Artykuł 2

1. Państwa członkowskie identyfikują w sposób jednoznaczny geograficznie obszary dotknięte długoterminowymi skutkami zmiany klimatu.

2. Dowody potwierdzające identyfikację obszarów dotkniętych długoterminowymi skutkami zmiany klimatu, o których mowa w ust. 1 są oparte na wskaźniku suchości. Obszar, który zmienił klasę suchości z wilgotnej lub suchej półwilgotnej na półsuchą, suchą lub ekstremalnie suchą, lub obszar sklasyfikowany jako półsuchy, suchy lub ekstremalnie suchy, którego wskaźnik suchości obniżył się, jest uznawany za obszar dotknięty długoterminowymi skutkami zmiany klimatu.

3. W należycie uzasadnionych przypadkach, w celu udowodnienia długoterminowego wpływu zmiany klimatu państwa członkowskie mogą oprzeć się na wskaźnikach innych niż wskaźnik suchości. Te inne wskaźniki muszą wykazywać związek między długoterminowymi skutkami zmiany klimatu a zmniejszeniem zdolności do sekwestracji dwutlenku węgla na danym obszarze.

4. Dane wykorzystywane do wykazania długoterminowego wpływu zmiany klimatu muszą pochodzić od oficjalnych służb meteorologicznych, organów lub instytucji naukowych i być dostępne w całej Unii.

5. Wynik analizy długoterminowego wpływu zmiany klimatu musi wykazywać odpowiednie zmiany w klasach suchości na podstawie porównania szeregów czasowych z co najmniej 20 kolejnych lat w okresie od 2001 r. do końca 2025 r.

6. Dowody, o których mowa w ust. 2–5, muszą być możliwe do zweryfikowania i obejmować następujące elementy:

a) zastosowaną metodę, wykorzystane dane wejściowe i wynik identyfikacji, o której mowa w ust. 1;

b) opis starań na rzecz odwrócenia tendencji w zakresie nadwyżki emisji lub zmniejszania pochłaniaczy generowanych na obszarach zidentyfikowanych na podstawie ust. 1.