Artykuł 3

1. Państwa członkowskie zapewniają, aby krajowe prawa jazdy były wydawane zgodnie z niniejszą dyrektywą i były zgodne ze specyfikacjami dotyczącymi unijnych norm określonymi w załączniku I i pozostałymi kryteriami określonymi w:

a) art. 4 – dla fizycznych praw jazdy;

b) art. 5 – dla elektronicznych praw jazdy.

2. Państwa członkowskie zapewniają, aby fizyczne prawo jazdy i elektroniczne prawo jazdy wydane tej samej osobie były w pełni równoważne w odniesieniu do uprawnień i warunków, na których dana osoba jest uprawniona do kierowania pojazdami oraz w odniesieniu do ich ważności administracyjnej.

3. Bez uszczerbku dla procedur wymiany lub wydania wtórnika istniejących praw jazdy zgodnie z art. 13 ust. 3 i 4, państwa członkowskie nie mogą postanowić, że wymogiem niezbędnym do wydania prawa jazdy, wydania jego wtórnika, przedłużenia jego okresu ważności lub wymiany fizycznego lub elektronicznego prawa jazdy jest posiadanie przez wnioskodawcę prawa jazdy w jego drugim formacie.

4. Ze skutkiem od dnia, w którym upływają 54 miesiące od dnia przyjęcia pierwszego z aktów wykonawczych zgodnie z art. 5 ust. 7, państwa członkowskie zapewniają, aby domyślnym formatem, w którym wydawane są prawa jazdy, był format elektroniczny, co nie narusza prawa wnioskodawcy do uzyskania prawa jazdy w formacie fizycznym lub w obu tych formatach na podstawie jednego i tego samego wniosku. Po wydaniu prawa jazdy w jednym z formatów posiadacz prawa jazdy nadal ma prawo złożyć wniosek o wydanie prawa jazdy w drugim formacie, także wtedy, gdy jego prawo jazdy nie straciło jeszcze ważności.

5. Państwa członkowskie mogą wydawać elektroniczne prawa jazdy przed dniem, o którym mowa w ust. 4.

6. Prawa jazdy wydawane przez państwa członkowskie są wzajemnie uznawane. Jednakże elektroniczne prawa jazdy wydane zgodnie z art. 5 są wzajemnie uznawane dopiero po dniu określonym w ust. 4 niniejszego artykułu.