Artykuł 6

Uproszczona metoda wskazywania głównego czynnika wpływającego na poziom ryzyka pozycji w instrumentach pochodnych oraz ustalania, czy dana transakcja na instrumentach pochodnych stanowi pozycję długą czy krótką w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka

1. Na zasadzie odstępstwa od art. 4 i 5 instytucje mogą wskazać główny czynnik wpływający na poziom ryzyka pozycji w instrumentach pochodnych, o których mowa w ust. 2–17 niniejszego artykułu, oraz określić, czy taka pozycja stanowi pozycję długą czy krótką w głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, za pomocą metod określonych w tych ustępach.

2. W przypadku kontraktów terminowych typu future lub forward na akcje lub indeksy giełdowe jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują odpowiednio cenę kasową akcji lub cenę kasową indeksu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli kontrakty terminowe typu future lub forward są nabywane, a za krótką, jeżeli kontrakty terminowe typu future lub forward są sprzedawane.

3. W przypadku kontraktów terminowych na stopę procentową (FRA), w których jedna ze stron otrzymuje odsetki według zmiennej stopy oprocentowania i płaci je według stopy stałej, jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują stopę wolną od ryzyka, która odpowiada następującym elementom:

a) walucie referencyjnej wskazanej we FRA;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325 l ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności FRA.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli instytucja płaci odsetki według stałej stopy oprocentowania, a za krótką, jeżeli instytucja otrzymuje odsetki według stałej stopy oprocentowania.

4. W przypadku kontraktów terminowych typu future lub forward na obligacje będące instrumentami dłużnymi o stałym lub zmiennym oprocentowaniu pozbawionymi cech opcjonalności instytucje określają, czy w ramach kontraktu terminowego future lub forward obligacja jest nabywana czy też sprzedawana, i na tej podstawie wskazują główny czynnik wpływający na poziom ryzyka oraz określają, czy pozycja stanowi pozycję długą czy krótką w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka poprzez zastosowanie metod określonych odpowiednio w art. 3 ust. 2 lub 3 do bazowego instrumentu dłużnego o stałym oprocentowaniu lub o zmiennym oprocentowaniu.

5. W przypadku kontraktów terminowych typu future lub forward dotyczących wymiany waluty obcej na walutę sprawozdawczą instytucji jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują natychmiastowy kurs wymiany między walutą obcą a walutą sprawozdawczą instytucji.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli waluta obca jest nabywana, a za krótką, jeżeli waluta obca jest sprzedawana.

6. W przypadku kontraktów terminowych typu future lub forward na towary jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują cenę kasową towaru, która odpowiada następującym elementom:

a) rodzajowi towaru określonemu w kontraktach terminowych typu future lub forward;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325p ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności kontraktów terminowych typu future lub forward.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli towary są nabywane, a za krótką, jeżeli towary są sprzedawane.

7. W przypadku waniliowych opcji kupna lub sprzedaży, których instrumentem bazowym jest pojedyncza akcja lub pojedynczy indeks giełdowy, jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują odpowiednio cenę kasową akcji lub cenę kasową indeksu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli opcja kupna jest nabywana, a za krótką, jeżeli opcja kupna jest sprzedawana. Pozycja jest uznawana za długą, jeżeli opcja sprzedaży jest sprzedawana, a za krótką, jeżeli opcja sprzedaży jest nabywana.

8. W przypadku waniliowych opcji kupna lub sprzedaży, których instrumentem bazowym jest pojedyncza obligacja będąca instrumentem dłużnym o stałym oprocentowaniu, instytucje wskazują główny czynnik wpływający na poziom ryzyka poprzez zastosowanie metody określonej w art. 3 ust. 2 do obligacji będącej instrumentem bazowym.

Jeżeli głównym czynnikiem wpływającym na poziom ryzyka ustalonym zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) jest stopa wolna od ryzyka lub stopa spreadu kredytowego emitenta, pozycja jest uznawana za krótką w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli opcja kupna jest nabywana, a za długą, jeżeli opcja kupna jest sprzedawana, oraz pozycja jest uznawana za krótką, jeżeli opcja sprzedaży jest sprzedawana, a za długą, jeżeli opcja sprzedaży jest nabywana.

Jeżeli głównym czynnikiem wpływającym na poziom ryzyka ustalonym zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a), b) i c) jest stopa inflacji, pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli opcja kupna jest nabywana, a za krótką, jeżeli opcja kupna jest sprzedawana, oraz pozycja jest uznawana za długą, jeżeli opcja sprzedaży jest sprzedawana, a za krótką, jeżeli opcja sprzedaży jest nabywana.

