierwszy wprowadza się następujące zmiany:

a) lit. a) otrzymuje brzmienie:

„a)

»właściwy organ« oznacza albo organ administracyjny lub sądowy państw członkowskich, który jest właściwy w przypadku środków odnoszących się do reorganizacji lub postępowania likwidacyjnego, albo organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zdefiniowany w art. 2 pkt 12 dyrektywy (UE) 2025/1 w odniesieniu do środków odnoszących się do reorganizacji zastosowanych zgodnie z tą dyrektywą;”

;

b) lit. c) otrzymuje brzmienie:

„c)

»środki odnoszące się do reorganizacji« oznaczają środki pociągające za sobą interwencje właściwych organów, których celem jest zachowanie lub przywrócenie sytuacji finansowej zakładu ubezpieczeń, a które oddziałują na istniejące wcześniej prawa stron innych niż sam zakład ubezpieczeń, w tym zawieszenie płatności lub środków egzekucji lub obniżenie roszczeń, zastosowanie instrumentów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w art. 26 ust. 3 dyrektywy (UE) 2025/1 oraz wykonanie uprawnień w zakresie prowadzenia restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o których mowa w tytule III rozdział IV tej dyrektywy;”

;

100) w art. 301a wprowadza się następujące zmiany:

a) w ust. 2 wprowadza się następujące zmiany:

(i) akapit drugi otrzymuje brzmienie:

„Komisji przekazuje się uprawnienia, o których mowa w art. 29, 105, 105a, 213a, 233b, 256b i 304e, na okres czterech lat od dnia 28 stycznia 2025 r.”;

(ii) dodaje się akapity w brzmieniu:

„Przekazanie uprawnień, o którym mowa w akapitach pierwszym i drugim, zostaje milcząco przedłużone na takie same okresy, chyba że Parlament Europejski lub Rada sprzeciwią się takiemu przedłużeniu nie później niż trzy miesiące przed końcem każdego okresu.

Komisja sporządza sprawozdanie dotyczące przekazania uprawnień w terminie do sześciu miesięcy przed upływem każdego czteroletniego okresu.”

;

b) ust. 3 otrzymuje brzmienie:

„3. Przekazanie uprawnień, o którym mowa w art. 17, 29, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 105, 105a, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 213a, 216, 217, 227, 233b, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 256b, 258, 260, 304e i 308b, może zostać odwołane w dowolnym momencie przez Parlament Europejski lub Radę.

Decyzja o odwołaniu kończy przekazanie określonych w niej uprawnień. Decyzja o odwołaniu staje się skuteczna następnego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub w późniejszym terminie określonym w tej decyzji. Nie wpływa ona na ważność już obowiązujących aktów delegowanych.”

;

c) ust. 5 otrzymuje brzmienie:

„5. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 17, 29, 31, 35, 37, 50, 56, 75, 86, 92, 97, 99, 105, 105a, 109a, 111, 114, 127, 130, 135, 143, 172, 210, 211, 213a, 216, 217, 227, 233b, 234, 241, 244, 245, 247, 248, 256, 256b, 258, 260 lub 308b wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie trzech miesięcy od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o trzy miesiące z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.

5a. Akt delegowany przyjęty na podstawie art. 304e wchodzi w życie tylko wówczas, gdy ani Parlament Europejski, ani Rada nie wyraziły sprzeciwu w terminie miesiąca od przekazania tego aktu Parlamentowi Europejskiemu i Radzie, lub gdy, przed upływem tego terminu, zarówno Parlament Europejski, jak i Rada poinformowały Komisję, że nie wniosą sprzeciwu. Termin ten przedłuża się o miesiąc z inicjatywy Parlamentu Europejskiego lub Rady.”

;

101) art. 304 ust. 2 otrzymuje brzmienie:

„2. Od dnia 30 stycznia 2027 r. zakłady ubezpieczeń na życie mogą w dalszym ciągu stosować podejście, o którym mowa w ust. 1, wyłącznie w odniesieniu do aktywów i zobowiązań, w stosunku do których organy nadzoru zatwierdziły stosowanie podmodułu ryzyka związanego z inwestowaniem w akcje opartego na czasie trwania przed dniem 30 stycznia 2027 r.”;

102) dodaje się artykuły w brzmieniu:

