Artykuł 12

Bez uszczerbku dla swojej autonomii w odniesieniu do planowania przestrzennego państwa członkowskie zapewniają – na odpowiednim poziomie przestrzennym na swoim terytorium – uwzględnianie następujących zasad w przypadku nowego zasklepienia gleby lub nowego usunięcia gleby w ramach zajmowania gruntów:

a) unikanie lub ograniczanie w jak największym stopniu możliwości utraty zdolności gleby do zapewniania wielu usług ekosystemowych, w tym produkcji żywności, poprzez:

(i) ograniczanie, w jak największym stopniu, obszaru gleby dotkniętego zasklepieniem gleby i usunięciem gleby, w szczególności poprzez zachęcanie do ponownego użycia i zmiany przeznaczenia gleb zasklepionych, na przykład istniejących budynków;

(ii) wybór obszarów, na których utrata usług ekosystemowych byłaby minimalna, w szczególności gleb poważnie zdegradowanych, takich jak tereny poprzemysłowe; oraz

(iii) przeprowadzanie zasklepiania gleby i usunięcia gleby w sposób minimalizujący negatywny wpływ na glebę, w szczególności poprzez ochronę gleb ją otaczających lub poprzez zachowanie jak największej odwracalności zasklepienia gleby;

b) dążenie do zrekompensowania w rozsądnym zakresie utraty zdolności gleby do zapewniania wielu usług ekosystemowych, w tym poprzez przywracanie usług ekosystemowych, poprzez zachęcanie do odsklepiania gleb zasklepionych i odtwarzania obszarów, które poddano usunięciu gleby.