Artykuł 2

1. Niniejsze rozporządzenie ma zastosowanie do barier transgranicznych w regionach przygranicznych położonych przy granicach lądowych lub morskich sąsiadujących państw członkowskich.

2. Niniejsze rozporządzenie nie ma zastosowania do barier transgranicznych w regionach położonych przy granicach między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

3. Niniejsze rozporządzenie pozostaje bez uszczerbku dla innych aktów prawnych Unii, w szczególności mających zastosowanie do pozasądowego rozstrzygania kwestii prawnych wynikających z barier transgranicznych i dotyczących prawidłowej wykładni lub prawidłowego wdrożenia prawa Unii.

Pozostaje ono również bez uszczerbku dla mechanizmów koordynacji ustanowionych w zakresie zabezpieczenia społecznego lub opodatkowania.

4. Bez uszczerbku dla odpowiednich kompetencji Unii i jej państw członkowskich państwa członkowskie mogą:

a) ustanawiać na mocy prawa krajowego procedury służące usuwaniu barier transgranicznych; oraz

b) zawierać nowe umowy międzynarodowe i zmieniać istniejące umowy przewidujące takie procedury.

Państwa członkowskie mogą również tworzyć mechanizmy ad hoc.