„Artykuł 304c

Sprawozdanie dotyczące ryzyka dla zrównoważonego rozwoju

1. Po konsultacji z ERRS EIOPA ocenia – na podstawie dostępnych danych oraz ustaleń platformy ds. zrównoważonego finansowania, o której mowa w art. 20 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/852 (*16), oraz EUNB w kontekście jego prac prowadzonych na mocy mandatu określonego w art. 501c ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 575/2013 – czy uzasadnione byłoby specjalne ostrożnościowe traktowanie ekspozycji związanych z aktywami lub działaniami, które w znacznym stopniu dotyczą celów środowiskowych lub społecznych. EIOPA ocenia w szczególności potencjalny wpływ specjalnego ostrożnościowego traktowania ekspozycji związanych z aktywami – w tym aktywami związanymi z paliwami kopalnymi – i działaniami, które w znacznym stopniu dotyczą celów środowiskowych lub społecznych lub które są w znacznej mierze związane ze szkodą wyrządzaną takim celom, na ochronę ubezpieczających i stabilność finansową w Unii.

Do dnia 1 marca 2025 r. EIOPA przedłoży Komisji sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń. W stosownych przypadkach w sprawozdaniu rozważa się możliwe, oparte na ocenie ryzyka, ostrożnościowe traktowanie ekspozycji związanych z aktywami i działaniami, które w znacznym stopniu dotyczą celów środowiskowych lub społecznych lub które są w znacznej mierze związane ze szkodą wyrządzaną takim celom. Sprawozdaniu temu towarzyszy ocena skutków tego możliwego, opartego na ocenie ryzyka, ostrożnościowego traktowania takich ekspozycji dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.

2. Co najmniej raz na pięć lat EIOPA dokonuje w odniesieniu do ryzyka katastrof naturalnych przeglądu zakresu i kalibracji standardowych parametrów podmodułu ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach innych niż na życie w ramach kapitałowego wymogu wypłacalności, o którym to podmodule mowa w art. 105 ust. 2 akapit trzeci lit. b). Do celów tych przeglądów EIOPA uwzględnia najnowsze dostępne odpowiednie dowody w zakresie nauk o klimacie i znaczenie ryzyk w kontekście ryzyk przyjmowanych do ubezpieczenia lub reasekuracji przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji stosujące standardową formułę obliczania podmodułu ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach innych niż na życie w ramach kapitałowego wymogu wypłacalności.

Pierwszy przegląd na podstawie akapitu pierwszego zostanie ukończony do dnia 29 stycznia 2027 r.

Jeżeli w trakcie przeglądu przeprowadzonego na podstawie akapitu pierwszego EIOPA stwierdzi, że ze względu na zakres lub kalibrację standardowych parametrów podmodułu ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach innych niż na życie istnieje znaczna rozbieżność między częścią kapitałowego wymogu wypłacalności dotyczącą katastrof naturalnych a rzeczywistym ryzykiem katastrof naturalnych ponoszonym przez zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji, wówczas przedłoży Komisji opinię na temat ryzyka katastrof naturalnych.

W opinii dotyczącej ryzyka katastrof naturalnych przedłożonej Komisji na podstawie akapitu trzeciego rozważa się zakres lub kalibrację standardowych parametrów podmodułu ryzyka katastroficznego w ubezpieczeniach innych niż na życie w ramach kapitałowego wymogu wypłacalności w celu usunięcia stwierdzonej rozbieżności, a opinii tej towarzyszy ocena skutków proponowanych zmian dla zakładów ubezpieczeń i zakładów reasekuracji.

3. EIOPA ocenia, czy i w jakim zakresie zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji oceniają swoją istotną ekspozycję na ryzyko związane z utratą różnorodności biologicznej w ramach oceny, o której mowa w art. 45 ust. 1. Następnie EIOPA ocenia, jakie działania należy podjąć, aby zapewnić, by zakłady ubezpieczeń i zakłady reasekuracji należycie uwzględniały te ryzyka. Do dnia 30 czerwca 2025 r. EIOPA przedłoży Komisji sprawozdanie w sprawie swoich ustaleń.

EUNB, EIOPA, i ESMA, za pośrednictwem Wspólnego Komitetu, o którym mowa w art. 54 rozporządzeń (UE) nr 1093/2010, (UE) nr 1094/2010 i (UE) nr 1095/2010, opracowują wytyczne w celu zapewnienia, aby w testach warunków skrajnych dotyczących ryzyk środowiskowych, społecznych i z zakresu ładu korporacyjnego uwzględniano spójność, względy długoterminowe i wspólne standardy dotyczące metod oceny. Wspólny Komitet opublikuje te wytyczne do dnia 10 stycznia 2026 r. EUNB, EIOPA i ESMA w ramach Wspólnego Komitetu badają, w jaki sposób do testów warunków skrajnych można włączyć ryzyka społeczne i z zakresu ładu korporacyjnego.