9. W przypadku waniliowych opcji swapowych instytucje wskazują główny czynnik wpływający na poziom ryzyka poprzez zastosowanie metody określonej w ust. 15 do swapu stóp procentowych stanowiącego instrument bazowy.

W przypadku gdy opcja swapowa daje prawo do zawarcia transakcji swapu stóp procentowych, w ramach której posiadacz opcji otrzymuje odsetki według zmiennej stopy oprocentowania i płaci je według stopy stałej, pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli instytucja nabyła opcję swapową, a za krótką, jeżeli instytucja sprzedała opcję swapową.

W przypadku gdy opcja swapowa daje prawo do zawarcia transakcji swapu stóp procentowych, w ramach której posiadacz opcji płaci odsetki według zmiennej stopy oprocentowania i otrzymuje je według stopy stałej, pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli instytucja sprzedała opcję swapową, a za krótką, jeżeli instytucja nabyła opcję swapową.

10. W przypadku górnych i dolnych pułapów jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują stopę wolną od ryzyka, która odpowiada następującym elementom:

a) walucie referencyjnej określonej w górnym i dolnym pułapie;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325 l ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności górnego lub dolnego pułapu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli górny pułap jest nabywany, a za krótką, jeżeli górny pułap jest sprzedawany. Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli dolny pułap jest sprzedawany, a za krótką, jeżeli dolny pułap jest nabywany.

11. W przypadku waniliowych opcji kupna lub sprzedaży, których instrumentem bazowym jest pojedynczy towar, jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują cenę kasową towaru, która odpowiada następującym elementom:

a) rodzajowi towaru określonemu w umowie opcji;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325p ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności opcji.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli opcja kupna jest nabywana, a za krótką, jeżeli opcja kupna jest sprzedawana. Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli opcja sprzedaży jest sprzedawana, a za krótką, jeżeli opcja sprzedaży jest nabywana.

12. W przypadku waniliowych opcji walutowych jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują natychmiastowy kurs wymiany między walutą obcą a walutą sprawozdawczą instytucji.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli waluta obca jest nabywana, a za krótką, jeżeli waluta obca jest sprzedawana.

13. W przypadku jednopodmiotowych swapów ryzyka kredytowego jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują stopę spreadu kredytowego emitenta, która odpowiada następującym elementom:

a) emitentowi wskazanemu w umowie swap;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325m ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności swapu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli ochrona jest nabywana, a za krótką, jeżeli ochrona jest sprzedawana.

14. W przypadku indeksowanych swapów ryzyka kredytowego jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują stopę spreadu kredytowego, która odpowiada następującym elementom:

a) indeksowi kredytowemu wskazanemu w umowie swap;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325m ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności swapu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli ochrona jest nabywana, a za krótką, jeżeli ochrona jest sprzedawana.

15. W przypadku swapów stopy procentowej, w których jedna ze stron otrzymuje odsetki według zmiennej stopy oprocentowania i płaci je według stopy stałej, jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują stopę wolną od ryzyka, która odpowiada następującym elementom:

a) walucie wskazanej w umowie swap;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325 l ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności swapu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli instytucja płaci odsetki według stałej stopy oprocentowania, a za krótką, jeżeli instytucja otrzymuje odsetki według stałej stopy oprocentowania.

16. W przypadku swapów na akcje, w których jedna strona otrzymuje zwrot z akcji lub z indeksu giełdowego i płaci odsetki według stałej lub zmiennej stopy oprocentowania, jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują odpowiednio cenę kasową akcji lub cenę kasową indeksu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli instytucja otrzymuje zwrot z akcji lub z indeksu giełdowego, a za krótką, jeżeli wypłaca taki zwrot.

17. W przypadku swapów towarowych, w których jedna strona otrzymuje przepływy pieniężne uzależnione od ceny towaru bazowego i płaci odsetki według stałej lub zmiennej stopy oprocentowania, jako główny czynnik wpływający na poziom ryzyka instytucje wskazują cenę kasową towaru, która odpowiada następującym elementom:

a) rodzajowi towaru określonemu w umowie swap;

b) jednemu z terminów zapadalności określonych w art. 325p ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, wybranemu w taki sposób, aby jak najściślej odpowiadał terminowi zapadalności swapu.

Pozycja jest uznawana za długą w jej głównym czynniku wpływającym na poziom ryzyka, jeżeli instytucja otrzymuje przepływy pieniężne uzależnione od ceny towaru bazowego, a za krótką, jeżeli wypłaca przepływy pieniężne uzależnione od ceny towaru bazowego.